Sabine van der Spoel Ouderschap vandaag, 09:01

Leestijd: 9 minuten

Linda’s 2 kinderen konden niet naar school: ‘Ik herkende mezelf als moeder niet meer’

Toen haar kinderen niet meer naar school konden, was Linda Leenders vooral bezig met oplossingen zoeken. Ze wilde er voor hen zijn, maar verloor zichzelf daarbij uit het oog. “De periode van thuiszitten heeft me doen inzien dat ik er ook voor mezelf mag zijn.”

Twee kinderen thuis

Linda’s dochter was acht jaar toen ze uitviel. Ze bleef lang naar school gaan omdat ze ‘normaal’ wilde zijn en het sociale haar zoveel waard was, maar eigenlijk ging het niet meer. “Ze wilde bij haar vriendinnen zijn. Erbij horen, maar ze had voortdurend hoofdpijn, buikpijn en koorts. Ze paste zich enorm aan, was heel lang over haar grenzen gegaan en werd er letterlijk ziek van.” Toen ze op een ochtend aan de ontbijttafel zei dat ze niet meer kon, besloten haar ouders haar ziek te melden. Thuis knapte ze snel op en leerde ze gaandeweg om haar eigen identiteit te leven, ook als dit soms anders was dan een ander.

Later kwam ook hun zoon thuis te zitten. Hij voelde zich ook niet thuis op school en besloot samen met zijn zus van school te wisselen. Na een heel fijn eerste schooljaar kreeg hij te maken met sociale onveiligheid met flinke angstklachten tot gevolg en kwam hij thuis te zitten. Bij hem duurde het herstel langer en de eerste weken na zijn uitval was het alle hens aan dek. Ook had hij in het begin last van boosheid en agressie. “Dat vond ik heel spannend en best wel beangstigend, niet alleen voor mezelf, maar ook voor mijn andere kinderen. Inmiddels was er in ons gezin een derde kindje geboren.” 

Altijd iemand thuis 

Het kan een behoorlijke puzzel zijn om kinderen die opeens niet meer naar school gaan op te vangen. Linda en haar man zijn allebei zelfstandig ondernemer, en dat maakte het mogelijk om het anders te regelen. “Ik zei: ik kan niet overal tegelijk zijn. Ik trek er even de stekker uit, en moet me op één ding kunnen richten.” Haar man ging meer werken, zodat ze zich financieel geen zorgen hoefden te maken, en later draaiden ze dat weer om. “We hebben het zo georganiseerd dat er altijd iemand thuis is. Dat hebben we jarenlang volgehouden.”

Dat was nodig, want de kinderen zochten hun veiligheid bij hun ouders. “Zelfs familieleden konden die rol niet altijd overnemen. Papa of mama moest in de buurt zijn.” In het begin nam Linda die taak vooral op zich. “Je denkt dan: ik doe gewoon wat ik moet doen. Maar het vraagt behoorlijk veel van je, want je staat de hele dag aan.”

Jezelf niet meer herkennen

Nog voor haar kinderen thuis kwamen te zitten, was Linda iemand die alles oppakte wat op haar pad kwam. “Ik nam veel hooi op mijn vork en wilde het allemaal goed doen. Die patronen kwamen ook naar voren toen mijn kinderen thuiszaten. Als er bijvoorbeeld emoties waren of als een situatie moeilijk werd, wilde ik het meteen oplossen en zo snel mogelijk laten verdwijnen, maar dat werkte natuurlijk niet. Daardoor kwamen de problemen steeds terug.” De zorg voor haar kinderen kostte Linda ook emotioneel veel. “Mijn eigen behoeften kwamen steeds meer in de verdrukking. Ik ging minder sporten en sprak niet zo vaak met mijn vriendinnen af als ik zou willen. Ik had zelf ook behoefte aan ruimte en rust, maar ik kon de deur eigenlijk niet uit.”

Op een gegeven moment herkende Linda zichzelf niet meer. “Dat was een pijnlijk moment. Ik kon soms behoorlijk uit mijn slof schieten en vond mijn eigen gedrag verschrikkelijk. Het was pure onmacht en vermoeidheid. Dat is voor mij wel echt een omslagpunt geweest.” 

De keuze om naar zichzelf te kijken

Linda ontdekte dat ze zichzelf als moeder niet meer leuk vond en dat was niet prettig. “Maar het zorgde er wel voor dat ik dacht: hier wil ik echt iets mee doen.” Zowel Linda als haar man besloten om hun aandacht niet meer alleen op de kinderen te richten, maar om ook te kijken naar wat de situatie met hen deed. “Als ouders hebben we de verantwoordelijkheid genomen om naar onszelf te kijken. Wat doet deze situatie met mij? Waarom schiet ik zo snel uit mijn slof? Waarom vind ik die boze buien zo lastig of angstig? En hoe kan ik mezelf daarin veiligheid bieden, terwijl ik er ook voor mijn kinderen blijf?”

Allebei kregen ze, samen en los van elkaar, begeleiding om naar hun eigen patronen te kijken. “Je ziet dat er patronen in je familie en partnerrelatie zitten die ook binnen het gezin naar voren komen. Daar zijn we allebei mee aan de slag gegaan.”

Linda werkt zelf met energetisch en systemisch werk en wist dus wel hoe ze hiermee aan de slag kon. Toch koos ze er bewust voor om iemand te zoeken die haar daarbij begeleidde. “In dat proces ben ik mijn eigen gevoelens en gedachten gaan ontrafelen en begrijpen. Ik leerde ook met mijn eigen patronen te werken. We moesten bijvoorbeeld eerst onze eigen veiligheid leren waarborgen zodat we dit konden spiegelen naar onze kinderen. Sindsdien is het eigenlijk alleen maar rustiger geworden binnen ons gezin.”

