Lucas Westerbeek
Lucas Westerbeek School vandaag, 
Leestijd: 7 minuten

Docent Lucas ziet Dylan (17) twee keer worden afgewezen voor een stage: ‘Ik dacht het al wel’

Ik heb dit jaar een jongensklas. Luidruchtige jongens. Maar aardige jongens. Dylan zit ook bij me in de klas. Ik had hem al wel eens door de school zien wandelen. Altijd met z’n beste vriendin. Hij groot, donkere krulletjes, wijde gekleurde kleding en een klein baardje op de punt van z’n kin. Excentriek.

De vriendin met een bos donkere krullen, enorme wimpers en kleding alsof ze op weg is naar een club. De vriendin zit in een andere klas. Dylan vertelde me aan het begin van het schooljaar dat hij in onze klas graag vooraan wil zitten, alleen. Dylan zit een dag per week bij mij in de klas, en een dag per week gaat hij naar het ROC Luchtvaart – Niveau 1.

Dylan (17) wil steward worden, maar eerst moet hij een stage vinden

Binnen korte tijd heeft hij ook daar een beste vriendin. Maar een stage vinden gaat minder makkelijk. Hij wil graag steward worden en in een hotel stage lopen lijkt hem wel wat: een internationale omgeving, reizigers. Misschien achter de receptie. Of anders in de bediening in het restaurant. Of eventueel als keukenassistent. Ik maak een afspraak bij een vestiging van een grote hotelketen. Ik heb de personeelsfunctionaris telefonisch kort gesproken; ze kunnen altijd wel stagiaires inzetten, op allerlei verschillende plekken.

Onderweg naar het hotel vertelt Dylan waarom hij als kind naar Nederland kwam

In de auto, op weg naar het hotel, vertelt Dylan me hoe hij in Europa terecht is gekomen. Z’n vader was al naar Nederland gereisd, alleen. Vanuit een stad met miljoenen inwoners aan de westkust van Afrika. En toen kregen Dylan en zijn moeder het bericht dat z’n vader was overleden. Totaal onverwacht zijn zij toen ook naar Nederland vertrokken, om z’n vader te begraven. Een jongetje was hij nog.

Na een verblijf van zes jaar in een verpleeghuis is mijn vader overleden. Hij was 68 toen hij erin ging en 75 toen hij overleed. Tijdens het afscheid in het crematorium was ik verdrietig, maar de echte terugslag kwam pas later. Ik kon m’n bed niet meer uitkomen, het verdriet om het verlies van mijn vader voelde ik in m’n keel. Als een klem, er strak om heen. Maar ik was toen al vijfendertig en volwassen.

Dylan was nog een klein jongetje. Alleen met z’n moeder, in een vreemd land, duizenden kilometers van huis en familie. Ze zijn in Nederland gebleven. Dylans moeder moest zo hard werken, dat ze geen tijd had voor de zorg voor haar zoontje. Ze had twee banen en sprak geen woord Nederlands. Dylan woonde in die tijd bij een pleeggezin, in een ander deel van de stad.

Zo kwam hij bij ons op school. Intussen is hij zeventien en woont weer samen met zijn moeder in het nieuwste gedeelte van de stad. In een appartement op een opgespoten eiland, volgebouwd met nieuwbouwtorens.

In het hotel krijgt Dylan te horen dat er volop stageplekken zijn

Als we het hotel in lopen, kijken we allebei van verbazing om ons heen. Een enorme trap, in het midden van de lobby. Dieprode vloerbedekking. Zachte muziek. We worden ontvangen door het hoofd van de personeelsafdeling. Een jongeman, rond de dertig, witte sneakers en een blauw, strak pak. Hij neemt ons mee naar het restaurant. Ik krijg een glas water, Dylan wil niets.

De man vertelt een enthousiast verhaal over het hotel. Over de opleiding van stagiaires. Dat ze overal, bij ieder onderdeel, leer-werkplekken hebben. Ze investeren in talent. Dylan mag kiezen tussen banqueting en keukenassistent. Wij hebben allebei geen idee wat banqueting is. De man legt ons iets uit over vergaderingen, en het klaarzetten van meubilair, koffie en beamers.

Hij vertelt dat een fantastische vrouw de stagiaires begeleidt -helaas is ze er nu even niet- en iedereen krijgt een ruime stagevergoeding. “Ik laat jullie wel even de vergaderzalen zien, loop maar mee.” We lopen mee, de trap op naar boven. Dan stelt de man nog een vraag aan Dylan. Waar hij vandaan komt. En wat z’n moedertaal is. Dylan vertelt over z’n geboortestad aan de westkust van Afrika. En dat hij met z’n moeder woont en met haar Engels praat, of Twi.

Na het gesprek denkt Dylan dat zijn kans op een stage er goed voor staat

Als we later teruglopen naar m’n auto hebben we er beiden een goed gevoel over. Dylan vindt dat het gesprek wel goed ging, maar dat hij zelf wel iets te weinig had gezegd. “Die man praatte ook zo veel.” Ik zeg dat ik blij ben dat ze in ieder geval genoeg stageplekken hebben. De dagen erna horen we niets meer. Ik probeer de personeelsmanager te bellen, maar ik krijg een voicemail.

