Marloes Graat Opvoeden vandaag, 09:00

Leestijd: 7 minuten

Laura (33): ‘Ons gezin gaat deze zomer niet naar pretparken of waterparken‘

Laura Stoffers (33) is moeder van Norah (5) en Jorg (3) en leeft volgens de opvoedwijsheden van oude stammen. Ze werd geïnspireerd door het boek ‘Jagen, verzamelen, opvoeden’ waarin ze leerde hoe kinderen uit zichzelf kunnen meehelpen in het huishouden, hoe ze zelfstandig kunnen spelen en hoe je als gezin in de zomervakantie niet alleen kindgerichte activiteiten hoeft te doen. J/M Ouders ging in gesprek met Laura over hoe ze dit aanpakt.

Je las het boek ‘Jagen, verzamelen, opvoeden‘ en werd geïnspireerd door de aanpak van eeuwenoude stammen. Waarom dacht je: dit ga ik ook proberen?
”Ik las het boek toen mijn oudste dochter Norah acht maanden oud was. Ik kon haar nooit wegleggen. Ze was een actieve, nieuwsgierige baby: even op het speelkleed of in de box liggen vond ze helemaal niks. Het idee dat je tussendoor nog wat kunt doen, ging bij mij totaal niet op. Ze kroop meteen naar me toe, wilde overal bij zijn. Dat voelde soms best benauwend.

In plaats van haar af te leiden met speelgoed terwijl ik kookte of de was deed, leerde ik door het boek hoe ik haar erbij kon betrekken. Tijdens het koken liet ik haar in haar kinderstoel ruiken aan een tomaat of gaf ik haar een wortel om te ontdekken. Simpel, maar het werkte meteen beter dan wat ik ervoor probeerde. Dat scheelde veel stress voor mij, want ik hoefde niet meer twee dingen tegelijk te doen: koken én mijn kind te vermaken.”

Kinderen die uit zichzelf meehelpen in het huishouden is een droom van veel ouders en een belangrijk onderdeel van het boek. Hoe pak jij dat aan?
”Het belangrijkste vind ik om ze niet weg te sturen als ze interesse tonen in een huishoudelijk klusje. Als ik de was op ga hangen en zij bij de knijpers klooien, dan laat ik dat toe, in plaats van te zeggen: ‘ga jij maar spelen, ik doe dit wel.‘ Als ze willen helpen met iets, verwacht ik ook niet dat ze een klusje helemaal afmaken. Bij het koken snijden ze bijvoorbeeld even mee, lopen dan weg om iets anders te doen en komen later terug om in de pan te roeren. Als ik ze de hele tijd erbij zou houden, willen ze met alles bemoeien en duurt koken al snel twee uur in plaats van één. Zo blijft het luchtig en komen ze vaak vanzelf terug met de vraag: ‘wat kan ik doen?‘

Ook zijn er genoeg momenten dat mijn oudste van vijf zegt: ’Geen zin in.’ Dan verplicht ik dat niet. Ik geef haar hooguit een subtiele aanmoediging ’als we de was samen opvouwen zijn we sneller klaar en kunnen we daarna een spelletje samen doen’, maar als ze daarna alsnog liever doorspeelt, laat ik haar gewoon. Het is ook echt niet zo dat ze altijd meehelpen. Soms ben ik de afwas aan het doen en zitten zij met dit warme weer in een badje te spelen in de tuin. Maar daarna gaat Norah dan bijvoorbeeld uit zichzelf alle planten water geven in de tuin, zonder dat ik daar om had gevraagd.”

Je deelde op Instagram ook dat jullie geen kindgerichte activiteiten doen deze zomervakantie. Waarom doen jullie dat niet en hoe ziet jullie vakantie er uit?
”Bij sommige gezinnen draait de vakantie helemaal om de kinderen: camping met veel animatie, dagjes naar een pretpark of waterpark. Dat is prima als je dat zelf ook leuk vindt. Maar ik vind dat niet leuk, dus wij gaan niet naar pretparken of waterparken. In een speeltuin zul je me ook bijna niet zien. We kiezen wel een camping met zwembad en glijbanen, maar we gaan ook een paar keer per week uitgebreid lunchen in een Italiaans dorpje en dat is dan het uitstapje in plaats van een waterpretpark. Lekker rondwandelen door het dorpje, kijken hoe mooi het is, winkeltjes bezoeken en op een terrasje zitten. Mij kun je niet blijer maken.

