Vera Guldemeester Persoonlijke verhalen 8 mei 2026bijgewerkt: 11 mei 2026, 11:32

Leestijd: 3 minuten

Benjamin (41): ‘Ik ben er helemaal klaar mee om elk weekend op dat voetbalveld te staan’

Voor veel ouders is het langs de lijn staan vanzelfsprekend. Aanmoedigen, juichen en erbij zijn. Maar voor Benjamin (41) voelt het inmiddels als een verplicht nummer waar hij stiekem steeds meer tegenop ziet, ook al gaat het om zijn eigen zoon.

In de rubriek Vader bekent delen vaders openhartig hun verhaal over liefde, vrijheid en de ingewikkelde vraag wat goed ouderschap eigenlijk betekent.

“Laat ik vooropstellen: ik ben trots op mijn zoon. Hij is negen jaar en leeft voor voetbal. Drie keer per week trainen, in weer en wind, en in het weekend altijd een wedstrijd. Hij heeft talent, dat zie ik ook wel. En ja, dan wil je als vader dat hij het goed doet. Maar moet ik daar dan echt élk weekend bij staan?

Niets met voetbal

Ik heb zelf helemaal niets met voetbal. Nooit gehad ook. Geef mij een goede serie, een rustig weekend of iets leuks met het gezin. In ieder geval niet dat koude, winderige veld waar je, inclusief inspelen en een rustpauze, anderhalf uur staat te kijken naar iets waar je eigenlijk niks mee hebt.

En het is niet alleen die wedstrijd. Het begint al op zaterdagochtend. Op tijd eruit, spullen zoeken, broodjes smeren, haast en stress. Dan in de auto, vaak nog een eind rijden ook, en dan sta je daar langs de lijn. Tussen ouders die élke actie analyseren alsof het de Champions League is. Ik voel me daar gewoon niet thuis.

Schoonfamilie leeft mee

Mijn schoonfamilie daarentegen, die vinden het fantastisch. Die staan er elke week, roepen, schreeuwen en leven helemaal mee. Mijn vrouw is precies hetzelfde, die wil dat ik er ook altijd ben. ‘Het is belangrijk voor hem’, zegt ze dan. En ergens snap ik dat ook wel. Maar moet dat dan betekenen dat ik elk weekend mijn eigen behoefte maar aan de kant schuif?

Soms denk ik echt: één keer overslaan moet toch kunnen? Maar als ik dat voorstel, krijg ik meteen gedoe. Dan ben ik ongeïnteresseerd of niet betrokken. Alsof mijn betrokkenheid alleen maar afhangt van of ik langs dat veld sta. Dat frustreert me.

Met tegenzin naar de voetbal

En dus sta ik er weer. Elke zaterdag met, als ik eerlijk ben, tegenzin. Iedere wedstrijd weer hoop ik dat het snel voorbij is. Soms kijk ik om me heen en denk ik: ben ik de enige die dit heeft? Of durft niemand het toe te geven? Ik wil echt geen slechte vader zijn, maar ik wil ook gewoon af en toe mijn eigen weekend terug. Gewoon even niks.

Nu voelt het alsof alles in het teken staat van dat voetbal. En hoe leuk het voor hem ook is, voor mij begint het steeds meer als een verplichting te voelen waar ik eigenlijk helemaal klaar mee ben.”

* Om privacy-redenen is er een schuilnaam gebruikt. De echte naam is bekend bij de redactie.

Meer lezen over vaderschap?

• Kluun – Help! Ik heb mijn vrouw zwanger gemaakt!
• Kluun – Help! Ik heb een puber!
• David Borman – Je eerste 1000 vaderdagen
• Chris Bergström – Man wordt vader
• Jan Versteegh – Doodmoe en dolgelukkig

Geschreven door Vera Guldemeester

Vera (1989) heeft de studie Media, Informatie en Communicatie gedaan en is in 2012 afgestudeerd in de richting ‘Tijdschriften’. Sindsdien is ze (eind)redacteur voor diverse bekende (online) magazines, waaronder JM Ouders. Haar passies? Reizen, eten, interieur, edelstenen, keramiek en natuurlijk opvoeden. Ze is dan ook ervaringsdeskundige en moeder van twee kinderen van negen en vier jaar. Voor J/M Ouders verdiept ze zich in persoonlijke verhalen, rubrieken als ‘Had ik maar nooit’, ‘Opgebiecht’, dilemma’s en nog veel meer.