Lotte van Zijl Persoonlijke verhalen vandaag, 09:02

Leestijd: 5 minuten

Suzanna (38) emigreerde met haar gezin naar Zweden, maar keert na 3,5 jaar terug naar Nederland

Drieënhalf jaar geleden verruilde Suzanna Bijlsma (38) samen met haar man (42) en zoons (12 en 8) Nederland voor een nieuw leven in Zweden. Samen met haar man bouwde ze er vanaf de grond een regeneratieve boerderij met kleinschalig ecotoerisme op. Een droom die werkelijkheid werd, maar uiteindelijk niet voor altijd bleek. Door gezondheidsproblemen en zieke familieleden besloten ze terug te keren naar Nederland. Aan J/M Ouders vertelt Suzanna hoe het gezin met deze plottwist omgaat.

In de rubriek Ons leven in het buitenland vertellen ouders over hun keuze om Nederland achter zich te laten en met hun kinderen een nieuw bestaan op te bouwen in het buitenland.

Van droom naar werkelijkheid

“Toen we naar Zweden verhuisden, was dat met een duidelijk doel: een nieuw leven opbouwen. We vonden een prachtige plek en begonnen vanaf nul aan een regeneratieve boerderij met kleinschalig ecotoerisme. We hebben er ontzettend hard voor gewerkt en zijn heel trots op wat we hebben opgebouwd. Het waren jaren waarin we als gezin echt onze droom hebben geleefd.

Ook onze zoons Reza en Lodi vonden snel hun draai. Ze leerden binnen vier maanden vloeiend Zweeds en gingen met plezier naar school. Het buitenleven, de dieren en de ruimte op de boerderij pasten goed bij hen. Nieuwe leraren konden op een gegeven moment niet eens meer zien dat onze kinderen uit een ander land kwamen. Het is een cliché, maar waar: kinderen zijn ontzettend flexibel.

Kinderen kijken vaak minder ver vooruit dan volwassenen. Als ze een speeltuin missen, maar een enorme achtertuin in Zweden hebben, is dat voor hen ook een plek om gelukkig te spelen.

Verlangen naar thuis

Maar langzaam veranderde er iets in mij. Mijn gezondheid verslechterde, waardoor het steeds moeilijker werd om het werk op de boerderij voort te zetten. Tegelijkertijd ging het niet goed met de gezondheid van familieleden in Nederland. Ik voelde steeds sterker dat ik dichter bij hen wilde zijn. En doordat ik ziek was, voelde het voor mij ook niet meer alsof ik onze droom nog kon uitvoeren.

Ik vond het heel moeilijk om dit uit te spreken naar mijn partner. Ik was bang om hem teleur te stellen. Hij wilde eigenlijk helemaal niet in Nederland wonen. Maar uiteindelijk was hij het die me hielp om de knoop door te hakken. Hij zei: ‘Als het echt niet meer gaat, dan gaan we ernaartoe werken om terug te gaan.’ Even hebben we verschillende scenario’s binnen Zweden bekeken, zoals het bedrijf verkopen en ergens anders en kleiner gaan wonen, maar daarvoor waren we niet geëmigreerd.

Dat is ook meteen mijn les voor andere koppels die voor zo’n grote verhuizing willen gaan: blijf communiceren. Doordat ik lange tijd niet duidelijk uitsprak wat ik voelde en wilde, was het voor Ruben soms lastig om zich tot mij te verhouden. Hij voelde dat er iets was, maar wist niet precies wat. Dat maakte hem ook onzeker. Blijf vooral openstaan voor elkaar en voor hoe het gaat en probeer er samen uit te komen als dingen veranderen. Maar maak de stap zeker als jullie dat allebei willen.

‘We laten een prachtige plek achter.’

Teruggaan naar Nederland betekent ook afscheid nemen van een leven dat we zelf hebben opgebouwd. En dat doet pijn. We laten een prachtige plek achter. Niet alleen de boerderij, maar ook het netwerk dat we daar in de afgelopen jaren hebben opgebouwd. We hebben veel tijd gestoken in vrienden en mensen die het mooi vonden wat we daar deden.

Daarbovenop komt de onzekerheid over de toekomst. In Nederland ligt nog geen nieuw plan klaar en we weten nog niet precies waar we terechtkomen. Dat geeft stress. Tegelijkertijd is er ook opluchting. In Nederland hopen we weer wat vertrouwdheid en veiligheid te vinden. Ik kijk ernaar uit om me weer op bekender terrein te begeven, de taal te spreken waarin ik me makkelijk kan uitdrukken en weer wat meer het gemeenschapsgevoel en het bruisende culturele leven te ervaren.

De komende tijd staat in het teken van landen. Maar ik wil mijn ervaring uit Zweden graag in Nederland inzetten. Ik ga langzaam op zoek naar een baan als verbinder in het sociaal domein, bijvoorbeeld bij een gemeente, GGD of organisatie die zich sociaal-maatschappelijk inzet in de regio Zutphen.

Terugverhuizen vraagt opnieuw om aanpassing

De terugverhuizing naar Nederland vraagt opnieuw om aanpassing van ons hele gezin. Dat stuk vind ik als moeder ingewikkeld. Ik vind het al lastig om met mijn eigen emoties en verdriet om te gaan. Om daarnaast de kinderen te helpen met het reguleren van hun verdriet en boosheid is soms een hele uitdaging. Soms kan ik niet meer doen dan hun gevoelens erkennen en proberen ze er te laten zijn.

Na de verhuizing hadden we bewust een aantal weken niets gepland. De grootste omslag ontstond voor ons toen de scholen weer begonnen. De structuur, het ritme en het weer onder de mensen ielpen ons allemaal. We merkten dat er langzaam weer rust in ons leven kwam.

De remigratie gaat gepaard met verdriet en onzekerheid, maar uiteindelijk overheerst er ook een gevoel van trots over dat we dit avontuur zijn aangegaan. We hadden het zeker niet willen missen. Het gevoel dat we onze droom leefden, was natuurlijk geweldig. Dat de werkelijkheid anders liep, zie ik als iets wat bij het leven hoort. We hebben er vertrouwen in dat het weer goedkomt met ons vieren en dat we ons plekje en ritme opnieuw gaan vinden.”

Geschreven door Lotte van Zijl

Lotte van Zijl (1998) is freelance redacteur met een media- en communicatiediploma op zak en een onweerstaanbare liefde voor verhalen die mensen raken, of dit nu over psyche, lifestyle, reizen of een ander onderwerp gaat. Voor J/M Ouders spreekt ze ouders die de opvoeding net even anders doen en experts die ouders weer een stukje houvast en informatie geven. Ze houdt van zon, surfen en nieuwe culturen ontdekken en reist daarom met haar laptop in haar backpack de wereld over - van Rotterdam en Portugal tot Indonesië en Nieuw-Zeeland.

Reacties