Dit bericht op Instagram bekijken

Een bericht gedeeld door Laura ~ moederschap in bloei 🌼 (@fioritavanlaura)

Mijn man en ik houden enorm van eten, koken en tafelen. Daarom gaan we vaak naar Italië, waar het heel normaal is dat kinderen van tafel gaan zodra ze klaar zijn. We hebben het altijd zo gedaan, waardoor de kinderen het zelf ook leuk vinden om bij een restaurant te zitten en spaghetti al funghi al draaiend op te eten. Voor hen is dat óók leuk. Ze voetballen daarna buiten op een pleintje bij het restaurant en wij kunnen nog heerlijk natafelen met een glas wijn. We zitten dan rustig twee uur aan tafel voor een uitgebreide lunch.”

Gaan jullie dan nooit naar een pretpark of museum?
”We zijn afgelopen weekend naar het Openluchtmuseum geweest in Arnhem. We zaten te twijfelen tussen de dierentuin en het Openluchtmuseum. Ik weet dat het in de zomer zo ontzettend druk in de dierentuin is, daar doen we onszelf geen plezier mee. Dus daarom kiezen we dan voor het Openluchtmuseum. Ik vind dat zelf ook leuker, want van een museum leer je als volwassene vaak ook nog wat. We denken dus bij zo’n keuze na over: wat vindt iedereen in het gezin leuk om te doen? Dus ook wat wij als ouders leuk vinden. Het plezier van de kinderen is niet het belangrijkste. Het hele gezin staat bij ons centraal, niet alleen de kinderen.”

Is het op de camping juist makkelijker of moeilijker om deze manier toe te passen?
”Het maakt voor mij niet zo veel verschil. Op de camping spelen mijn kinderen veel met andere vriendjes. Dus het is echt niet zo dat ze elke dag vragen: wat kan ik doen om te helpen als ze ook met vriendjes kunnen spelen. Daar hoeven ze niet lang over na te denken, haha! Wel nemen we ze ook mee uiteten naar een restaurant dat wij lekker vinden in plaats van een pannenkoekenboerderij. Ze leren daar ook hoe het leven gaat als volwassene. Soms is dat in het buitenland makkelijker, omdat het voelt alsof in Italië het meer geaccepteerd is om kinderen mee te nemen naar een restaurant.”

Is er ook iets uit het boek wat bij jullie thuis helemaal niet goed aansloeg?
”Oh ja absoluut. Ik heb echt niet alles overgenomen. Zo staat er in het boek dat oude stammen kinderen soms lichte angst aanjagen om ze iets af te leren. Bijvoorbeeld door verhalen te vertellen dat er een monster in het water woont dat eruit komt als je te dicht bij de rand komt. Bij mijn zoontje werkt dat goed: hij is ondeugend en zo’n verhaal maakt hem net voorzichtig genoeg zonder dat het hem echt bang maakt.

Bij mijn dochter deed ik iets vergelijkbaars om haar naar bed te krijgen en dat werkte totaal averechts. Ik vertelde een verhaal over een monster dat kinderen die niet naar bed wilden, zou meenemen en in de boom zou zetten. Gewoon een gek verhaaltje, maar ze was doodsbang en snapte de link totaal niet. Dus het ligt echt aan het kind: wat bij de één een speelse waarschuwing is, is bij de ander pure angst. Dat heb ik toen een keer gedaan, maar daarna nooit meer. Met vallen en opstaan heb ik geleerd wat voor ons gezin werkt.”

Meer weten? Volg Laura op haar instagramaccount: @Fioritavanlaura.