Sofie Vissers School vandaag, 11:03

Leestijd: 8 minuten

Docent Lucas volgt Yara (16) op haar stage en ontdekt waarom ze steeds vaker afwezig is

’s Ochtends vroeg, nog voor half acht, krijg ik een berichtje van Yara. “Goedemorgen meester ik kan vandaag helaas niet op stage zijn ik heb de hele nacht liggen overgeven” Ik antwoord dat ik dat vervelend voor haar vind. “Heb je je op stage afgemeld?” vraag ik. “En hebben je ouders je op school ziek gemeld?” “Jaa”, zegt ze. “Beterschap!” antwoord ik.

In de appgesprekken is de letterlijke tekst gebruikt. Daarom kunnen er hier en daar wat fouten in staan.

Als ik ’s middags de beautysalon bel en de medewerkster vertel dat ik de stagebegeleider van Yara ben, weet ze niet wie Yara is. Ze kent haar niet. Ik vertel op welke school ik werk, dat Yara stagiaire is en dat ik een afspraak wil maken om bij haar op stagebezoek te komen. Ze antwoordt weer dat ze haar niet kent, maar dat ze het even in de salon aan de andere medewerkers zal vragen.

Bij de beautysalon kennen ze Yara (16) alleen als Lale

Als ze weer terug aan de telefoon komt, zegt ze dat ze wel een stagiaire hebben, maar dat zij Lale heet. Maar zij is er niet. Gelukkig weet ik dat Lale de tweede naam van Yara is. Dat had ze ingevuld op haar stagecontract. Ik krijg vervolgens de eigenaresse van de beautysalon aan de telefoon. Ze vertelt me dat Lale er vaak niet is. Dat ze vanochtend al vroeg een berichtje had gestuurd dat ze de hele nacht had overgegeven. “Dus het is een goed idee dat u langs komt voor een gesprek”, zegt ze. “Want ik weet niet zo goed wat ik met haar verder moet.”

We maken een afspraak voor een gesprek een week later. Op mijn paspoort staan drie voornamen. Lucas Franciscus Maria. Ik vraag me af of ik met een van mijn andere namen ergens aan het werk zou gaan. Of een nieuw leven zou kunnen beginnen onder een andere naam. Als Frans, Ciske of Marius. Het lijkt me een moeilijke stap. De naam Lucas is zo verbonden met wie ik ben. M’n zonen en m’n geliefde noemen me meestal Luuk. En vroeger werd ik nog weleens Lucky Luke genoemd.

Als ik Yara aan het eind van de middag bel om te vragen hoe het gaat, neemt ze haar telefoon niet op. Wat later stuurt ze me een berichtje. Dat ze de hele nacht niet geslapen heeft. En dat ze daarom nu nog in bed ligt. Ik antwoord haar dat ze op school niet ziek is gemeld. Ze zegt dat ze dacht dat haar vader of moeder haar ziek zou melden.

Ik bel eerst haar moeder. Zij neemt niet op. Daarna bel ik haar vader. Hij neemt de telefoon ook niet op. Maar hij belt me even later wel terug en begint meteen een verhaal over haar stage. Dat Yara alleen maar mag schoonmaken. En niemand mag knippen. Dat ze niets leert in de salon. Dat het zonde van haar tijd is. Ik heb het idee dat hij niet weet dat Yara ziek thuis is. Als ik hem dat expliciet vraag, aarzelt hij met een antwoord. Ja, ze is vanochtend ziek thuisgebleven, antwoordt hij uiteindelijk.

Een half uurtje later hoor ik van de conciërge dat hij alsnog naar school heeft gebeld en Yara heeft ziek gemeld. Het is uiteindelijk laat in de middag. Yara is vaak afwezig. Ze woont in een andere stad, zo’n 20 kilometer van school. Op de basisschool had ze een moeilijke tijd, en ze wilde niet met dezelfde leerlingen van haar school naar een praktijkschool dichterbij. Dus kwam ze bij ons op school.

