Ruth Smeets Kinderen 22 mei 2026, 11:02

Leestijd: 2 minuten

François en Sandra lieten de handafdruk van hun dochtertje tatoeëren na haar overlijden: ‘Ze hoort bij ons’

Wat als je na negen maanden aftellen niet met een baby naar huis gaat, maar met stilte? François (44) en Sandra (43) Harmsen verloren negentien jaar geleden hun dochtertje Ilse, vlak voor de bevalling. Op hun rug dragen ze nu allebei haar handafdruk. ‘We zijn altijd trouw aan haar.’

“Na 38 weken en vijf dagen zwangerschap overleed onze dochter Ilse in de buik. De oorzaak is nooit gevonden. Twee dagen later, na 39 weken en één dag, is ze geboren. Het verdriet en gemis blijven gigantisch.

Blauwdrukjes van haar handen

Bij de eerste afspraak in het ziekenhuis na haar geboorte overhandigde de gynaecoloog ons een envelop. Daarin zaten foto’s die het personeel had gemaakt, inclusief blauwdrukjes van haar handen. De geboorte was toen nog maar een week geleden. Het voelde onwerkelijk. Alsof dit verhaal van iemand anders was. Alsof we leefden in een nachtmerrie.

Samen een tattoo

Jarenlang liepen we rond met het idee om een tastbaar aandenken van Ilse te laten maken. Sandra dacht al langer aan een tattoo, maar we wisten niet goed wat het moest worden. Een vlinder? Een vogel? Tot François op tv een programma zag over tattoos. Toen voelden we allebei: we willen dit samen doen.

Met allerlei ideeën gingen we langs bij een tattooshop. Na goede gesprekken en overleg kwamen we uit bij het blauwdrukje van haar handje. Hoe bijzonder zou het zijn om juist haar handafdruk op ons lichaam te laten vereeuwigen?

High five

Met de tattoo geven we elkaar als het ware een high five op de rug. Voor ons is het een seintje dat Ilse er nog steeds bij hoort.

De tattoo hielp niet per se bij de verwerking. Een ander moment deed dat wel. Kort na haar geboorte lieten we Ilse’s naam graveren in onze trouwringen. Dat gaf ons de kracht om verder te gaan, ondanks het grote verlies.

Symbolische handafdruk

Mensen die het verhaal achter onze tattoo kennen, noemen het vaak mooi en symbolisch. Net als onze vriendschapsringen. Die maakten we naar haar overlijden met een lintje aan elkaar vast en gaven we mee in haar mandje. Voor ons betekent het dat we altijd trouw blijven aan haar.

Blijf communiceren

Een kindje verliezen voelt onwerkelijk. Juist daarom is het belangrijk om met elkaar te blijven praten. Om elkaar vast te houden. Soms letterlijk, soms in stilte. Een knuffel kan genoeg zijn. En hoe vreemd het misschien ook klinkt: voor ons hielp het ook om te blijven lachen.”

Geschreven door Ruth Smeets

Ruth Smeets is freelance journalist met een voorliefde voor verhalen over gezond eten en mentale gezondheid. Ze schrijft onder meer over over voedingstrends en het ontwikkelen van een positieve relatie met eten. Voor J/M Ouders maakt ze de rubriek ‘Het eetdagboek van…’, waarin ze ouders bevraagt over eetgewoontes en tafelrituelen. Ruth woont in Frankrijk, waar ze haar dagen vult met schrijven, wandelen en (hoe kan het ook anders?) koken en bakken voor geliefden, het liefst tot het hele huis ruikt naar zelfgebakken bananenbrood of een zacht pruttelende stoof.