Sabine van der Spoel Persoonlijke verhalen vandaag, 09:00

Leestijd: 10 minuten

Het zoontje van Elmira en Edwin werd stilgeboren: ‘Hij hoort er voor ons altijd bij’

De kinderkamer was klaar, de box stond in de woonkamer en Fenne en Jesse konden niet wachten op hun broertje. Elmira en Edwin hadden alles voor Luca voorbereid, maar hun zoontje kwam stil ter wereld. Ze delen hun verhaal met J/M Ouders: “We hadden er zoveel zin in om hem in ons leven te hebben”.

Een broertje erbij

Van jongs af aan wist Elmira al dat ze moeder wilde worden. “Ik zei vroeger tegen mijn ouders: als ik 23 ben, ben ik moeder.” Edwin had uit een eerdere relatie al twee kinderen en moest daarom even nadenken over de komst van nog een kindje. “Mijn kinderwens was al vervuld, maar ik heb eigenlijk altijd gezegd dat ik drie kinderen wilde.”

Nadat het stel besloot ervoor te gaan, was het meteen raak. “We waren zo blij!”, herinnert Edwin zich. “Ik wilde gelijk de babykamer in orde maken en alles klaarzetten.”

De zwangerschap van Elmira verliep voorspoedig. “Ik had hier en daar wel wat rug- en bekkenklachten, maar verder ging het heel goed. Fenne en Jesse keken uit naar de komst van hun broertje. De babykamer was klaar en ook de box stond al in de woonkamer. We hadden ontzettend veel zin om hem te verwelkomen.”

Niet lekker

Toen Elmira 35 weken zwanger was, merkte ze dat er iets niet goed zat. “Ik voelde me die nacht niet lekker, was misselijk en onrustig. ’s Ochtends ging het nog niet beter. Ik had last van mijn schouderbladen, pijn aan de rechterkant van mijn bovenbuik en moest overgeven. Ik maakte me zorgen om mijn zwangerschap en belde voor de zekerheid het ziekenhuis.”

Met het idee dat ze waarschijnlijk een griepje onder de leden had, ging Elmira naar het ziekenhuis. Daar werd een hartfilmpje gemaakt en werden urine en bloed afgenomen. “Op de echo ging het goed met Luca, al oogde hij wat klein. Daarom moest ik de volgende dag terugkomen voor een nieuwe echo. Omdat het verder goed leek te gaan, was ik gerustgesteld.”

Nog zieker

Rond half twaalf kwam Elmira thuis uit het ziekenhuis en ging ze meteen in bed liggen. Edwin, die vanwege zijn werk niet mee kon naar de afspraak, kwam ’s middags naar huis. “Hij heeft me nog geholpen om uit bed te komen en te douchen.”

Later ging Edwin even weg om de kinderen bij hun moeder op te halen. Toen hij terugkwam, was Elmira’s toestand flink verslechterd. “Ik trof een heel zieke vrouw aan”, herinnert hij zich. “Ze zweette enorm en zei dat ze het zo warm had, maar ze voelde ijskoud aan. Ik wilde met haar terug naar het ziekenhuis. Mijn ouders zouden toevallig al komen oppassen en zijn eerder gekomen, maar Elmira kon inmiddels niet meer zelfstandig lopen of praten.”

Nieuwe onderzoeken

In het ziekenhuis aangekomen, stond de kamer al snel vol met artsen en verpleegkundigen.  “Ze ontdekten vrij snel dat het probleem niet bij Luca lag, maar bij mij, en wilden een CT-scan maken”, herinnert Elmira zich. “Vlak voordat ze dat zouden doen, hebben we nog wel Luca’s hartslag gehoord. Op dat moment leefde hij dus nog.”

Uit de CT-scan bleek dat Elmira een grote bloeding in haar leverkapsel had. “Ik had veel bloed verloren en dat hoopte zich op rond mijn lever.” Met een centrale lijn in haar lies probeerden artsen de bloeding af te sluiten met een soort ballonnetje in de bloedvaten.

Voor Edwin, die inmiddels op de gang moest wachten, was de situatie zenuwslopend. “Na de CT-scan hoorde ik dat Elmira wel tweeënhalve liter bloed had verloren en dat ze eerst de bloeding moesten stoppen voordat ze zouden kijken hoe het met Luca ging. Ondertussen zag ik zakken bloed en plasma voorbijkomen en een team dat klaarstond om eventueel te reanimeren. Ik zag van alles, maar wist niet hoe het met Elmira ging. Dat was ontzettend beangstigend.”

