Vera Guldemeester Persoonlijke verhalen vandaag, 09:03

Leestijd: 4 minuten

Jenny (39): ‘School noemt het zelf pesten, maar doet er helemaal niets aan’

Al bijna een jaar gaat de dochter (11) van Jenny met een knoop in haar maag naar school. Ze zit in groep 8 en wordt vaak buitengesloten en gepest. De school weet ervan en heeft het gedrag volgens Jenny zelfs zelf als pesten benoemd, maar ondertussen verandert er nauwelijks iets.

“Mijn dochter zit in groep acht en wordt al bijna een jaar gepest. Het begon met kleine dingen. Een paar meisjes deden soms alsof ze haar niet hoorden; ze mocht niet meedoen en er werden opmerkingen gemaakt over haar kleding en haar uiterlijk. In het begin dacht ik nog dat het misschien vanzelf zou overgaan. Kinderen kunnen hard zijn en ik wilde niet meteen overal een enorm probleem van maken. Maar helaas werd het steeds erger. Kinderen maakten na schooltijd filmpjes van haar en stuurden die rond, en ze werd niet voor feestjes uitgenodigd, terwijl de rest van de klas er wel was.

Contact opgenomen met school 

Op een gegeven moment kwam ze huilend thuis en zei ze dat ze niet meer naar school wilde. Dat was voor mij het moment waarop ik dacht: dit is geen ruzie tussen kinderen meer, hier moet iets gebeuren. Ik heb contact opgenomen met de leerkracht en later met de intern begeleider. Er zijn gesprekken geweest, er is met de kinderen gesproken en er werd gezegd dat ze het in de gaten zouden houden. Alleen had ik het gevoel dat er vooral veel werd gepraat en weinig daadwerkelijk veranderde. Mijn dochter bleef iedere ochtend met tegenzin haar jas aantrekken.

Het bizarre is dat school zelf inmiddels ook gewoon zegt dat het pesten is. Dat hebben ze letterlijk zo benoemd. Maar als ik dan vraag wat ze concreet gaan doen, krijg ik vooral algemene antwoorden. Ze gaan het monitoren, ze houden gesprekken en ze letten extra op tijdens de pauzes. 

Onzeker 

Ondertussen komt mijn dochter nog steeds thuis met nieuwe verhalen. Het ene moment wordt ze uitgelachen, het volgende moment wordt ze genegeerd. Laatst had een meisje gezegd dat iedereen blij zou zijn als zij van school was. Ik snap werkelijk niet hoe volwassenen dat kunnen horen en vervolgens de volgende dag gewoon doorgaan, alsof het een vervelende maar ingewikkelde situatie is.

Mijn dochter is inmiddels zo onzeker geworden dat ze zelfs thuis voortdurend vraagt of ze iets verkeerd heeft gedaan. Ze vraagt of haar kleding raar is, of ze te veel praat, of ze misschien vervelend is. Dat vind ik misschien nog wel het ergste. Dat pesten inmiddels in haar hoofd zit. Ik probeer haar iedere dag te vertellen dat er niets mis met haar is. Maar ik kan niet op tegen een hele groep kinderen die haar voortdurend het tegenovergestelde laat voelen.

Niet langer afwachten 

Ik heb inmiddels meerdere gesprekken met school gehad. Ik ben eerlijk gezegd op een punt gekomen waarop ik niet meer weet wat ik moet doen. Natuurlijk wil ik geen ruzie maken met school, maar ik wil ook niet langer afwachten.

Mijn dochter moet dit schooljaar nog ‘overleven’ en dan gaat ze naar de middelbare school. Ik hoop ergens dat dit een nieuwe start voor haar wordt, maar ik vind het verschrikkelijk dat ze eerst nog die laatste maanden door moet. 

Thuishouden

Soms denk ik: haal haar gewoon thuis. Maar tegelijkertijd voelt het alsof zij dan degene is die moet vertrekken, terwijl zij helemaal niets fout heeft gedaan. Ik wil gewoon dat iemand eindelijk verantwoordelijkheid neemt en ervoor zorgt dat mijn kind zich weer veilig voelt op de plek waar ze iedere dag hoort te zijn.”

* Om privacy-redenen is er een schuilnaam gebruikt. De echte naam is bekend bij de redactie.

Geschreven door Vera Guldemeester

Vera (1989) heeft de studie Media, Informatie en Communicatie gedaan en is in 2012 afgestudeerd in de richting ‘Tijdschriften’. Sindsdien is ze (eind)redacteur voor diverse bekende (online) magazines, waaronder JM Ouders. Haar passies? Reizen, eten, interieur, edelstenen, keramiek en natuurlijk opvoeden. Ze is dan ook ervaringsdeskundige en moeder van twee kinderen van negen en vier jaar. Voor J/M Ouders verdiept ze zich in persoonlijke verhalen, rubrieken als ‘Had ik maar nooit’, ‘Opgebiecht’, dilemma’s en nog veel meer.

Reacties