Lisette Gerbrands
Lisette Gerbrands Persoonlijke verhalen vandaag, 
Leestijd: 5 minuten

Na dood van Justin (8) krijgt broer Jake (11) dezelfde diagnose: ‘We willen tijd samen’

Na het onverwachte overlijden van hun zoon Justin leek het gezin van Esther Smids-Extra en Devid Smids voorzichtig een nieuw evenwicht te vinden. Tot hun oudste zoon Jake begin dit jaar ernstig ziek werd. De diagnose bracht opnieuw een onvoorstelbare klap: ook hij heeft een zeldzame, progressieve hersenziekte. Met een crowdfunding hopen ze vooral tijd te winnen. Tijd om samen te zijn en herinneringen te maken.

In de rubriek Levend verlies vertellen ouders over het voortdurende rouwproces dat hoort bij het opvoeden van een kind met een beperking of chronische aandoening. Over het afscheid nemen van verwachtingen en toekomstbeelden, terwijl de liefde onverminderd groot blijft.

“Jake is onze eerste zoon. Een fantastische grote broer, een dierenvriend, een flapuit en een lolbroek. Sportief, actief en bovenal gewoon een jongen van elf”, schrijft Esther op de GoFundMe-pagina die ze voor hem zijn gestart. “Een jongen die wil spelen, naar school wil, sporten, buiten zijn en vooral heel graag gewoon kind wil zijn.”

Esther en Devid verloren hun jongste zoon Justin: nu blijkt ook Jake (11) dezelfde ongeneeslijke ziekte te hebben
Eigen beeld

Maar het leven van het gezin veranderde ingrijpend. In december 2024 overleed hun jongste zoon Justin, net een week acht jaar oud. Het verlies was onverwacht en liet Esther, Devid en Jake achter in een werkelijkheid waarin ze opnieuw moesten leren leven. “2025 was een zwaar jaar van eerste keren”, aldus Esther. “Een nieuw ritme vinden samen en heel geregeld onderuitgehaald worden. Maar ook sámen weer opkrabbelen.”

Opnieuw slecht nieuws

Begin 2026 durfde het gezin voorzichtig vooruit te kijken. Ze wilden hun leven weer oppakken, met Justin blijvend in hun gedachten. Maar op 4 januari kwam Jake na een dag spelen in de sneeuw plotseling ernstig ziek thuis. In het ziekenhuis in Eindhoven konden artsen aanvankelijk niet verklaren wat er met hem gebeurde. Zijn toestand ging snel achteruit. Hij werd in een kunstmatige coma gebracht en naar Maastricht overgebracht.

Omdat Justin was overleden, kwam bij artsen een mogelijk verband in beeld. Genetisch onderzoek bevestigde in februari waar Esther en Devid diep vanbinnen al bang voor waren: Jake heeft dezelfde zeldzame, ongeneeslijke en progressieve witte-stofziekte in de hersenen als zijn broertje. Een behandeling die de ziekte kan stoppen, is er niet. Medicatie kan bepaalde symptomen hooguit onderdrukken.

De gevolgen zijn inmiddels merkbaar. Jakes zicht is flink achteruitgegaan en ook zijn geheugen en motoriek zijn aangetast. Hoe de ziekte zich verder ontwikkelt, wat er als volgende uitvalt en in welk tempo, kan niemand voorspellen. “Jake weet wat er aan de hand is en merkt zelf dat dingen die eerder vanzelf gingen niet meer lukken. Dat maakt hem boos, verdrietig en gefrustreerd. Soms wil hij er niets van weten. Dan wil hij gewoon Jake zijn, net als andere kinderen”, vertelt Devid.

Er zijn zonder de ziekte alles te laten bepalen

Voor Esther en Devid betekent de diagnose dat ze voortdurend vooruit moeten denken, terwijl ze niet weten wat er op hen afkomt. Welke hulpmiddelen zijn straks nodig? Moet hun huis worden aangepast, komt er een rolstoel, een traplift of een aangepaste auto? Ook kunnen ze niet meer vanzelfsprekend allebei blijven werken. Jake heeft hen nodig, dag en nacht. Ze moeten in de buurt zijn en kunnen handelen als er een crisis ontstaat. Esther: “Tegelijk willen we voorkomen dat alles in het gezin om de ziekte draait. We proberen Jake zo veel mogelijk kind te laten zijn: naar school gaan, buiten spelen en genieten van gezelschap.”

In een video waarin het gezin hun verhaal deelt, vertelt Devid dat mensen soms vooral de ziekte zien. Daarmee doen ze Jake tekort, vindt hij. “Hij is en blijft veel meer dan zijn diagnose. Jake wil heel graag zelfstandig zijn. Alles wat hij nog kan, al is het met een beetje hulp, dat willen we realiseren. Dat vraagt om praktische ondersteuning, maar ook om tijd en ruimte om samen dingen te ondernemen.”

Tijd voor nu en voor later

Daarom werd de crowdfunding ‘Voor Jake. Voor nu. Voor later’ gestart. Het geld is bedoeld voor zorg, hulpmiddelen, aanpassingen in huis, vervoer en onverwachte kosten. Maar minstens zo belangrijk zijn de ervaringen die het gezin nog met Jake wil opdoen. Een dagje naar het strand, samen lunchen, naar opa en oma in Maastricht of misschien nog één keer naar Spanje, waar ze eerder met z’n vieren de zomervakantie doorbrachten. “We willen geen luxe, we willen geen zorgeloos leven”, zegt Esther. “En we willen niet dat geld bepaalt hoeveel herinneringen we nog met Jake kunnen maken.”

De ouders weten niet hoe lang Jake nog relatief zelfstandig kan zijn, welke zorg hij nodig zal hebben of hoeveel tijd ze uiteindelijk beschikbaar moeten zijn. Daarom noemen ze geen vast eindbedrag als grens voor wat er nodig is. De crowdfunding moet financiële ademruimte geven, zodat ze keuzes kunnen maken op basis van wat Jake nodig heeft en wat ze samen nog kunnen beleven.

“We kunnen Jake niet beter maken. We kunnen de toekomst niet veranderen”, zegt Esther. “Maar we kunnen hem wel zoveel mogelijk laten leven in de tijd die hem gegeven is.” Voor Esther en Devid gaat het om tijd. Om er voor Jake te kunnen zijn en hem te helpen zo zelfstandig mogelijk te blijven, maar ook om herinneringen te maken die blijven. Of zoals Esther het zelf verwoord: “Tijd voor Jake en tijd voor ons gezin. Tijd om herinneringen te maken die niemand ons ooit meer kan afnemen.”

Foutje gezien? Mail ons. Wij zijn je dankbaar.

Lisette Gerbrands
Geschreven door Lisette Gerbrands

Als moeder van twee zoons van 7 en 3 jaar ziet Lisette (1985) dagelijks hoe groot de afstand kan zijn tussen theorie en praktijk. Die ervaring neemt ze mee in haar werk, waarin journalistieke nieuwsgierigheid en herkenbare verhalen samenkomen. Met haar achtergrond in Communicatie schrijft ze vanuit Den Bosch verhalen die laten zien dat er niet één juiste aanpak bestaat. Ze biedt ouders herkenning, nuance en perspectief in een fase van het leven waarin vragen vaak belangrijker zijn dan antwoorden.

Reacties