Dus stuur ik hem een mailtje. “Dank voor het prettige gesprek afgelopen donderdag. Dylan vond het leuk, maar ook wel een beetje spannend. Hij had het gevoel dat hij te weinig verteld had. Hij heeft nagedacht over de inhoud van de stage, en hij heeft er veel zin in om met banqueting aan de slag te gaan. Hij kan wat mij betreft volgende week maandag al beginnen.”

Een paar dagen later krijgt Dylan toch een afwijzing van het hotel

Een paar minuten later krijg ik al antwoord. “Hoi Lucas, hartelijk dank voor je bericht en het prettige gesprek dat we hebben gehad. Dylan was een aangename kandidaat en we waarderen de tijd en moeite die hij heeft gestoken in het bespreken van de stageplaats.  Na het spreken van meerdere kandidaten hebben we echter besloten om verder te gaan met een andere kandidaat die vijf dagen per week kan werken en ook erg flexibel en gemotiveerd is. Helaas hebben we momenteel niet genoeg ruimte om een andere stagiair aan te nemen, zelfs niet op een van onze andere locaties. Onze excuses voor het ongemak en we hopen dat Dylan snel een passende stageplaats vindt.”

Ik lees het bericht met verbazing nog een keer. Geen plek? Zelfs niet op een van de andere locaties? Hoe moet ik dit aan Dylan vertellen? Ik probeer de personeelsmanager te bellen, voor een toelichting, maar hij neemt z’n telefoon niet op. De volgende dag ook niet en hij belt me niet terug. Dylan reageert gelaten als ik hem vertel van de afwijzing. “Ik dacht het al wel”, zegt hij. “We hoorden niets meer van hem. En hij praatte ook wel erg veel.”

Na de eerste afwijzing probeert Dylan het bij een toeristische attractie

Een paar dagen later wacht ik op Dylan in de hal van een toeristische attractie in het centrum van de stad. We hebben een afspraak voor een nieuwe stageplek. Ik heb de teamleider al even kort gesproken, Dylan is iets te laat vanwege een vertraagde busverbinding. Vanuit de bus stuurt hij me nog een berichtje. “Ik ben er bijna. Ik zit in de bus.”

Bij het tweede stagegesprek lijkt Dylan meteen te kunnen beginnen

We hebben een gesprek met de teamleider en het hoofd van de facilitaire dienst. Als Dylan binnenkomt veegt hij z’n gezicht af. Het laatste stukje heeft hij door de regen gelopen. Hij heeft geen jas aan. Z’n shirt is doorweekt. De twee mannen vertellen enthousiast over de attractie. Een ‘indoor experience’ noemen ze het. Dylan krijgt niet de kans om iets over zichzelf te vertellen.

De twee mannen vertellen over het fantastische team dat ze hebben. Dat iedereen het fantastisch vindt om hier te werken. Hij krijgt ook een stagevergoeding. Ze moeten Dylan nog in het systeem invoeren en daarna kan hij aan de slag. Als we na afloop van het gesprek met het hoofd van de facilitaire dienst in de lift naar beneden zoeven, zijn Dylan en ik stil. De man vertelt nog verder over de fantastische teamgeest.

Nog geen uur later krijgt Dylan zijn tweede afwijzing

Nog geen uur later, terug op school, krijg ik een berichtje. “Bedankt voor je komst en het korte maar krachtige gesprek. Wij ondersteunen graag stages, maar we moeten er ook voor zorgen dat alles soepel verloopt binnen onze attractie. Ik kreeg de indruk dat Dylan misschien niet de beste match is voor ons. Hij kwam bijvoorbeeld 15 minuten te laat voor de afspraak zonder excuus en tijdens het gesprek zagen we nog niet echt dat hij de gastgerichtheid uitstraalt die voor ons heel belangrijk is. Al onze functies zijn gastgerichte posities en dat weegt zwaar mee in onze keuze. Daarnaast sluiten de dagen helaas niet goed aan op ons rooster. We helpen echter heel graag met stageplekken, dus mochten jullie andere studenten hebben die interesse hebben, dan kijken we daar graag samen naar.”

Ik pak m’n telefoon en besluit Dylan meteen te bellen. We moeten weer op zoek moeten naar een nieuw bedrijf om een stageplaats te vinden.

Verbonden expert
Lucas Westerbeek
Lucas Westerbeek
Docent, mentor en stagebegeleider op een praktijkschool
Lucas Westerbeek stond jarenlang voor de klas als docent Nederlands in de ‘betere buurten’ van de grote stad. Een groot verschil met waar hij: als mentor en stagebegeleider op een praktijkschool. Lucas is al meer dan 30 jaar samen met documentairemaakster Silvia Bromet en heeft twee zoons van 26 en 22. »

Foutje gezien? Mail ons. Wij zijn je dankbaar.

Reacties