Anne Tonen Relatie vandaag, 09:03

Leestijd: 6 minuten

Bonusmoedercoach Nienke: ‘Je hoeft niet van je bonuskind te houden’, dit zijn 5 belangrijke lessen

Bonusouder worden klinkt misschien als een nieuwe gezinsstart, maar de praktijk is ingewikkelder. Bonusmoedercoach Nienke van der Veen kent die worsteling zelf. Haar opvallendste boodschap: “Je hoeft niet van’ je bonuskind te houden.”

Een relatie beginnen met iemand die al kinderen heeft, betekent niet alleen dat je verliefd wordt op een nieuwe partner. Je stapt ook een gezin binnen dat al bestond voordat jij kwam. Met eigen gewoontes, opvoedregels, loyaliteiten én een ex-partner die altijd onderdeel van het leven van de kinderen blijft. Voor bonusouders kan het behoorlijk zoeken zijn naar hun plek. Nienke van der Veen, bonusmoedercoach en oprichter van IKENZNKIDS, weet daar alles van. Toen ze zelf bonusmoeder werd, ontdekte ze vooral hoeveel vragen ze had. “Ik dacht steeds: doe ik het wel goed? Vinden ze me wel leuk?”

Bonusmoeder Nienke: ‘Ik miste zelf een handleiding’

Nienke wilde het als bonusmoeder graag goed doen. Misschien juist omdat ze zelf een kind van gescheiden ouders is. Ze zocht online naar informatie over hoe ze het beste kon omgaan met de kinderen van haar partner en wanneer het bijvoorbeeld verstandig was om hen voor het eerst te ontmoeten.

“Wij hebben daar heel bewust mee gewacht. Pas na ongeveer vijf, zes maanden ontmoette ik de kinderen. We gingen eerst samen op vakantie en daarna hebben we het heel rustig opgebouwd. Mijn partner was daar heel voorzichtig mee omdat kinderen kwetsbaar zijn.”

Toch merkte Nienke dat ze zichzelf voortdurend vragen stelde. “Ik wilde het heel goed doen. Daardoor ging ik ook heel veel nadenken en dat kostte energie.”

Die ervaring werd uiteindelijk de basis voor haar werk als bonusmoedercoach. “Ik dacht: er moet eigenlijk een handleiding zijn voor mensen die in zo’n gezin terechtkomen. Ik had die destijds zelf ook graag gehad.”

Waarom je als bonusmoeder niet de tweede moeder hoeft te worden

Een van de grootste valkuilen is volgens Nienke dat een bonusouder te snel een ouderrol probeert aan te nemen. “Bonusmoeder zijn is geen bijrol”, benadrukt ze. Maar dat betekent volgens haar niet dat je de plek van de biologische moeder moet innemen. “Je bent de vriendin van de vader en je hoeft niet de moeder te vervangen.”

Dat betekent niet dat een bonusmoeder niets mag zeggen of geen onderdeel van het gezin is. In je eigen huis kun je bijvoorbeeld gewoon afspraken maken over opruimen, tafelmanieren of andere huisregels. Maar grote beslissingen over opvoeding horen in eerste instantie bij de biologische ouders.

Volgens Nienke is het juist belangrijk om te kijken: wat is mijn rol, waar ben ik verantwoordelijk voor en waar niet?

Welke rol heeft de ex binnen een samengesteld gezin?

En dan is er nog die andere persoon die je misschien helemaal niet zelf hebt uitgekozen: de ex van je partner. “Een samengesteld gezin is een open systeem”, legt Nienke uit. “De geschiedenis blijft bestaan. De kinderen hebben een band met hun beide ouders en die loyaliteit gaat niet ineens weg omdat er een nieuwe partner komt.”

De ex blijft daardoor, ook als de relatie al jaren voorbij is, onderdeel van het systeem. Niet omdat zij iets te zeggen heeft over jouw relatie, maar omdat zij de moeder van de kinderen is. Dat betekent dat er contact blijft, afspraken moeten worden gemaakt en dat gebeurtenissen in het andere huis soms ook effect hebben op jullie leven.

Nienke kan zelf goed met de ex van haar partner overweg. Maar dat betekent niet dat ze alles met haar bespreekt. “Ik kan natuurlijk iets signaleren of met mijn partner bespreken, maar zaken over de kinderen bespreek je met de biologische ouders.”

Voor een bonusouder kan dat soms lastig zijn. Je woont misschien samen, zorgt mee voor de kinderen en hebt een mening over wat er gebeurt, maar tegelijkertijd zijn het niet jouw kinderen.

Daarom stelt Nienke bonusouders een belangrijke vraag: hoeveel invloed heeft de ex van mijn partner eigenlijk op mij? “Je kunt niet bepalen wat er in het andere huis gebeurt. Wel kun je kijken naar wat jij toelaat, wat je met je partner hebt afgesproken en waar jouw rol ligt.”

