Vera Guldemeester Persoonlijke verhalen gisteren, 09:01

Leestijd: 4 minuten

Georgina (37): ‘We mogen de leraren niet meer aanspreken, alles moet via de mail’

Even snel iets aan leraren vragen bij het ophalen? Op de school van Georgina (37) mag dat niet meer, want ouders moeten voortaan mailen. Georgina begrijpt dat leraren het druk hebben, maar merkt dat de communicatie er voor haar juist een stuk ingewikkelder door wordt.

“Vroeger vond ik het zo prettig dat je bij school even een leerkracht kon aanspreken. Niet om iedere dag een heel gesprek te voeren, maar gewoon als er iets kleins speelde. Als mijn dochter slecht had geslapen, kon ik dat ’s ochtends even melden. Of als mijn zoon vertelde dat hij ruzie had gehad, kon ik bij het ophalen vragen of de juf daar iets van had meegekregen. Vaak was het met twee zinnen opgelost.

Leraren niet meer aanspreken 

Sinds dit schooljaar is dat bij ons op school anders. We hebben een bericht gekregen dat ouders de leerkrachten niet meer voor of na schooltijd mogen aanspreken. Alle communicatie moet voortaan via de mail verlopen. De school wil daarmee rust creëren en voorkomen dat leraren de hele dag door vragen krijgen en dat snap ik heus wel. Ik zie ook dat ze het druk hebben en ik verwacht echt niet dat iemand uitgebreid met mij gaat staan praten terwijl er dertig kinderen naar binnen moeten.

Maar in de praktijk vind ik het ontzettend onhandig. Laatst kwam mijn zoon thuis met het verhaal dat hij tijdens de pauze was uitgelachen. Hij was er behoorlijk verdrietig over en ik wilde graag even weten wat er was gebeurd. Vroeger had ik de volgende ochtend kort kunnen vragen of de meester er iets van wist. Nu moest ik een mail sturen en daar kreeg ik pas drie dagen later antwoord op. Tegen die tijd had mijn zoon alweer iets anders meegemaakt en was het hele verhaal een stuk lastiger te achterhalen.

Soms zelfs geen reactie 

Het gebeurt ook dat ik helemaal geen reactie krijg. Dan stuur ik na een paar dagen nog een bericht, wat ik zelf al vervelend vind, want ik wil niet overkomen als zo’n moeder die overal bovenop zit. Vervolgens krijg ik soms een kort antwoord dat mijn vraag op een later moment wordt besproken. Ondertussen zit ik thuis met een kind dat ergens mee rondloopt en heb ik geen idee of school ervan op de hoogte is.

Wat ik vooral mis, is het gewone contact. Je zag vroeger aan een leerkracht ook hoe het ging. Soms zei iemand uit zichzelf dat je dochter zo lekker had gewerkt of dat je zoon wat stil was geweest. Dat waren kleine dingen, maar daardoor had ik het gevoel dat we samen betrokken waren bij de kinderen. Nu voelt de school soms als een afgesloten gebouw waar ik mijn kinderen ’s ochtends aflever en waar ze ’s middags weer uit komen.

Niet de enige die zich eraan stoort 

Ik heb het er met andere ouders over gehad en ik ben zeker niet de enige die zich eraan stoort. Een moeder vertelde dat ze een belangrijke vraag had gemaild en na een week nog niets had gehoord. Een andere ouder had juist iets kleins dat ze niet de moeite van een hele mail waard vond, daardoor heeft ze het maar laten zitten. Dat lijkt me toch ook niet de bedoeling.

Toen ik er tijdens een ouderavond iets over zei, werd uitgelegd dat leerkrachten anders niet aan hun werk toekomen. Maar volgens mij hoeft het niet alles of niets te zijn, want niemand vraagt om dagelijks een spreekuur bij het hek. Je zou toch kunnen afspreken dat korte, dringende mededelingen wel mogen en dat je voor uitgebreide gesprekken een afspraak maakt?

Afstandelijk 

Ik wil niet op de stoel van de leraren zitten en ik hoef ook niet overal iets over te zeggen. Ik wil alleen het gevoel houden dat ik iemand kan bereiken als er iets met mijn kind is. Nu lijkt het soms alsof een simpele vraag eerst door een administratief systeem moet voordat iemand ernaar kijkt. En dat vind ik, juist op een basisschool, behoorlijk afstandelijk.”

* Om privacy-redenen is er een schuilnaam gebruikt. De echte naam is bekend bij de redactie.

Geschreven door Vera Guldemeester

Vera (1989) heeft de studie Media, Informatie en Communicatie gedaan en is in 2012 afgestudeerd in de richting ‘Tijdschriften’. Sindsdien is ze (eind)redacteur voor diverse bekende (online) magazines, waaronder JM Ouders. Haar passies? Reizen, eten, interieur, edelstenen, keramiek en natuurlijk opvoeden. Ze is dan ook ervaringsdeskundige en moeder van twee kinderen van negen en vier jaar. Voor J/M Ouders verdiept ze zich in persoonlijke verhalen, rubrieken als ‘Had ik maar nooit’, ‘Opgebiecht’, dilemma’s en nog veel meer.

Reacties