Yara reist iedere schooldag ruim 2 uur met de bus

Ze moet met twee verschillende bussen iedere dag naar school toe. Dat duurt iets langer dan een uur. Dus meer dan twee uur reizen per dag. Echte vrienden heeft ze niet op school. Ze had een tijdje een vriendin, een meisje uit een klas lager met wie ze veel omging. Maar ze kregen ruzie vanwege een filmpje dat gemaakt was. De zus van het meisje wachtte vervolgens Yara voor school op en bedreigde haar. De directeur moest erbij komen om het op te lossen.

Voordat Yara in de beautysalon stage liep, was ze een ochtend per week stagiaire in een drogisterij. De bedrijfsleider wilde haar graag als stagiaire begeleiden, maar ze moest wel altijd op tijd zijn. Daar was ze streng en duidelijk in. De eerste week was Yara op tijd, maar in de tweede week kreeg ik ’s ochtends vroeg een berichtje van haar. “Meester alle bussen zijn uitgevallen bij mij zal u misschien kunnen appen en zeggen dat ik 10 minuten later ben want heb haar nummer niet” “Ik heb haar nummer ook niet”, antwoordde ik, “Alleen van de winkel.” “Jeetje wat moet ik doen dan”

Ik stuurde haar het nummer van de winkel. “Je kan zelf even bellen naar de winkel en het overleggen?” Een kwartiertje later stuurde ik haar weer een berichtje. “Heb je gebeld?” “Jaa ze zei isgoed schatje ik zie je zo” “Haha wat fijn”, antwoordde ik. “Goed gedaan!”

Bij haar vorige stage kwam Yara wél iedere week opdagen

De bedrijfsleider en Yara konden goed met elkaar overweg. Yara had haar nummer gekregen en ze mocht een berichtje sturen als ze wat later kwam. Af en toe was ze te laat, meestal vanwege de busverbinding. Maar ze kwam altijd.

Op een ochtend liep ik de drogisterij in om een gesprekje te hebben met Yara en de bedrijfsleider. Die kwam meteen naar me toe en ze zei dat het niet goed ging met Yara. Ze zat achter in de winkel in het kantoortje; misschien wilde ik even met haar praten.

Toen ik het kantoortje inliep, zat Yara te huilen. Haar zwarte mascara was uitgelopen in donkere strepen onder haar ogen. Het bleek dat ze ’s nachts ruzie had gehad met haar moeder. Ze was te laat thuisgekomen. Uren te laat. Het was zo uit de hand gelopen, dat Yara’s moeder had gezegd dat ze haar voorlopig niet wilde zien. Dat ze maar naar haar oma moest gaan na school. Ze hoefde niet meer thuis te komen.

Na ruzie thuis vindt Yara rust bij haar oma

Ik vroeg of ik haar met de auto naar haar oma moest brengen. Dat wilde ze graag. Ze had haar oma al gebeld dat ze vandaag zou komen. In de auto vertelde ze dat ze thuis vaak ruzie had de laatste tijd. Dat ze laat thuiskwam, omdat ze na school nog bleef rondhangen op straat. En dat ze dan ’s avonds weer dat hele eind met de bus terug naar huis moest. Dat ze soms haar ov-kaart kwijt was, of dat er geen bus reed. En dat ze wel vaker bij haar oma is. Ze kan goed met haar overweg. Ze kijken vaak samen voetbal.

Haar oma woont aan de andere kant van de stad. Als ze uit de auto stapt, loop ik mee, zodat ik haar oma ook nog kan zien. Yara belt aan en haar oma doet de deur open. Ze omhelst Yara en zegt dat ze bij haar mag blijven en dat ze samen voetbal gaan kijken vanavond. Yara lacht. “Bedankt meester voor het brengen”, zegt ze. Haar oma geeft me een hand en bedankt me ook. “Veel plezier vanavond met de voetbal”, zeg ik.

