Stefan (41) heeft nog 13 procent nierfunctie: ‘Als vader wil ik er altijd zijn voor mijn kinderen’
Stefan van Erp (41) zoekt dringend een donornier: zijn nieren functioneren nog maar voor 13 procent. Na een oproep op sociale media overwegen twee mensen een nier te doneren. Voor zijn twee zoons blijft de toekomst onzeker.
Het leven kan er van de ene op de andere dag heel anders uitzien. Dat weet Stefan inmiddels als geen ander.
Stefan (41) beseft door zijn nierfalen wat vaderschap betekent
“Door mijn situatie besef ik nog meer hoe waardevol het leven is en tegelijkertijd hoe vergankelijk het kan zijn. Mensen zeggen vaak: ‘Geniet van het leven.’ In mijn situatie besef je des te meer wat dat écht betekent. Normaal gesproken ben je vooral bezig met vragen als: wat gaan we doen, waar gaan we naartoe, wat moet ik nog doen? Nu word ik veel meer teruggeworpen op het hier en nu. Dat heeft natuurlijk ook gevolgen voor mijn twee zoons van 11 en 14 jaar.
Als vader wil ik er gewoon altijd zijn voor mijn kinderen. Maar er is enorme onzekerheid over mijn toekomst en wat mij te wachten staat. Dat is confronterend. Ik probeer me niet te veel te laten leiden door die onzekerheid en angst en vooral te genieten van wat er wél is. Misschien maakt deze periode me wel bewuster van wat ouderschap echt betekent: er gewoon zijn, aandacht geven, betrokkenheid tonen en liefde laten voelen. Je hoeft niet altijd iets bijzonders te ondernemen. Soms is het al genoeg om samen te zijn.
Hoe vertelt Stefan zijn zoons van 11 en 14 jaar dat hij een donornier nodig heeft?
Ik vind het belangrijk om eerlijk te zijn tegen mijn kinderen, maar wel op een manier die past bij hun leeftijd. Mijn zoons zijn nog te jong voor zulke moeilijke en zware onderwerpen. Tegelijkertijd wil ik niet dat ze het gevoel krijgen dat er iets aan de hand is waar ze niets over mogen weten. Ik heb verteld dat mijn nieren niet meer goed werken, dat de artsen me proberen te helpen, me in de gaten houden en op zoek zijn naar een oplossing, zoals een donornier. Ik probeer het onderwerp op een lichte manier met ze te bespreken en vooral ook met een hoopvolle, positieve toon.
Het dialyseren heb ik tot nu toe slechts zijdelings besproken. Dat zware onderwerp komt wel aan bod als het zover is. Voor nu is het voldoende dat ze weten dat mijn nieren niet meer goed werken en dat ik nieuwe nieren nodig heb. Ik wil niet dat ze bang worden dat ik doodga en daarover gaan piekeren. Het belangrijkste vind ik dat ze weten dat ze vragen mogen stellen en dat ze niet bang hoeven te zijn om hun gevoelens te uiten. Ik wil dat ze zich veilig voelen om alles te bespreken.
Door zijn nierfalen heeft Stefan steeds minder energie voor zijn kinderen
Dat is misschien wel een van de moeilijkste dingen. Kinderen zien je vaak als ‘onoverwinnelijk’ en als vader wil je alles met ze kunnen doen. Ik wil naar het voetbal van mijn oudste zoon kunnen kijken, leuke uitjes met ze ondernemen en er zijn op de momenten die voor hen belangrijk zijn. Maar ik merk dat mijn energie enorm afneemt. Soms heb ik de puf niet om het huis uit te komen. Dat is niet altijd makkelijk, want in je hoofd wil je meer dan je lichaam soms aankan.
Je wilt niet dat je ziekte invloed heeft op het leven van je kinderen, maar dat gebeurt wel. Ik moet steeds beter luisteren naar mijn lichaam en accepteren dat niet alles meer vanzelfsprekend is. Tegelijkertijd probeer ik te kijken naar wat nog wél kan. Ik kan misschien niet altijd mee naar een activiteit of een hele dag op pad, maar ik kan er op andere manieren voor ze zijn. Dat vind ik belangrijk.
