Daisy Grandia Columns vandaag, 11:02

Leestijd: 5 minuten

Pedagogisch medewerker Daisy ziet 3 misverstanden bij betrokken ouders: ‘Soms moet je juist niets doen’

Als pedagogisch medewerker en moeder ziet Daisy Grandia kinderen aan beide kanten van de opvangdeur. In deze column vertelt zij dat zij daardoor iets ontdekte wat veel ouders gerust kan stellen: betrokken ouders hoeven niet alles te weten, op te lossen of onder controle te hebben.

Als pedagogisch professional zie ik iedere dag hoe verschillend ouders zijn. De één wil bij het ophalen precies weten hoeveel fruit er is gegeten, met wie er is gespeeld en of die ene haarlok die vanmorgen nog zo mooi zat de hele dag heeft overleefd. De ander vraagt: “Alles goed gegaan?” en staat met één been al buiten voordat ik überhaupt antwoord heb kunnen geven. En eerlijk gezegd maakt geen van beide iemand automatisch een goede of slechte ouder.

Ouderbetrokkenheid zit voor mij namelijk niet in hoeveel vragen je stelt, hoeveel foto’s je wilt ontvangen of hoeveel minuten je bij het ophalen blijft napraten. Het zit veel meer in hoe goed je je eigen kind kent en of je werkelijk probeert te begrijpen wat het je vertelt. Want horen en luisteren zijn twee verschillende dingen.

Voor mij betekent echt luisteren dat je probeert te begrijpen wat er achter de woorden en het gedrag van je kind zit. Waarom is je kind ineens sneller boos? Waarom wil het niet meer ergens heen waar het eerder altijd met plezier naartoe ging? Waarom is het thuis na een dag opvang één grote emotionele vulkaan, terwijl wij vertellen dat het de hele dag heerlijk heeft gespeeld?

Thuis is vaak de veilige haven waar alle emoties eruit mogen. Dat betekent vaak juist dat het zich thuis veilig genoeg voelt om alles los te laten.

Waarom betrokken ouders hun kind soms juist níét moeten helpen

Ik zie ook ouders die ontzettend betrokken zijn en zo graag willen helpen dat hun kind soms nauwelijks de kans krijgt om zelf iets uit te proberen. Een puzzelstukje ligt nog geen drie seconden verkeerd of papa of mama heeft het al overgenomen.

Natuurlijk gebeurt dat vanuit liefde. Je wilt helpen. Je wilt frustratie voorkomen. Je wilt dat het lukt. Maar juist in dat even niet lukken gebeurt ontzettend veel. Een kind dat zelf ontdekt hoe een puzzelstukje uiteindelijk past, leert doorzetten, opnieuw proberen en ontdekken dat iets wat eerst niet lukt, uiteindelijk misschien toch kan lukken.

Ook daarin zit weer het belang van je eigen kind leren kennen. Weten wanneer je even moet ingrijpen en wanneer je juist beter een stapje terug kunt doen.

Ouders en pedagogisch medewerkers zien hetzelfde kind anders

Een ouder kent zijn kind op een manier waarop ik dat nooit volledig zal kunnen. Maar ik zie datzelfde kind wel in een andere omgeving. Een ouder ziet weer dingen die ik nooit zal zien.

En juist daarom hebben we elkaar nodig. Wanneer ouders en professionals bereid zijn om die verschillende beelden naast elkaar te leggen, ontstaat er een completer beeld van het kind. We hoeven het niet altijd met elkaar eens te zijn. Maar we moeten wel naar elkaar blijven luisteren.

Waarom afscheid bij de opvang na een vakantie ineens moeilijk kan zijn

Na een langere vakantie merk ik vaak dat afscheid nemen ineens weer lastig kan zijn. Ineens wordt er weer aan een been gekleefd, verschijnt er een sip gezicht en soms gaat het volume binnen drie seconden van nul naar stadionconcert.

Sinds ik zelf moeder ben, begrijp ik dat afscheid aan de andere kant van de deur nog veel beter. Als je kind huilt omdat jij weggaat, kun je met je hoofd heel goed weten dat het waarschijnlijk over vijf minuten alweer aan het spelen is, maar je moederhart heeft daar op dat moment toch vaak een andere mening over.

Het afscheid is voor ieder kind anders. Sommige kinderen vinden het heerlijk als papa of mama nog even samen een activiteit opstart. Andere kinderen lijken juist verdrietiger te worden naarmate het afscheid langer duurt. Er bestaat daarom geen magische afscheidstruc die voor ieder kind werkt, maar wel iets wat nog belangrijker is: goed kijken.

Wat vandaag werkt, hoeft morgen trouwens helemaal niet te werken. Kinderen zijn geen programma waarbij je één keer op de juiste knop drukt en vervolgens voor altijd hetzelfde resultaat krijgt. Juist daarom kijk ik iedere dag opnieuw.

En misschien is dat uiteindelijk ook wel de rode draad in alles wat ik als pedagogisch professional en inmiddels ook als moeder heb geleerd. Betrokken zijn betekent niet dat je alles moet weten, controleren of oplossen.

Soms betekent betrokken zijn dat je helpt. Soms betekent het dat je even wacht. Maar boven alles betekent het dat je nieuwsgierig blijft. Naar wie je kind is. Naar wat het nodig heeft. En naar alles wat het je probeert te vertellen, ook wanneer het daar nog niet de woorden voor heeft.

Je hoeft niet altijd te weten wat je moet doen. Je hoeft niet perfect te zijn, maar blijf kijken en luisteren. En vertrouw erop dat je je eigen kind, stap voor stap, steeds beter leert begrijpen.

Geschreven door Daisy Grandia

Daisy Grandia is pedagogisch medewerker, moeder en auteur uit Hoofddorp. In haar werk en moederschap ervaart ze dagelijks hoe belangrijk het is om goed te kijken en te luisteren naar wat een kind nodig heeft. Die betrokkenheid vormde de inspiratie voor haar eerste boek, Mama, jij bent de beste! Met dit boek wil Daisy moeders herkenning, vertrouwen en waardering meegeven voor alles wat zij intuïtief voor hun baby doen.

Reacties