Lisette Gerbrands Persoonlijke verhalen vandaag, 13:05

Leestijd: 7 minuten

Sarah (38) werd weduwe met 2 jonge kinderen: ‘De allerkleinste momenten doen het meeste pijn’

Anderhalf jaar geleden verloor Sarah van Seumeren (38) de vader van haar kinderen, Arno. Hun kinderen waren toen acht en vijf jaar oud. ”Sindsdien proberen we samen verder te leven, zonder dat hun papa uit ons dagelijks leven verdwijnt. Het grootste gemis zit erin dat we de liefde voor onze twee kinderen niet meer samen kunnen delen.”

“Als je kleine kinderen hebt, gebeurt er zoveel op een dag. Ze groeien bij wijze van spreken per minuut. Er zijn voortdurend kleine momenten die je met elkaar deelt: iets wat ze zeggen, iets wat ze ineens zelf kunnen, een voetbalwedstrijd, een grappig verhaal uit de klas. Om al die momenten niet meer te kunnen delen met degene die samen met jou het meest van de kinderen houdt, is zo intens verdrietig.

Sarah mist vooral het delen van de kleine momenten met Arno

Ik kan niet meer zeggen: ‘Olivia heeft vandaag dit gedaan en gezegd.’ En dan horen: ‘O, mijn kleine meisje. Wat ben ik trots op haar.’ Ik kan niet meer zeggen: ‘Julian doet het zo goed met voetballen.’ En dan als antwoord krijgen: ‘Ik vind het zo geweldig dat hij zo doorzet. Eerst vond hij het niet zo leuk, hè, liefje? Maar nu krijgt hij de smaak te pakken. Ik ben zo trots op hem.’

Maar het zijn misschien nog wel meer de allerkleinste momenten die pijn doen. Dat je ’s avonds naar boven gaat en de kinderen in hun bed ziet liggen slapen. Dat je dan samen je armen om elkaar heen hebt geslagen en naast het bed staat om nog even naar de slapende kinderen te kijken. Die momenten heb je niet meer. Als ze de tafel zelf afruimen, hun bed opmaken of iets doen waarvan je denkt: lekker bezig, lief kind. Je kijkt dan automatisch naar elkaar met zo’n blik van: kijk nou, ze doen dit zelf! Je kunt het niet meer delen.

Als haar zoon zijn vader mist, probeert Sarah niets op te lossen

Mijn zoon vroeg me tijdens een vakantie wanneer de pijn van het missen van zijn vader minder wordt. Dat zijn vragen waarop je als moeder geen pasklaar antwoord hebt. Je eigen hart breekt ondertussen ook. Voor mij voelt het heel natuurlijk om hem dan te knuffelen. Hem tegen me aan te houden en zelf rustig te blijven ademen. De tranen lopen over mijn wangen, maar ik luister naar hem en beantwoord zijn vragen zonder oordeel.

Dat is belangrijk, want een oordeel zit soms verstopt in de behoefte om iemands pijn op te lossen. Of in de gedachte dat een kind zich op een bepaalde manier zou moeten voelen. Ik probeer daarom ruimte te geven aan alles wat er is. Zijn verdriet mag er zijn, precies zoals het op dat moment voelt. Maar boosheid mag er ook zijn. Of een dag waarop hij helemaal niet verdrietig lijkt. Alles mag er zijn.

Zo houden Sarah en haar kinderen papa Arno iedere dag dichtbij

We proberen ruimte te maken voor verdriet én tegelijkertijd het leven weer op te pakken. In alles nemen we hun papa mee. Niet fysiek natuurlijk, maar in gedachten. We hebben het afgelopen anderhalf jaar veel nieuwe herinneringen gemaakt. In de herfstvakantie van 2025 zijn we bijvoorbeeld naar Vlieland geweest, waar Arno en ik in augustus 2024 samen waren geweest. We zijn alle plekjes afgegaan waar ik toen een foto van Arno had gemaakt. Op diezelfde plekken heb ik nu foto’s van de kinderen gemaakt.

In maart zijn we op zijn verjaardag gaan skiën. Dat was onze grootste droom: samen met de kinderen op skivakantie. Daar was het alleen nog niet van gekomen. Op de dag waarop Arno 51 zou zijn geworden, hebben we voor het eerst met z’n drietjes geskied. Zo probeer ik van zwaarbeladen dagen ook een mooie nieuwe herinnering te maken.

