Jorick (38): ‘Het doet me pijn dat ik na elf jaar de kinderen van mijn ex niet meer mag zien’
Voor de buitenwereld waren het misschien officieel nooit zijn kinderen, maar voor Jorick voelde dat totaal anders. Elf jaar lang stond hij op als bonusvader, deed hij alles wat een vader doet en bouwde hij een band op die voor hem heel echt was. Tot de relatie met hun moeder stukliep.
In de rubriek Vader bekent delen vaders openhartig hun verhaal over liefde, vrijheid en de ingewikkelde vraag wat goed ouderschap eigenlijk betekent.
“Toen ik mijn ex leerde kennen, waren haar kinderen nog piepklein. De oudste was twee, de jongste net één. Ze hebben hun biologische vader nauwelijks meegemaakt, dus vanaf het begin werd ik automatisch een soort vaderfiguur in hun leven.
En eerlijk? Zo voelde dat voor mij ook meteen. Ik deed alles met en voor die kinderen. Ik stond ’s nachts op als ze ziek waren, bracht ze naar school, ging mee naar voetbaltrainingen, kinderfeestjes en zwemlessen. Ik wist welke boterham ze wilden, welke pyjama favoriet was en wie er niet tegen korstjes op brood kon. Dat soort dingen.
Verbroken relatie
Elf jaar lang draaide mijn leven ook om die twee. Dus toen mijn relatie met mijn ex drie maanden geleden stukliep, dacht ik eigenlijk nog: hoe verdrietig dit ook is tussen ons, die kinderen blijven wel in mijn leven. Dat kan toch niet anders? Maar blijkbaar dus wel. Mijn ex wilde niet meer verder. Dat was al moeilijk genoeg, maar wat ik nog veel erger vind, is dat ik haar kinderen nu ook kwijt ben. Van de ene op de andere dag. Ik mag ze niet meer zien.
Dat klinkt misschien hard, maar zo is het wel. Eerst zei ze nog dat we wel zouden kijken hoe het liep, maar ondertussen bleef het stil. Geen appjes, geen foto’s en geen contactmomenten. Helemaal niks. En ik mis ze verschrikkelijk.
Pijnlijke herinneringen
Soms rijd ik langs plekken waar ik altijd met ze kwam en dan overvalt het me ineens. Het voetbalveld op zaterdagmorgen, het schoolplein en zelfs de supermarkt waar ze altijd zeurden om snoep. Alles herinnert me aan ze.
Mensen zeggen vaak: ‘Ja, maar het zijn officieel niet jouw kinderen.’ Alsof dat het minder erg maakt, maar zo werkt het toch niet? Elf jaar is elf jaar. Ik heb ze opgevoed. Ik was erbij tijdens belangrijke momenten. Ik heb geholpen met huiswerk, gesprekken gevoerd als ze verdrietig waren en trots langs de lijn gestaan. En nu moet ik ineens doen alsof ze nooit onderdeel van mijn leven zijn geweest? Dat lukt gewoon niet.
Opbreken
Wat ik misschien nog wel het moeilijkst vind, is dat ik niet weet hoe zij erin staan. Missen ze mij ook? Mogen ze het überhaupt over mij hebben thuis? Denken ze dat ik ze in de steek heb gelaten? Die gedachte breekt me echt op.
Ik snap ergens ook wel dat mijn ex verder wil en misschien rust wil creëren. Maar voor mij voelt het alsof er niet alleen een relatie is beëindigd, maar een compleet gezin uit mijn leven is getrokken en daar had niemand me op voorbereid.”
* Om privacy-redenen is er een schuilnaam gebruikt. De echte naam is bekend bij de redactie.
:format(jpeg):background_color(fff)/https%3A%2F%2Fwww.jmouders.nl%2Fwp-content%2Fuploads%2F2025%2F08%2FWhatsApp-Image-2025-08-17-at-15.29.56.jpeg)