Dat betekent niet dat je alles maar moet accepteren. Wel dat je moet voorkomen dat de ex voortdurend aanwezig is in je hoofd of in je relatie. Want ook al heb je de ex zelf niet gekozen, je zult moeten leren omgaan met het feit dat deze persoon onderdeel blijft van het leven van je partner en zijn kinderen.

‘Je hoeft niet van je bonuskind te houden’

Misschien wel een van Nienkes meest opvallende boodschappen: een bonusouder hoeft niet hetzelfde te voelen voor een bonuskind als voor een eigen kind. “Je hoeft niet van het kind te houden. Het is alleen belangrijk dat je elkaar met respect en gelijkheid behandelt.”

Dat kan voor bonusouders een enorme opluchting zijn. Niet iedere band ontstaat meteen en soms groeit de verbinding langzaam. En soms blijft de relatie anders dan je had gehoopt.

Ook wanneer een kind zegt: ‘Jij bent mijn moeder toch niet?’, hoeft een bonusouder daar volgens Nienke niet gekwetst op te reageren. Een kind kan immers te maken hebben met een loyaliteitsconflict. De boosheid of afwijzing gaat dan niet altijd over jou als persoon.

Het belangrijkste is volgens Nienke dat je het kind niet probeert te veranderen en de afwijzing niet meteen persoonlijk maakt.

Waarom samengestelde gezinnen volgens Nienke zo vaak stuklopen

Een samengesteld gezin vraagt volgens Nienke meer tijd en bewustzijn dan veel mensen verwachten. Ze noemt een opvallend cijfer: volgens haar gaat 60 procent van de samengestelde gezinnen binnen vijf jaar weer uit elkaar.

Er kan van alles misgaan: een bonusouder die te veel de plek van een biologische ouder inneemt, een vader of moeder die zijn of haar rol onvoldoende pakt, invloeden van buitenaf, kinderen die elkaar niet accepteren of een loyaliteitsconflict waardoor een kind moeite heeft met de nieuwe partner.

“Samengestelde gezinnen zijn gewoon ingewikkeld. Als je het systeem begrijpt, wordt het voor iedereen veel makkelijker.”

Je relatie is het fundament van een samengesteld gezin

Volgens Nienke begint het uiteindelijk bij de volwassenen. “Het fundament van het samengestelde gezin is je relatie. Daar wordt alles in besproken. En als dat niet staat als een huis, dan wankelt het hele systeem.”

Zij en haar partner bespreken daarom regelmatig hun normen, waarden en de manier waarop ze met de kinderen omgaan, zonder dat de kinderen daarbij zijn.

Maar ook daarin moet je volgens Nienke ruimte houden voor verandering. De rol van een bonusouder ligt namelijk nooit voor altijd vast. “De ene keer ben je wat dichter bij de kinderen dan de andere keer. En dat is ook goed.”

Een samengesteld gezin vormen kan 5 tot 7 jaar duren

Voor iemand die net verliefd is geworden op een man of vrouw met kinderen heeft Nienke dan ook vooral één advies: verdiep je in wat een samengesteld gezin betekent en gun het de tijd.

Volgens haar duurt het gemiddeld zo’n vijf tot zeven jaar jaar voordat een samengesteld gezin echt stabiel gevormd is. Dat klinkt lang, maar juist daarin zit volgens haar een belangrijke les: probeer niet te snel een ‘gezin’ te worden. Je rol verandert voortdurend en de band met de kinderen kan de ene periode hechter zijn dan de andere.

Misschien is dat uiteindelijk wel wat Nienke zelf heeft geleerd van haar eigen samengestelde gezin. “Het is de allergrootste spiegel die je kan hebben in je leven. Je leert er zoveel door over jezelf. Ik ben er als persoon zoveel rijker door geworden.”

Geschreven door Anne Tonen

Hoewel journalist Anne Tonen (1987) uit Amsterdam zelf al jarenlang weet dat ze geen kinderwens heeft, ziet ze door haar leeftijd steeds meer mensen om zich heen een gezin stichten. Juist die nieuwsgierigheid naar het moderne gezinsleven en alles wat daarbij komt kijken, zorgt ervoor dat ze zich graag verdiept in persoonlijke verhalen over ouderschap, relaties en familie. Met haar achtergrond bij De Telegraaf en RTL Boulevard bouwde ze een groot netwerk op binnen de wereld van BN’ers en influencers. In haar interviews durft ze alles te vragen en zoekt ze naar eerlijke, kwetsbare verhalen waarin anderen zich kunnen herkennen. Verhalen die laten zien dat niemand alles perfect doet en waardoor lezers zich minder alleen voelen.

Reacties