Vera Guldemeester
Vera Guldemeester Persoonlijke verhalen vandaag, 
Leestijd: 5 minuten

Florence (34): ‘Mijn schoonmoeder nodigt zomaar vreemden uit in ons huis als ze oppast’

Florence (34) is blij dat haar schoonmoeder twee dagen per week op haar kinderen (3 en 1) past. Alleen heeft oma een gewoonte waar Florence steeds meer moeite mee krijgt: ze nodigt regelmatig vrienden en kennissen uit in het huis van Florence en soms zijn dat mensen die Florence nog nooit heeft gezien.

In de rubriek Schoonouders delen ouders zowel de uitdagingen als de mooie momenten die ze meemaken met hun schoonouders. Het biedt een eerlijke en herkenbare blik op de dynamiek tussen schoonouders en hun (klein)kinderen.

“Mijn schoonmoeder past sinds de geboorte van onze oudste twee dagen per week op. Dat is ontzettend fijn, want kinderopvang is duur en we vinden het prettig dat de kinderen een goede band met hun oma hebben. Ze is lief voor ze, doet leuke dingen met ze en vindt het heerlijk om voor haar kleinkinderen te zorgen. Ik ben haar daar echt dankbaar voor, alleen is er één ding waar ik steeds meer moeite mee krijg.

Soort ontmoetingsplek geworden 

Mijn schoonmoeder lijkt ons huis namelijk te beschouwen als een soort ontmoetingsplek voor haar sociale leven. Als ik na mijn werk thuiskom, zit er geregeld iemand op onze bank die ik helemaal niet ken. Dan heeft ze een vriendin uitgenodigd, een oud-collega of iemand die ze toevallig ergens heeft ontmoet. Ze zitten gezellig koffie te drinken terwijl mijn kinderen eromheen spelen.

De eerste keer dat het gebeurde, vond ik het vooral verrassend. Ik kwam binnen en er zat een vrouw aan onze eettafel die ik nog nooit had gezien. Mijn schoonmoeder stelde haar voor als een oude vriendin. Ze hadden elkaar al jaren niet gesproken en vonden het gezellig om bij te kletsen. Ik dacht: prima, voor een keertje moet dat kunnen. Maar het bleef niet bij die ene keer: een paar weken later zat er weer iemand en daarna nog een keer. Ik kwam gewoon thuis en moest ineens kennismaken met iemand die blijkbaar al uren in mijn woonkamer zat.

Onbekende man 

Het dieptepunt was een middag waarop ik thuiskwam en er een onbekende man op onze bank zat. Mijn schoonmoeder vertelde vrolijk dat ze hem kende uit de kroeg waar ze af en toe kwam. Hij was toevallig in de buurt en was even langsgekomen. Ik wist werkelijk niet wat ik hoorde. Een man die ik nog nooit had ontmoet, zat bij ons thuis terwijl mijn kinderen daar ook waren.

Ik wil niet meteen denken dat iedereen verkeerde bedoelingen heeft, natuurlijk niet. Maar ik vind wel dat ik mag bepalen wie er in mijn huis komt, zeker als mijn kinderen daar zijn en ik zelf niet aanwezig ben. Ik ken die mensen niet, ik weet niets over hen en heb er ook niet voor gekozen om ze binnen te laten.

Keurige mensen 

Toen ik mijn schoonmoeder erop aansprak, reageerde ze verbaasd. Volgens haar waren het allemaal keurige mensen en moest ik niet zo moeilijk doen. Ze zei dat ze zich anders wel erg opgesloten voelde tijdens het oppassen. Dat vond ik een vreemde reactie, want ze mag natuurlijk met de kinderen naar buiten, naar de speeltuin of een wandeling maken. En als ze graag met een vriendin wil afspreken, kunnen we daar best afspraken over maken. Maar zomaar mensen uitnodigen in ons huis vind ik echt iets anders.

Mijn man vindt dat ik het wat groter maak dan nodig. Hij zegt dat zijn moeder sociaal is en graag mensen om zich heen heeft. Bovendien past ze gratis op, dus volgens hem moeten we haar ook wat vrijheid gunnen. Dat begrijp ik, maar waar ligt dan de grens? Mag ze straks een hele verjaardag bij ons vieren, omdat ze toch al in ons huis is?

Niet meer op gemak voelen in eigen huis 

Wat ik vooral vervelend vind, is dat ik me niet meer helemaal op mijn gemak voel in mijn eigen huis. Als ik na een lange werkdag thuiskom, wil ik mijn schoenen uitdoen, mijn kinderen knuffelen en rustig aan het avondeten beginnen. Ik heb geen zin om beleefd koffie te moeten drinken met iemand die ik niet ken.

Laatst vertelde mijn dochter dat oma weer bezoek had gehad. Ze wist niet hoe die mevrouw heette, maar ze had wel met haar gespeeld. Ik voelde meteen weer die irritatie. Niet omdat ik denk dat er iets verkeerds is gebeurd, maar omdat ik als moeder graag wil weten wie er bij mijn kinderen in de buurt komt.

Duidelijk praten 

Ik heb besloten dat we er nog één keer duidelijk over moeten praten, maar mijn man mag dat gesprek deze keer voeren. Ik vind het best dat oma af en toe iemand ontvangt als we dat vooraf bespreken, maar niet dat ons huis zonder overleg een open deur wordt voor haar kennissenkring.

Ik ben ontzettend blij met haar hulp. Alleen betekent dankbaarheid toch niet dat je nergens meer iets van mag vinden? Het blijft ons huis en het blijven onze kinderen en volgens mij mogen wij daar best regels over hebben.”

* Om privacy-redenen is er een schuilnaam gebruikt. De echte naam is bekend bij de redactie.

Meer lezen?

Foutje gezien? Mail ons. Wij zijn je dankbaar.

Vera Guldemeester
Geschreven door Vera Guldemeester

Vera (1989) heeft de studie Media, Informatie en Communicatie gedaan en is in 2012 afgestudeerd in de richting ‘Tijdschriften’. Sindsdien is ze (eind)redacteur voor diverse bekende (online) magazines, waaronder JM Ouders. Haar passies? Reizen, eten, interieur, edelstenen, keramiek en natuurlijk opvoeden. Ze is dan ook ervaringsdeskundige en moeder van twee kinderen van negen en vier jaar. Voor J/M Ouders verdiept ze zich in persoonlijke verhalen, rubrieken als ‘Had ik maar nooit’, ‘Opgebiecht’, dilemma’s en nog veel meer.

Reacties