De dagen erna is ze niet op school. Ik stuur haar een berichtje. “Hoi Yara, hoe gaat het nu?” “Gaat wel wat beter ben nu gewoon tot rust aan het komen” “Dat is fijn, ben je nog bij je oma?” “Jaa!” antwoordt ze. “En voetbal kijken?” “Jaaa zometeen even voetbal kijken” “Haha leuk”, antwoord ik. “Veel plezier!” “Dankuwel!”

Een week later is Yara opnieuw niet op haar stage

Als ik een week later de beautysalon binnenloop, zie ik haar nergens. “Is ze er niet?” vraag ik de eigenaresse. Ze laat me haar telefoon zien. ’s Ochtends vroeg, om half acht, heeft Yara -Lale- haar een berichtje gestuurd. Of ze moet komen vandaag. De eigenaresse had haar bevestigend geantwoord. Duimpje omhoog erbij.

Maar ze heeft haar nog niet gezien. Het was inmiddels half twee geweest. De eigenaresse vertelt dat ze er vaker niet is. En als ze er is, is ze te laat. Altijd gedoe met hoofdpijn, of met de bus. Ze mag natuurlijk blijven, want ze heeft zelf ook kinderen van die leeftijd. Ze zegt dat deze generatie anders is. Zij heeft deze hele beautysalon zelf bij elkaar gewerkt, vertelt ze. Maar deze generatie begrijpt niet, dat je je best moet doen. Initiatief moet nemen. Er moet zijn, altijd. Meekijken met de kappers, en zelf een model meenemen. Misschien moeten ze er toch gewoon mee stoppen. Ik rond het gesprek af en zeg dat ik haar nog zal bellen, na een gesprek met Lale en haar ouders.

Gesprek over motivatie

Buiten, voor de beautysalon, op het plein, bel ik Yara. Ze neemt niet op, maar stuurt me een berichtje. “Ik ben er met 5 min” “Ik zit buiten op het plein”, antwoord ik. “Oké, ik moet vanaf de tram lopen” “Prima, ik wacht wel.” Een paar minuten later staat ze voor me. Ik zie zweetdruppeltjes op haar voorhoofd. Ze wappert met haar hand. Ik glimlach. Ik zit in het zonnetje, relaxed op een bankje. Ik besluit een gesprekje met haar te voeren over motivatie, over wat ze volgend jaar wil gaan doen en hoe ze de rest van het schooljaar voor zich ziet. En hoe het thuis gaat.

Musthave van deze herfst:

Een nieuw seizoen vraagt om fijne favorieten! Van degelijke regenlaarsen tot ons favoriete voorleesboek: deze vijf musthaves maken de herfst voor kinderen leuker, knusser en makkelijker.

Enfant regenlaarzen € 48,39 bij bol.com Bekijk product →

Trixie Kinderparaplu € 21,73 bij bol.com Bekijk product →

Waterdichte schooltas Eastpak € 59,90 bij bol.com Bekijk product →

Twee vechtende eekhoorntjes € 16,99 bij bol.com Bekijk product →

Happy Horse Konijn € 13,29 bij bol.com Bekijk product →

Verbonden expert

Lucas Westerbeek

Docent, mentor en stagebegeleider op een praktijkschool

Lucas Westerbeek stond jarenlang voor de klas als docent Nederlands in de ‘betere buurten’ van de grote stad. Een groot verschil met waar hij: als mentor en stagebegeleider op een praktijkschool. Lucas is al meer dan 30 jaar samen met documentairemaakster Silvia Bromet en heeft twee zoons van 26 en 22. »

• Docent Lucas volgt Yara (16) op haar stage en ontdekt waarom ze steeds vaker afwezig is
• Vijf jaar later stond Dennis (22) ineens weer voor mijn deur: dezelfde grijns, dezelfde energie
• Iedereen maakte zich zorgen om Miran (17), tot hij stopte met vechten tegen school

Reacties