Meer blogs

redactie 21 jun 2018 Blogs

Mijn jongste dochter vroeg gisteren wat die avondvierdaagse eigenlijk inhoudt. Niets, zeggen wij hier dan in huis, dat is niets. ‘Moet ze niet meedoen?’ vraagt de middelste, en we roepen heel hard ‘sssst’. Don’t mention the war. Dat komt hierdoor.

Ik was nog niet zo heel lang stiefmoeder toen mijn man vroeg of ik de eerste avond van de vierdaagse wilde lopen omdat hij moest werken. Dat wilde ik wel. De kinderen waren nog niet ingeschreven, maar dat gaf niet want dat kon ter plekke ook nog wel. Aan een tafeltje ergens, te midden van honderden kinderen en hun begeleiders.

Daar had een alarmbelletje af moeten gaan bij mij. Ik ben erg georganiseerd, bereid me graag goed voor en zeker als ik wat met de kinderen ging doen. Dat vond ik namelijk zonder goede voorbereiding al stressvol genoeg.

Het was natuurlijk heel erg druk bij de lastminute inschrijvingen. Mijn stiefzoon werd al onrustig omdat hij met vriendjes had afgesproken. Hij wilde met hen lopen of niet. Mijn stiefdochter was redelijk tevreden want die had haar klasgenootjes gevonden. Maar de groepen begonnen te lopen en ik had nog geen inschrijving. Mijn stiefdochter liet haar klas gaan en bleef bij mij in de rij. Mijn stiefzoon werd steeds stiller. Toen ik eindelijk kon vertrekken, waren zijn vriendjes verdwenen. Hij nam dat niet lopen vrij letterlijk en bleef boos in de struiken staan. Mijn stiefdochter trok zachtjes aan mijn hand, kom nou. Ja kom nou, zei ik nog, maar hij was met geen mogelijkheid in beweging te krijgen. Honderden kinderen in mijn nek, op een smal pad.

Ik geloof niet dat ik me ooit ongelukkiger heb gevoeld als stiefmoeder, met een onwrikbaar kind dat ik niet kon overtuigen en zijn ouders die flodderig hadden gedacht dat het allemaal wel ging.

Uiteindelijk heb ik mijn stiefdochter bij een meneer geparkeerd die ik vaag van school kende (ik kende nog geen enkele ouder echt) en zei tegen mijn stiefzoon dat we wel vooruit zouden rennen om zijn vrienden te zoeken. En weg was hij, uit het zicht verdwenen, en ik erachteraan. Daar ging ik, ik rende de avondvierdaagse, zónder kinderen. Ik vond hem terug aan de kop van de koers, vrolijk met zijn vriendjes. En toen kon ik terug naar mijn stiefdochter. Wonder boven wonder vond ik ook haar terug. Ontstemd. Want iedereen had zo’n zakdoek met citroen en pepermunt en waarom had zij er geen?

Tegenwoordig let ik beter op als ik het stokje onverwacht overneem. En ik loop nooit meer een meter avondvierdaagse.

Reageer op artikel:
Meer blogs
Sluiten