Vera Guldemeester Persoonlijke verhalen vandaag, 09:01

Leestijd: 4 minuten

Anne-Floor (41): ‘Mijn zoon (12) komt alleen op tijd op school als ik hem breng’

Anne-Floor dacht dat de overstap naar de middelbare school ook het moment zou zijn waarop haar zoon wat zelfstandiger werd, maar na drie weken bleek dat fietsen naar school blijkbaar een stap te ver is. Haar zoon komt regelmatig te laat en inmiddels heeft de mentor zelfs al aan de bel getrokken.

“Mijn zoon is bijna een maand geleden begonnen op de middelbare school en ik dacht eerlijk gezegd: dit is een mooie volgende stap. Op de basisschool bracht ik hem altijd, maar ik ging ervan uit dat hij nu oud genoeg was om zelf op de fiets te stappen. De school is niet eens heel ver weg, dus ik had niet verwacht dat dit überhaupt een probleem zou worden. 

Hij vertrekt te laat 

Mijn werktijden zijn in de zomer veranderd en ik moet inmiddels om half acht beginnen. Mijn man is ook vroeg de deur uit, dus wij kunnen niet iedere ochtend naast hem blijven staan om te zeggen dat hij zijn schoenen aan moet doen, zijn tas moet pakken en nu toch echt moet vertrekken.

Nou, dat blijkt dus precies het probleem te zijn. De eerste drie weken is hij zeker acht keer te laat gekomen. Niet één keer een paar minuten, omdat hij pech had met zijn fiets, maar gewoon omdat hij te laat van huis vertrok. Ik zette wekkers voor hem, ik stuurde hem berichtjes, ik zei de avond ervoor nog dat hij op tijd moest gaan slapen en toch lukte het niet. Op een gegeven moment werd ik door zijn mentor gebeld. Die vertelde dat hij zich zorgen maakte over het aantal keren dat mijn zoon te laat kwam en dat dit op de middelbare school natuurlijk niet de bedoeling is.

Schaamte 

Ik schaamde me eerlijk gezegd een beetje, want ik dacht: dit is toch iets wat een kind van twaalf inmiddels moet kunnen? Tegelijkertijd zag ik ook dat ik hem misschien te snel als zelfstandig had beschouwd. Op de basisschool was alles voor hem heel overzichtelijk. Ik bracht hem en ik hield dat allemaal in de gaten. Nu moet hij ineens alles zelf bedenken en blijkbaar is dat voor hem nog best een grote stap.

Ik heb daarom tijdelijk met mijn werk kunnen regelen dat ik hem weer breng. En sindsdien komt hij iedere dag keurig op tijd. Dat vind ik aan de ene kant geruststellend, maar aan de andere kant ook behoorlijk frustrerend. Want natuurlijk is het probleem daarmee opgelost, maar het is geen blijvende oplossing. Ik kan natuurlijk niet iedere ochtend mijn werktijden aanpassen, omdat mijn zoon niet zelfstandig op tijd kan vertrekken. Ik wil hem ook niet het gevoel geven dat ik alles voor hem blijf oplossen.

Altijd hetzelfde verhaal

Het irritante is dat hij het zelf allemaal niet zo’n groot probleem vindt. Als ik zeg dat hij op tijd moet komen, zegt hij: ‘Ja, weet ik.’ Vervolgens is het de volgende ochtend weer hetzelfde verhaal. Hij kan prima vroeg opstaan als hij ergens zin in heeft. Voor een voetbalwedstrijd op zaterdag staat hij zonder problemen om zeven uur naast zijn bed. Dus het zit volgens mij vooral in het feit dat hij op schooldagen geen haast voelt. Hij denkt dat vijf minuten later vertrekken ook wel kan en voor je het weet is hij te laat.

Ik ben nu dus aan het zoeken naar een manier waarop hij dit zelf gaat leren. Ik wil niet iedere ochtend politieagent spelen, maar ik wil ook niet dat hij straks gewend raakt aan het idee dat mama hem wel brengt als het misgaat.”

* Om privacy-redenen is er een schuilnaam gebruikt. De echte naam is bekend bij de redactie.

Geschreven door Vera Guldemeester

Vera (1989) heeft de studie Media, Informatie en Communicatie gedaan en is in 2012 afgestudeerd in de richting ‘Tijdschriften’. Sindsdien is ze (eind)redacteur voor diverse bekende (online) magazines, waaronder JM Ouders. Haar passies? Reizen, eten, interieur, edelstenen, keramiek en natuurlijk opvoeden. Ze is dan ook ervaringsdeskundige en moeder van twee kinderen van negen en vier jaar. Voor J/M Ouders verdiept ze zich in persoonlijke verhalen, rubrieken als ‘Had ik maar nooit’, ‘Opgebiecht’, dilemma’s en nog veel meer.

Reacties