Zorgen om Luca

Terwijl artsen probeerden de bloeding te stelpen en haar leven te redden, maakte Elmira zich vooral zorgen om haar kindje. “Ik heb wel tien keer gevraagd of ze niet eerst naar de baby konden kijken. Ik wilde gewoon weten hoe het met Luca ging.” Maar de artsen legden uit dat ze eerst Elmira’s leven moesten redden. “Dat is het protocol, maar ik vond dat ontzettend moeilijk te begrijpen. Ik dacht alleen maar: Luca is afhankelijk van mij. Ik moet weten hoe het met hem gaat.”

Ondertussen had Elmira zelf al het vermoeden dat het niet goed ging. “Toen ik zwanger was, voelde ik hem voortdurend bewegen. Op een gegeven moment voelde mijn buik ineens anders. Het was alsof het gewicht helemaal naar beneden zakte, alsof er een massieve steen in mijn buik lag. Ik denk dat dat het moment is geweest waarop Luca is overleden.”

Geen hartslag 

Toen Elmira stabiel genoeg was om naar de intensive care te worden overgebracht, kon Edwin weer bij haar zijn. De artsen zouden nu ook naar Luca kijken, een moment dat Edwin zich nog goed voor de geest kan halen. “Ik zag eigenlijk meteen een kindje zonder hartslag toen de artsen de echo op Elmira’s buik zetten.” Toch probeerde hij tegen beter weten in hoop te houden. “Misschien hadden zij nog iets anders gezien.”

Toen die bevestiging uiteindelijk kwam, stortte hun wereld in. “Ergens had ik het al zien aankomen, omdat ik zo ziek was geweest. Toch denk je op het moment dat ze het vertellen: hoe kan dit nu? Ik schreeuwde en huilde. Daarna begon ik sorry te zeggen tegen Edwin. Ik voelde me ontzettend schuldig en dacht dat het door mij kwam. Het voelde alsof de wereld onder me vandaan viel.”

Wachten op Luca

Na het nieuws dat Luca was overleden, werd Elmira overgebracht naar een ander ziekenhuis. Daar bleek dat haar toestand voorlopig stabiel genoeg was, maar dat Luca nog niet geboren kon worden.

“Luca lag op een bepaalde manier tegen de wond bij mijn lever aan”, vertelt Elmira. “De artsen waren bang dat de bloeding opnieuw zou beginnen als ze hem uit mijn buik zouden halen. Dat was heel dubbel. Ik had een overleden kindje in mijn buik en wilde hem heel graag vasthouden, maar tegelijkertijd moest ik wachten, omdat mijn eigen gezondheid nog te kwetsbaar was.” Na 48 uur bleek uiteindelijk dat de bloeding voldoende gestelpt was en haar lichaam de ingreep aankon.

Eindelijk Luca vasthouden

Op 4 april werd Luca geboren. Omdat Elmira onder narcose moest voor de keizersnede, was Edwin degene die hun zoontje als eerste in zijn armen hield. “Ik was ontzettend trots dat ik hem kon vasthouden. Ondanks mijn verdriet was ik heel blij dat hij er was en dat ik hem eindelijk bij me had.”

Edwin bleef nog even bij Elmira, die onder narcose was en de geboorte niet bewust meemaakte. Daarna ging hij terug naar de intensive care. Een verpleegkundige hielp hem om Luca te wassen, hem kleertjes aan te doen en zijn voetjes af te drukken. “Ik kon de dingen doen die je als vader normaal gesproken ook zou doen als je kindje wordt geboren.”

Hij wilde ook graag dat Elmira haar zoontje meteen bij zich zou hebben zodra ze wakker werd. “Ik was bang dat het voor haar heel moeilijk zou zijn om hem te zien of vast te houden. Daarom wilde ik ervoor zorgen dat hij er al was toen ze bijkwam.” Dat bleek voor Elmira inderdaad fijn. “Ik was heel blij dat Luca bij me lag toen ik wakker werd. Ik heb hem meteen met mijn handen gevoeld, van top tot teen. Je hebt gewoon een compleet kindje in je armen, met alles erop en eraan.”

Afscheid nemen

Uiteindelijk kregen Elmira en Edwin nog een paar dagen met Luca op de kamer. “Het was heel fijn om samen met Luca op de kamer te liggen. We konden hem vasthouden en toch nog een beetje een band met hem opbouwen. Die dagen waren voor ons een cadeautje in een verschrikkelijke week”, vertelt Edwin.

Voor de uitvaart wilden Elmira en Edwin een informele bijeenkomst, met mensen aan tafels die samen konden praten over wat er was gebeurd. Edwin droeg een tekst voor en ook Elmira’s vader sprak. “Iedereen had veel meegemaakt en ons op zijn eigen manier gesteund. Het was fijn om daar samen bij stil te staan.”