Op Arno’s sterfdag vieren ze juist het leven

Op zijn sterfdag heb ik een voetbaltoernooi georganiseerd. Arno was een en al voetbal. Bijna niets maakte hem gelukkiger. Julian zei toen ik hem die avond in bed legde: ‘Mam, dit was de leukste dag van mijn leven.’ Het was de sterfdag van zijn vader en tegelijkertijd kon het een van de mooiste dagen van zijn leven zijn. Dat vind ik heel bijzonder. Verdriet en het leven vieren mogen naast elkaar bestaan. Huilen en lachen kunnen tegelijkertijd.

Arno zou niet hebben gewild dat ik met de kinderen op de bank zou blijven zitten. Hij zou hebben gewild dat we het leven volop zouden blijven vieren. Zijn naam valt bij ons iedere dag. We vragen ons af: wat zou papa hiervan hebben gevonden? Hoe zou hij hebben gereageerd? Omdat de kinderen nog zo jong waren toen hij stierf, vind ik het belangrijk dat hij bespreekbaar blijft. Ze kunnen alles zeggen en vragen wat ze willen over papa.

De kinderen zijn bang dat hun moeder ook ineens overlijdt

Door het overlijden van hun vader weten mijn kinderen heel goed dat het leven niet oneindig is. Als je gaat slapen, kun je niet meer wakker worden. Dat is een van de grootste angsten die ze hebben, vooral als het om mij gaat. Ze vragen soms drie keer per nacht of alles goed met me gaat. Eigenlijk checken ze dan of ik nog wel leef.

Tegelijkertijd zijn herinneringen voor ons veel belangrijker geworden. Het gaat niet om spullen in het leven. Het gaat om herinneringen maken. Om je fijn en veilig te voelen bij je gezin. Om te weten dat je mag zijn wie je bent. Dat je mag huilen, blij mag zijn en dat je er helemaal mag zijn zoals je bent.

Na de eerste weken van rouw wordt het juist stiller

Als je jong weduwe wordt, zit je midden in een leven waarin anderen ook druk zijn met hun kinderen en hun werk. We hebben bovendien een cultuur die moeilijk met verlies om kan gaan. We worden nauwelijks opgevoed met wat rouw eigenlijk is, terwijl we er allemaal mee te maken krijgen. De eerste weken heb je ontzettend veel aanloop en bezoek. Dat is heel fijn en waardevol. Maar na een aantal weken neemt dat af. Het leven gaat voor anderen door. De eerste schok is voorbij. Terwijl het voor ons iedere keer als je de voordeur opendoet opnieuw de waarheid geeft: hij is er niet meer.

Je voelt je alleen in het gemis. Niet omdat de mensen om je heen niet van je houden, maar omdat niemand precies voelt wat jij doormaakt. En dat kan ook niet, want zij hebben het zelf niet meegemaakt. Daarom zijn aandacht en extra liefde van de mensen om je heen zo belangrijk. Vraag wat iemand op dat moment niet kan. Misschien is dat de was opvouwen, wassen of koken. Het zijn normale dingen, maar door het trauma is er soms simpelweg geen ruimte voor in je hoofd.

‘Het lijkt alsof het goed gaat, maar iedere dag is anders’

Ik zou vooral willen dat mensen begrijpen dat geen dag hetzelfde is. Niet qua energie, verdriet of vrolijkheid. Het kan eruitzien alsof het fantastisch goed met je gaat. Je leeft het leven. Je kleedt je aan, maakt je op, doet je haar. Je moet door, zeker als je kleine kinderen hebt. Maar ondertussen kan het iedere dag opnieuw een rollercoaster van emoties zijn. Je moet zoveel doen en zoveel onthouden dat de kleinste dingen soms te veel zijn. En je draagt niet alleen je eigen verdriet, maar ook dat van je kinderen.

Verdriet kan bovendien op de meest onverwachte momenten ineens daar zijn. Ik stond laatst in de sportschool en toen overviel het me ineens. De tranen liepen over mijn wangen. Dat is rouw. Ik hoop vooral dat we leren om er voor elkaar te zijn in rouw: niet door het verdriet op te lossen, maar door te luisteren, geen oordeel te hebben en elkaar de ruimte te geven om te voelen wat er is.”

Geschreven door Lisette Gerbrands

Als moeder van twee zoons van 7 en 3 jaar ziet Lisette (1985) dagelijks hoe groot de afstand kan zijn tussen theorie en praktijk. Die ervaring neemt ze mee in haar werk, waarin journalistieke nieuwsgierigheid en herkenbare verhalen samenkomen. Met haar achtergrond in Communicatie schrijft ze vanuit Den Bosch verhalen die laten zien dat er niet één juiste aanpak bestaat. Ze biedt ouders herkenning, nuance en perspectief in een fase van het leven waarin vragen vaak belangrijker zijn dan antwoorden.

Reacties