Lucas Westerbeek
Lucas Westerbeek Uncategorized gisteren, 
Leestijd: 7 minuten

Dwayne (16) botste vaak met zijn leraren, maar bij zijn diploma gebeurde iets bijzonders

Dwayne (16) kon behoorlijk boos worden als iemand hem vertelde wat hij moest doen. Zijn mentor Lucas Westerbeek botste ook weleens met hem. Maar aan het einde van het schooljaar gebeurde er iets wat hij niet snel zal vergeten, vertelt Lucas.

“Heey meester, kom binnen, we zitten boven, op de tweede verdieping.” In de deuropening staat Dwayne. Hij geeft me een boks. Hij loopt stage bij z’n vader in het klusbedrijf. Al een aantal keren heb ik geprobeerd om een bezoek af te spreken bij vader en zoon, maar dat is telkens niet gelukt. Ze namen de telefoon niet op, belden niet terug of waren net op een klus, ver buiten de stad.

Maar vandaag sta ik voor het pand waar Dwayne met z’n vader aan het klussen is. Hij gaat me voor, twee smalle trappen op. Hij draagt sneakers, een donkerblauwe spijkerbroek met scheuren, een wijd shirt en een baseballcap, waar lange dreads onderuit hangen. Z’n vader staat me boven lachend op te wachten. Hij geeft me een stevige handdruk.

“Laat de meester maar zien wat je aan het doen bent”, zegt hij. Dwayne neemt me mee naar de slaapkamer. Het is vreemd om in een huis te zijn, waar de bewoners zelf niet aanwezig zijn. Ongemakkelijk, als ik in de slaapkamer sta. “Kijk meester, we hebben deze kasten gebouwd, en nu ben ik het lichtsysteem aan het aanleggen.” Hij laat me een kartonnen doosje met verlichting zien.

”En, begrijp je dit allemaal?”, vraag ik. Het ziet er nogal ingewikkeld uit. “Natuurlijk”, antwoordt hij en pakt de gebruiksaanwijzing erbij. “Ik doe gewoon dit precies.” Z’n vader staat achter me te kijken. Hij heeft een glimlach op z’n gezicht. “Gaat goed hoor”, zegt hij. “Alleen ’s ochtends is het soms moeilijk. Om op tijd te vertrekken.” Ik kijk Dwayne aan.

“Op tijd opstaan is moeilijk, meester”, antwoordt Dwayne. “Maar m’n vader maakt me meestal wakker, als ik te lang in bed lig.” We lopen een rondje door het huis. Ze hebben de badkamer verbouwd, de keuken. Een kast in de hal. Alles ziet er strak uit.

Waarom Dwayne (16) zo boos werd op zijn mentor

Aan het begin van het schooljaar moesten Dwayne en ik elkaar leren kennen. We hadden al snel een conflict. Ik wilde hem nog wat vragen, toen hij na de bel van de pauze meteen de gang in liep. Ik knipte met m’n vingers om z’n aandacht te krijgen. Hij reageerde woedend. “Ik ben geen hondje”, riep hij me toe vanaf het einde van de gang. Ik was me eigenlijk van geen kwaad bewust. Maar hij liep door en kwam pas weer terug na de pauze, toen hij weer wat rustiger was geworden.

Ik legde hem uit dat ik niet door de gang z’n naam wilde roepen en daarom met m’n vingers knipte om z’n aandacht te trekken. Hij knikte. “Het is goed meester.” We gaven elkaar een hand. Later die middag, toen ik z’n vader belde om te bespreken dat Dwayne nog geen stage had, vertelde ik ook over het voorval die ochtend. Hij zei dat Dwayne wel vaker een woedeaanval had.

Ook zei hij dat Dwayne ’s ochtends al boos thuis was weg gegaan, dus het lag niet aan mij. Hij had ruzie met z’n moeder, omdat hij z’n bed niet uit kon komen om naar school te gaan. Maar hij zou wel even met hem gaan praten. En stage, dat kon bij hem in z’n klusbedrijf. Hij kon wel wat hulp gebruiken.

Gelukkig konden we daarna beter met elkaar overweg. Als Dwayne ’s ochtends te laat was, omdat hij z’n OV kaart nog moest opladen, of als hij zich had verslapen, dan stuurde hij me een berichtje. “Hey mester ben der zo ik zit in de bus tot zo”. Als hij dan in de klas kwam, schonk hij zichzelf rustig een kopje thee in, en deed er vervolgens 3 of 4 suikerklontjes bij. De andere jongens moesten er om lachen. Hij nam een slok thee en ging relaxed zitten.