Grenzen aangeven

Linda leerde hoe ze aanwezig kon blijven voor haar kinderen, maar ook hoe ze ruimte voor zichzelf kon creëren. “Ik kon af en toe gewoon zeggen: ‘Jongens, ik heb er echt even de puf niet voor.’ Daardoor ontstond er ook ruimte voor mijn kinderen om te zien dat mama ook weleens moe is en dat dat ook gewoon mag.”

Naarmate het gezin opener werd over gevoelens, kwam er voor het eerst echt meer rust. “Ik werd eerlijker over wat ik wel en niet wilde, waar ik wel of geen energie voor had en waarom.” Ze zag daardoor ook weer stukjes van zichzelf terug. “Ik mocht kwetsbaar zijn en af en toe moe zijn. Ik mocht ook gewoon ‘een stomme moeder zijn’, zonder dat ik dat meteen verschrikkelijk hoefde te vinden. Dat heb ik echt moeten leren.”

Daarbij kwam een belangrijk inzicht. “Ik wilde mijn kinderen altijd veiligheid en comfort bieden, maar dat ging vaak ten koste van mezelf. Ik heb geleerd dat ik hen nog steeds veiligheid kan bieden zonder het altijd comfortabel voor ze te maken. De rode loper hoef ik niet de hele dag voor ze uit te rollen. Dat is ontzettend vermoeiend.” Ook binnen het gezin werd duidelijk dat de zorg anders verdeeld moest worden. “Het kon niet zo zijn dat één persoon binnen het gezin voortdurend die verantwoordelijkheid droeg.” Linda’s man begon daarom ook een grotere rol op zich te nemen in de dagelijkse zorg. 

Ontspannen met de kinderen erbij

Een van de dingen die Linda leerde, is rust vinden terwijl haar kinderen thuis zijn. “Ik zeg altijd dat ik heb leren ontspannen met de kinderen erbij.” Daarvoor moest ze vooral vertragen en ging het gezin zich bewuster met een taak tegelijk bezighouden.  Daarnaast zorgde ze ervoor dat er veel duidelijkheid en voorspelbaarheid ontstond in de dagen zonder dat de hele dag vastlag of volledig leeg bleef. “Het hielp ons om elke dag één ankerpunt te kiezen zodat helder was wat ze konden verwachten. Dat gaf heel veel rust in huis.” 

Ook haar eigen reflex om elk rustig moment te benutten, pakte ze aan. “Als de kinderen op de bank zaten, wilde ik eerst altijd het huishouden bijwerken. Maar ik heb er bewust voor gekozen om dan ook te gaan zitten.” De klusjes konden op een ander moment, of werden uitbesteed. “Via de gemeente hebben we bijvoorbeeld huishoudelijke hulp. Dat hielp ons om het huishouden wat meer los te laten en te vertragen.”

Inmiddels gaat het heel goed met de kinderen. Haar dochter is vervroegd naar de middelbare school gegaan, haar zoon gaat vier dagen naar school en ook haar jongste dochter is recent met 4 dagen gestart in de kleuterklas. Alle drie gaan ze (weer) met plezier naar school.  Nu ze steeds meer hun eigen weg gaan, heeft Linda ook weer tijd voor zichzelf. “Maar ik ben voor mijn rust niet meer afhankelijk van het feit dat ze weg zijn.”

Wat het haar leerde 

Het thuiszitten was pittig voor Linda en haar man, maar ze is dankbaar voor de band die ze met haar kinderen heeft en voor wat het hen gegeven heeft. “Ze tonen vaak hun dankbaarheid en laten me steeds weer merken dat ik voor hen de beste moeder ter wereld ben. Dat is voor mij het grootste compliment.” 

Voor Linda was het altijd belangrijk om haar kinderen veel ruimte te geven. “We hebben de kinderen niet gedwongen iets te doen waar ze nog niet klaar voor waren. Mijn zoon gaat na ruim drie jaar weer naar school en we zien dat hij dat nu gewoon doet. Er is geen spoortje angst meer te bespeuren. Nu moeten we zelfs over een middelbare school na gaan denken, wie had dat gedacht?”

Aan ouders die er nu middenin zitten wil ze niets mooier maken dan het is. “Het is echt niet alleen maar een mooi verhaal. Het thuiszitten is moeilijk en het kan veel van je vragen.” Toch is het voor haar meer dan alleen een moeilijke periode. “We hebben die periode als heel waardevol ervaren, juist omdat we de ruimte hebben genomen om onze eigen processen te onderzoeken. Ik heb als moeder van een thuiszitter patronen van zorgen, dragen, aanpassen, wegcijferen en altijd maar doorgaan achter me kunnen laten. Het is niet alleen iets wat ons is overkomen, maar ook een periode waarin we als gezin ontzettend zijn gegroeid. Ik ben trots als ik zie hoe onze kinderen zich hebben ontwikkeld als gevoelige, authentieke en zelfstandige tieners. Misschien was dit precies wat nodig was om op deze plek te komen.” 

Geschreven door Sabine van der Spoel

Ze zeggen dat je je nooit 100 procent kunt voorbereiden op het ouderschap, maar tegen beter weten in doet Sabine toch een poging. Wat zijn de voor- en nadelen van gentle parenting? En hoe houd je het ook een beetje leuk voor jezelf? Hoewel ze zelf nog geen kinderen heeft, blijkt haar zoektocht naar antwoorden een onuitputtelijke bron van inspiratie voor de artikelen die ze schrijft voor J/M Ouders. Als ze niet achter haar laptop zit om te schrijven, gaat ze graag naar concerten en de bioscoop, maakt ze een relaxte wandeling door het bos of is ze haar volgende reis aan het plannen.

Reacties