Vera Guldemeester Persoonlijke verhalen vandaag, 13:01

Leestijd: 3 minuten

Opgebiecht: ‘Ik wil helemaal niet dat mijn dochter (16) elk weekend tot laat naar feestjes gaat’

Voor Irene (47) is het iedere keer weer een discussie wanneer haar dochter van 16 met vriendinnen op stap wil. Ze begrijpt dat haar dochter ouder wordt en steeds zelfstandiger wil zijn, maar vindt het lastig om haar iedere week tot diep in de nacht op pad te laten gaan.

“Mijn dochter is 16 en op zich ben ik hartstikke blij dat ze vriendinnen heeft en dat ze het naar haar zin heeft. Ze wil ieder weekend wel ergens naartoe en als ik zie hoe enthousiast ze is wanneer ze zich klaarmaakt, snap ik natuurlijk ook dat ze dit leuk vindt. Maar ik vind het gewoon ontzettend lastig dat het inmiddels bijna ieder weekend raak is en dat ze dan ook nog eens tot laat weg wil blijven.

Ook jong geweest

Mijn dochter zegt regelmatig dat ik me aanstel en dat iedereen van haar leeftijd gewoon naar feestjes gaat. En misschien is dat ook wel zo. Ik weet nog heel goed hoe ik zelf op die leeftijd was en natuurlijk wilde ik ook met vriendinnen op pad. Alleen voelt deze tijd voor mij echt anders.

Er is social media, kinderen hebben continu hun telefoon bij zich en je weet gewoon veel meer van wat er allemaal gebeurt. Ik wil mijn dochter niet bang maken, maar ik ben me wel bewust van dingen waar ik vroeger misschien helemaal niet over nadacht. Ze zegt dan dat ik haar moet vertrouwen en dat ze oud genoeg is om zelf beslissingen te nemen. Dat vertrouwen heb ik ook, maar vertrouwen betekent voor mij niet dat ik iedere regel maar moet loslaten.

Steeds later thuis

Eerst was het elf uur, toen twaalf uur en inmiddels vindt ze het heel normaal om pas na één uur thuis te komen. Als ik zeg dat ik dat laat vind, krijg ik te horen dat ik de enige moeder ben die daar moeilijk over doet.

Dat doet natuurlijk iets met je, want je wilt niet degene zijn die haar kind alles verbiedt, terwijl alle andere ouders zogenaamd alles goedvinden. Tegelijkertijd denk ik: ik ben haar moeder. Het is mijn taak om grenzen te stellen, ook als ze daar op dat moment ontzettend boos om wordt.

Niet kwijtraken

Dat is misschien nog wel het moeilijkste. Ik wil niet dat ze straks helemaal niets meer met mij deelt, omdat ze bang is dat ik overal nee op zeg. Ik wil juist dat ze mij belt als er iets aan de hand is, ook als ze ergens is waar ze eigenlijk niet had mogen zijn. Daarom probeer ik ook niet alles te verbieden. Ik denk dat iedere ouder daar op een bepaald moment mee worstelt: wanneer bescherm je je kind en wanneer moet je haar gewoon haar eigen fouten laten maken?

Ik hoop vooral dat we daar samen een goede balans in vinden. Want ik wil haar vrijheid geven, maar ik wil ook dat ze veilig thuiskomt. En als ik daarvoor af en toe de vervelende moeder moet zijn, dan moet dat maar.”

* Om privacy-redenen is er een schuilnaam gebruikt. De echte naam is bekend bij de redactie.

Meer Opgebiecht verhalen lezen?

• Opgebiecht… Ik kan niet wachten totdat mijn zoon het huis uitgaat 
• Opgebiecht… De kinderbijslag gebruik ik voor mezelf  
• Opgebiecht… ‘Mijn man denkt dat ik iedere maand 1000 euro spaar, maar ik maak alles op’
• Opgebiecht… ‘Ik maak het huiswerk en de werkstukken van mijn zoon (14)’

Geschreven door Vera Guldemeester

Vera (1989) heeft de studie Media, Informatie en Communicatie gedaan en is in 2012 afgestudeerd in de richting ‘Tijdschriften’. Sindsdien is ze (eind)redacteur voor diverse bekende (online) magazines, waaronder JM Ouders. Haar passies? Reizen, eten, interieur, edelstenen, keramiek en natuurlijk opvoeden. Ze is dan ook ervaringsdeskundige en moeder van twee kinderen van negen en vier jaar. Voor J/M Ouders verdiept ze zich in persoonlijke verhalen, rubrieken als ‘Had ik maar nooit’, ‘Opgebiecht’, dilemma’s en nog veel meer.

Reacties