Toch was het moment waarop ze Luca definitief moesten loslaten verschrikkelijk. “Als ik de keuze had gehad, had ik hem nog steeds bij me gehouden”, vertelt Elmira. Ook Edwin had het er heel moeilijk mee. “Je hoort je kind niet achter te laten in een crematorium. Dat voelde voor mij verschrikkelijk. Ik wilde mijn kind niet achterlaten.”

Terug naar huis

Ook de thuiskomst was erg moeilijk. “Het ene moment richtten we nog een babykamer in en nu kwamen we thuis zonder baby. De wereld ging gewoon door, waardoor we ons best afgesneden voelden van de rest.”

Bovendien rouwden ze verschillend. “Ik ervoer alleen maar verlies. Ik was mijn kind kwijt”, herinnert Elmira zich. “Edwin was verdrietig omdat Luca was overleden, maar ook blij dat ik het had overleefd. Ik begreep dat toen niet goed.” Edwin herkent dat verschil. “In de eerste zes weken lag de nadruk vooral op Elmira’s herstel. Ik moest thuis dingen regelen en zorgen dat alles doorging. Daardoor was er niet altijd ruimte voor mijn eigen verdriet.”

Gaandeweg leerden ze elkaar meer ruimte te geven. “We hebben allebei geleerd wanneer we de ander met rust moeten laten en wanneer we juist dichtbij moeten zijn. En dat het oké is om op onze eigen manier te rouwen.”

Onderdeel van het gezin

Hoewel Luca er niet meer is, blijft hij een onderdeel van hun gezin. In de woonkamer heeft het stel verschillende plekjes voor hem ingericht, waaronder een plekje voor zijn urn. Daarnaast proberen ze Luca bij bijzondere momenten te betrekken. “Met Sinterklaas hadden we bijvoorbeeld ook een chocoladeletter voor Luca.”

“Fenne en Jesse hebben allebei een knuffel uit Luca’s slaapkamer gekregen, die eigenlijk voor hem bedoeld was. Ze hebben die allebei Luca genoemd.” Ook wordt er thuis over hem gepraat. “Met Jesse kijken we soms naar de sterren en vertellen we dat Luca onze ster is”, vertelt Elmira. “Op die manier blijft hij onderdeel van ons gezin en is hij altijd om ons heen.”

Een monumentje voor Luca

Onlangs verscheen het boek Geboren in Stilte, waarin zeventien ouders hun verhaal doen over hun stilgeboren kindje. Ook Elmira en Edwin werkten hieraan mee. “Toen ik de oproep voor het boek voorbij zag komen, voelde het alsof ik erop moest reageren”, herinnert Elmira zich. “Het leek me een mooie manier om Luca een monumentje te geven.”

Voor Edwin voelde het als een ‘soort nalatenschap voor Luca’. “Zijn verhaal staat nu in een boek, waardoor hij niet meer alleen in onze gedachten bestaat. Dat vond ik heel waardevol.”

Kinderen blijven noemen

Met hun verhaal hopen Elmira en Edwin andere ouders die een stilgeboren kindje hebben verloren, steun te bieden. “Ik hoop dat ouders die dit hebben meegemaakt kracht uit ons verhaal kunnen halen”, vertelt Elmira. “Dat ze zien dat je uiteindelijk, op je eigen manier, weer verder kunt met je leven. En dat ze weten dat ze niet alleen zijn.”

“Sommige mensen praten er niet over, omdat ze bang zijn dat hun kindje geen plek meer heeft in de maatschappij of dat er op een gegeven moment niet meer over hem of haar gesproken mag worden. Juist daarom moeten deze kinderen genoemd blijven worden. Ze kunnen dat zelf niet meer doen.”

Tijdens Baby Loss Awareness Week, van 9 tot en met 15 oktober 2026, verschijnt het boek Geboren in Stilte. Zeventien ouders doorbreken hierin het zwijgen over hun stilgeboren kind en vertellen over een verlies dat voor de buitenwereld vaak onzichtbaar blijft. 

Geschreven door Sabine van der Spoel

Ze zeggen dat je je nooit 100 procent kunt voorbereiden op het ouderschap, maar tegen beter weten in doet Sabine toch een poging. Wat zijn de voor- en nadelen van gentle parenting? En hoe houd je het ook een beetje leuk voor jezelf? Hoewel ze zelf nog geen kinderen heeft, blijkt haar zoektocht naar antwoorden een onuitputtelijke bron van inspiratie voor de artikelen die ze schrijft voor J/M Ouders. Als ze niet achter haar laptop zit om te schrijven, gaat ze graag naar concerten en de bioscoop, maakt ze een relaxte wandeling door het bos of is ze haar volgende reis aan het plannen.

Reacties