Twee mensen overwegen een nier aan Stefan te doneren
De overweldigende reacties hebben me intens geraakt. Je deelt iets persoonlijks en kwetsbaars en vervolgens krijg je zoveel lieve berichten en steun van mensen. Soms uit de meest onverwachte hoek. Dat er mensen zijn die serieus overwegen om een nier te doneren, is niet in woorden uit te drukken. In mijn geval heeft zelfs iemand die ik niet kende zich aangemeld nadat hij mijn verhaal op social media had gelezen. Voor mij zijn het engelen. Want met hun grote gift geven ze mij en mijn naasten het leven.
Het is bijzonder om te ervaren hoeveel mensen met je meeleven en bereid zijn iets voor een ander te betekenen. Dat doet veel met me. Het geeft hoop en laat zien hoeveel mooie mensen er zijn. Natuurlijk weet ik dat er nog een hele weg te gaan is en dat niet iedere aanmelding automatisch betekent dat iemand daadwerkelijk donor kan worden. Maar alleen al de bereidheid om zoiets groots te overwegen, raakt me diep.
Waarom Stefan zijn kinderen niet alle zorgen over zijn ziekte vertelt
Als ouder wil je je kinderen beschermen. Je wilt niet dat ze bang zijn of zich zorgen maken over dingen waar ze op hun jonge leeftijd eigenlijk nog helemaal niet mee bezig zouden moeten zijn. Maar tegelijkertijd denk ik dat kinderen heel goed aanvoelen wanneer er iets aan de hand is. Als je dan doet alsof alles normaal is, kan dat juist verwarrend zijn en averechts werken. Ik probeer daarom eerlijk te zijn over hoe ik me voel, zonder ze met mijn eigen angst te confronteren.
Ik vertel ze dat ik ziek ben, dat de artsen me helpen en dat we er alles aan doen om een oplossing te vinden. Ik hoef niet al mijn zorgen met ze te delen. Dat zijn dingen die ik als volwassene zelf moet verwerken. Maar ik wil ook niet doen alsof er niets speelt. Ik denk dat het belangrijk is dat kinderen weten dat ze onderdeel zijn van wat er gebeurt, zonder dat ze verantwoordelijk worden gemaakt voor de situatie.
Stefan blijft hopen op een donornier: ‘Moedig voorwaarts!’
Ik eindig mijn socialmediaposts over mijn nierfalen altijd met ‘Moedig voorwaarts!’ Daarmee wil ik aangeven dat ik hoopvol ben dat er een passende nierdonor voor mij komt en dat ik daar alles aan zal doen wat in mijn macht ligt. Bij de pakken neerzitten past niet bij mij. Ik wil in actie komen en vechten om te leven. Ik denk dat moed ook betekent dat je durft toe te geven dat het moeilijk is, dat je kwetsbaar mag zijn en dat je hulp nodig hebt. Dat je aan de buitenwereld mag laten zien wat er met je aan de hand is. Je hoeft niet alles alleen te doen.
Ik hoop dat mijn kinderen later terugkijken op deze periode en zien dat het leven soms anders loopt dan je had verwacht, maar dat je altijd kunt proberen om vooruit te blijven kijken. Dat je je niet uit het veld moet laten slaan bij tegenslag. En dat ze onthouden dat je soms vervelende dingen kunt overkomen waar je niets aan kunt doen. Maar dat je nooit moet opgeven, omdat je met liefde, vertrouwen en een beetje moed heel ver kunt komen. Moedig voorwaarts dus. Ook al weet ik niet precies waar de weg naartoe leidt.”
:format(jpeg):background_color(fff)/https%3A%2F%2Fwww.jmouders.nl%2Fwp-content%2Fuploads%2F2025%2F09%2FSchermafbeelding-2023-07-03-om-10.03.07.png)
:format(jpeg):background_color(fff)/https%3A%2F%2Fwww.jmouders.nl%2Fwp-content%2Fuploads%2F2026%2F11%2Ffoto-e1794393631643.jpeg)