Vera Guldemeester
Vera Guldemeester Persoonlijke verhalen vandaag, 
Leestijd: 4 minuten

Leonie (39): ‘Mijn schoonmoeder vindt dat mijn kinderen te weinig bij haar zijn nu ze allebei op de basisschool zitten’

Jarenlang paste de schoonmoeder van Leonie (39) twee dagen per week op haar tweeling. Nu de kinderen naar de basisschool gaan, is die opvang niet meer nodig. Oma wil de oude regeling het liefst voortzetten en ze neemt het Leonie behoorlijk kwalijk dat die daar niet aan meewerkt.

In de rubriek Schoonouders delen ouders zowel de uitdagingen als de mooie momenten die ze meemaken met hun schoonouders. Het biedt een eerlijke en herkenbare blik op de dynamiek tussen schoonouders en hun (klein)kinderen.

“Mijn schoonmoeder heeft altijd een heel hechte band gehad met onze tweeling. Toen de kinderen klein waren, paste ze twee dagen per week op. Daar waren mijn man en ik ontzettend blij mee. Ze deed het met liefde en de kinderen vonden het heerlijk bij haar. Ik bracht ze ’s ochtends voordat ik naar mijn werk ging en haalde ze aan het eind van de middag weer op. Dat was voor mij wel een flink geregel, want mijn schoonmoeder woont een halfuur rijden bij ons vandaan, maar ik had het er natuurlijk graag voor over.

Basisschool 

Sinds dit schooljaar zitten de kinderen op de basisschool. Ze gaan met plezier en hebben inmiddels allebei vriendjes gemaakt. Op de twee dagen waarop ze vroeger naar oma gingen, blijven ze na school nog twee uurtjes op de bso. Dat is praktisch, want die zit bij school. Ik haal ze om vijf uur op en we zijn binnen een paar minuten thuis. Voor het eerst in jaren hoef ik op die dagen niet meer heen en weer te rijden.

Ik dacht dat mijn schoonmoeder dat ook wel zou begrijpen. Natuurlijk zou ze de kinderen missen, dus we hebben meteen gezegd dat we in het weekend regelmatig langskomen. En dat doen we ook, want meestal zijn we er op zaterdag of zondag een paar uur en soms eten we gezellig mee. Ik vind het belangrijk dat de kinderen een goede band met hun oma houden, alleen blijkt dat voor haar helemaal niet genoeg.

Naar oma brengen 

Ze wil dat de tweeling op die twee oude opvangdagen na school nog steeds naar haar toe komt. Dat betekent dat ik eerst van mijn werk naar school moet rijden om de kinderen op te halen en ze vervolgens een halfuur naar oma moet brengen. Twee uur later zou ik ze dan weer moeten ophalen, opnieuw een halfuur rijden, en daarna met twee vermoeide kinderen naar huis. En ondertussen gaat mijn werk ook gewoon nog door. Als ik dat allemaal uitreken, ben ik een groot deel van mijn middag onderweg.

Mijn schoonmoeder rijdt zelf geen auto, dus ze kan ze ook niet even bij school ophalen. Toen ik uitlegde dat het voor mij niet haalbaar was, reageerde ze alsof ik haar iets afpakte. Ze zei dat ik haar buitensloot en dat de kinderen straks hun eigen oma niet meer zouden kennen. Dat vond ik nogal overdreven, want ze zien haar nog steeds bijna ieder weekend.

Vervelend 

Sindsdien komt het onderwerp voortdurend terug. Als we op bezoek zijn, vraagt ze aan de kinderen of ze oma niet missen en natuurlijk zeggen ze dan ja. Vervolgens kijkt ze mij veelbetekenend aan en zegt ze dat ze best vaker mogen komen: ‘als mama dat tenminste goedvindt’. Ik vind dat zo vervelend, want de kinderen hebben helemaal niets aan die spanning en begrijpen niet waarom oma zo verdrietig doet.

Mijn man heeft geprobeerd met haar te praten, maar ook naar hem luistert ze nauwelijks. Volgens haar moeten we maar wat moeite doen voor familie. Ik snap best dat ze haar vaste dagen met de tweeling mist. Misschien voelt het alsof ze minder belangrijk is geworden nu ze niet meer nodig is als oppas, maar dat is helemaal niet zo. Ze is hun oma, en dat blijft ze. Ik wil alleen niet dat ik mijn hele werkmiddag moet omgooien om haar dat gevoel te geven.

Met tegenzin op bezoek 

Het gekke is dat ik inmiddels met tegenzin op bezoek ga, terwijl het vroeger altijd gezellig was. Ik weet dat er vroeg of laat weer een opmerking komt. Ik zou willen dat ze kon genieten van de tijd die ze wél met de kinderen heeft, in plaats van steeds boos te zijn over de uren die ze niet krijgt.”

* Om privacy-redenen is er een schuilnaam gebruikt. De echte naam is bekend bij de redactie.

Meer lezen?

Foutje gezien? Mail ons. Wij zijn je dankbaar.

Vera Guldemeester
Geschreven door Vera Guldemeester

Vera (1989) heeft de studie Media, Informatie en Communicatie gedaan en is in 2012 afgestudeerd in de richting ‘Tijdschriften’. Sindsdien is ze (eind)redacteur voor diverse bekende (online) magazines, waaronder JM Ouders. Haar passies? Reizen, eten, interieur, edelstenen, keramiek en natuurlijk opvoeden. Ze is dan ook ervaringsdeskundige en moeder van twee kinderen van negen en vier jaar. Voor J/M Ouders verdiept ze zich in persoonlijke verhalen, rubrieken als ‘Had ik maar nooit’, ‘Opgebiecht’, dilemma’s en nog veel meer.

Reacties