Op een avond, tijdens een wandeling met m’n geliefde, kwam ik hem tegen, met een meisje. Vanaf de overkant van de straat zag hij me en kwam meteen naar ons toe. Hij groette m’n geliefde, gaf mij een boks en stelde het meisje aan me voor. “Ze is m’n vriendin meester.” Z’n vriendin stond lachend naast hem en gaf ons een hand. Hij vertelde ons dat hij haar had opgehaald van een afspraak en dat ze nu naar huis gingen, een serie kijken.

Een baseballcap leidt opnieuw tot een botsing op school

Op een dag, na de pauze om elf uur, kwam Dwayne woedend de klas inlopen. De adjunct-directeur liep achter hem aan. Ook woedend. De les was al een tijdje weer begonnen. Hij wilde dat Dwayne mee liep naar z’n kamer voor een gesprek, en dat hij z’n baseballcap zou afzetten, maar Dwayne weigerde. “U moet niet commanderen!” zei hij.

De twee veroorzaakten nogal wat onrust in de klas. Ik vroeg Dwayne om buiten het lokaal verder te praten. “Ik ga wel mee”, zei ik. Samen met Dwayne en de adjunct-directeur liep ik de gang op. “We gaan naar m’n kamer”, zei de adjunct-directeur. Dwayne schudde z’n dreads. “Ik heb niets gedaan, ik zat gewoon op de wc.” “Ik loop wel mee”, zei ik. “Of red je het zelf?”, vroeg ik de adjunct-directeur. “Nee, loop jij maar even mee”, zei hij. “Jij bent z’n mentor.”

De twee keken elkaar nog steeds boos aan. In de directiekamer kwamen ze beiden weer enigszins tot rust. Dwayne bood z’n excuses aan. Hij was boos geworden omdat hij niets fout had gedaan. “En omdat u zat te commanderen!” De adjunct-directeur gaf Dwayne een hand. “Ik zal in het vervolg dingen wat rustiger vragen”, zei hij.

De laatste weken van het schooljaar is Dwayne hard aan het werk in de klas. Hij wil z’n diploma halen. Op een middag na school stuurt hij me een berichtje. “Dag mester ik had een vraagje heeft u toevallig de nummer van die jobcotch?” “Ja hoor, heb ik”, antwoord ik. Ik stuur hem het nummer.

Die ochtend is de jobcoach van de gemeente in de klas geweest om te vertellen over z’n werk. Hij is aan onze school gekoppeld en helpt de leerlingen die niet verder gaan met een studie met werk. Hij schrijft sollicitatiebrieven met ze en oefent gesprekken. Ook bespreekt hij de contracten van de leerlingen met werkgevers en koppelt leerlingen aan bedrijven in z’n netwerk. En eventueel krijgen die subsidie om onze praktijkschoolleerlingen in dienst te nemen.

Dwayne wil werken, maar niet in het bedrijf van zijn vader

De jobcoach vertelt me een paar weken later dat hij al een aantal gesprekken heeft gehad met Dwayne en z’n vader. Dwayne wil niet bij z’n vader in het bedrijf aan het werk, hij wil verder kijken. Ik denk aan een jeugdvriend van me, die de slagerij van z’n vader overnam, toen z’n vader ziek werd. Hij hield op z’n twintigste het hele bedrijf draaiende. Het was een buurtslagerij bij ons in de wijk. Een hoekpand met winkel met daarachter de slagerij, de familie woonde er boven. Ik was onder de indruk, dat hij dat allemaal kon. Liefdevol vond ik het ook. Later overleed z’n vader en deed hij een financiële studie. De slagerij wilde hij niet overnemen, hij wilde iets anders met z’n leven.

Dwayne haalt zijn diploma en steekt zelf zijn hand uit

Dwayne heeft hard gewerkt de laatste weken van het schooljaar en ik kan hem na zijn examengesprek gelukkig vertellen dat hij geslaagd is. Met z’n baseballcap op en een brede lach op z’n gezicht, zie ik hem even later de gang inlopen naar de kamer van de adjunct-directeur. Die komt net z’n kamer uitlopen en pakt de uitgestoken hand van Dwayne. Lachend schudden de twee elkaar de hand.

Verbonden expert
Lucas Westerbeek
Lucas Westerbeek
Docent, mentor en stagebegeleider op een praktijkschool
Lucas Westerbeek stond jarenlang voor de klas als docent Nederlands in de ‘betere buurten’ van de grote stad. Een groot verschil met waar hij: als mentor en stagebegeleider op een praktijkschool. Lucas is al meer dan 30 jaar samen met documentairemaakster Silvia Bromet en heeft twee zoons van 26 en 22. »

Foutje gezien? Mail ons. Wij zijn je dankbaar.

Reacties