Lisette Gerbrands Ouders vandaag, 15:02

Leestijd: 6 minuten

Relatietherapeut over werken aan je relatie als ouders: ‘Begin niet met een datenight’

Relatietherapeut Veronne van der Meijs (38) ziet ouders hard werken aan hun relatie als de verbinding verdwijnt. Een datenight, betere gesprekken en nog een relatieboek. Maar juist die inspanning kan druk veroorzaken. Volgens haar begint verbinding ergens anders. Volgens Van der Meijs hoeven we niet harder te werken aan onze relatie. “We mogen vooral nieuwsgierig blijven naar elkaar.”

“Het zit vooral in wat we verstaan onder ‘werken aan je relatie’. Als je aan een gemiddeld stel vraagt wat dat betekent, zeggen ze vaak: goed communiceren. Maar communiceren is niet automatisch investeren in je relatie. Het gaat er ook om dat je begrijpt wat er met jezelf gebeurt als het spannend wordt. Trek je je terug of ga je juist harder praten? Kun je een ruzie repareren? Weet je wat je partner nodig heeft om zich gezien te voelen?

Ik zie veel mensen die podcasts luisteren, boeken lezen of met ChatGPT praten over hun relatie. Kennis helpt, maar kwetsbaarheid vinden we steeds moeilijker. We hoeven niet altijd nóg meer te weten of harder ons best te doen. Soms moeten we juist accepteren hoe dingen zijn. Bepaalde eigenschappen van je partner ga je niet veranderen. Een perfecte relatie bestaat bovendien niet. Er zijn wel vaardigheden die helpen om samen door verschillende fases heen te bewegen.”

Waarom je relatie met kinderen steeds onderaan de prioriteitenlijst belandt

“Ik zie stellen die heel gemotiveerd zijn en datenights plannen, afspraken maken en van alles willen veranderen. Dat klinkt positief, maar als de nadruk steeds ligt op wat er anders moet, ontstaat er druk. Vaak wordt dan één partner de initiatiefnemer: ‘We moeten meer tijd voor elkaar maken.’ De ander voelt die druk en trekt zich terug. Vervolgens denkt de eerste: zie je wel, hij wil dit niet meer. Zo worden bestaande patronen juist versterkt. Bij Bureau Liefhebbers willen we het ‘werken aan je relatie’ daarom wat zachter maken. Niet vanuit: er is iets mis met ons, maar: wat kunnen we samen ontdekken? Als je relatie goed loopt, kan die juist energie geven. En dat werkt door in je gezin én in je werk.”

Elkaar kwijtraken gebeurt bijna nooit ineens. Vaak zijn het juist de kleine momenten. Je vertelt iets aan je partner en die kijkt ondertussen op zijn telefoon. Je man maakt een grapje en jij reageert niet op hem, maar op je kind. “Op zichzelf zijn dat geen grote dingen, maar als het vaak gebeurt, stop je op een gegeven moment met proberen. Je gaat aannames doen over hoe de ander toch wel zal reageren.”

Dit zijn de kleine signalen dat je elkaar als ouders kwijtraakt

Onverschilligheid is een belangrijk signaal. Of dat je stopt met dingen vertellen. Bij ouders worden gesprekken vaak heel functioneel: wie haalt de kinderen, wat eten we, wie werkt wanneer? Je hebt het als gezin prima voor elkaar, maar als het over jullie twee gaat, wordt het stil. Het gevaar is dat je denkt: dit hoort bij een gezin. Wij zijn niet meer de prioriteit. Dat kun je een tijdje volhouden, maar uiteindelijk heeft het consequenties.”

Waarom seks na kinderen niet terug hoeft naar hoe het vroeger was:

“De grootste misvatting is dat je terug moet naar hoe het vroeger was. Dat kan helemaal niet. Jij bent veranderd, je partner is veranderd en jullie omstandigheden zijn veranderd. Als je kind tussen jullie in slaapt en je vroeger spontaan ’s nachts seks had, past dat niet meer. We hebben bovendien een heel lineair beeld van seks: aanleiding, voorspel, penetratieseks en orgasme. Maar intimiteit is veel breder. Zoenen, knuffelen en aanraken horen daar ook bij.

Als seks niet steeds het doel hoeft te zijn, ontstaat er veel meer ruimte. Een lief berichtje, een aanraking die wat langer duurt, samen douchen of tijd nemen voor jezelf: het kan allemaal bijdragen aan verbinding. En praat eens over plezier in plaats van alleen over gemis. Niet: ‘Hoe vaak doen we het nog?’ maar: ‘Waar krijg jij zin van?’ of ‘Waar fantaseer je weleens over?’ Dat is spannend, maar kan ook heel leuk zijn.”

Relatietherapeut: kijk eerst naar je eigen aandeel in jullie patroon

“Een confronterende, maar mooie vraag is: hoe leuk ben ik op dit moment zelf in mijn relatie? Welke partner ben ik? Hoe leuk is het eigenlijk om met mij te zijn? Dat is niet bedoeld om jezelf de schuld te geven, maar om te kijken naar jouw aandeel in het patroon. Ik had eens een vrouw in mijn praktijk die zei: ‘Mijn man praat niet, neemt geen initiatief en werkt veel. Ik heb het al zo vaak gezegd, maar er verandert niets.’ Haar behoefte bleek vooral dat ze gezien wilde worden.

Ik vroeg haar: hoe zat jij zelf in de auto voordat je hier kwam? Ze vertelde dat ze het laatste halfuur boos en gespannen was geweest. Dat is niet haar schuld. Maar je ziet wel een patroon: zij verlangt naar aandacht, terwijl ze gespannen binnenkomt. Haar man voelt vervolgens dat hij alleen maar verwijten krijgt en trekt zich terug.

Op het moment dat stellen gaan zien: wat dragen wij allebei bij aan dit patroon, ontstaat ruimte om iets te veranderen. Dat kan soms heel klein zijn. Weet je dat je partner het fijn vindt als je tijdens een film je telefoon weglegt? Doe dat dan eens. Of als je partner graag spelletjes speelt: stel zelf voor om een spelletje te doen. Het hoeft niet altijd een datenight te zijn. Verbinding zit juist in die kleine momenten.”

Relatietherapie hoeft niet pas als je relatie dreigt vast te lopen

Je hoeft niet met relatietherapie te wachten tot het misgaat. Mijn partner en ik hebben ook relatietherapie gehad. Soms doen we dat als een soort APK: hoe gaat het met ons? Is er afstand ontstaan en wat hebben we nodig om elkaar weer te vinden? Neem je eigen behoeften serieus. Vooral vrouwen zijn er vaak goed in om zichzelf weg te cijferen. Je kunt elkaar alles gunnen, maar met een jong gezin kan niet alles. En maak ruimte voor elkaar. Je plant tijd voor je kinderen, werk, sport en vrienden.

Waarom staat je relatie dan onderaan? Dat hoeft geen uitgebreide datenight te zijn. Kijk eens in de agenda wanneer je een half uur samen hebt. Zonder laptop, telefoon of serie. Gewoon samen. Of geef elkaar eens een kus van zes seconden in plaats van één seconde. Een hand die wat langer blijft liggen. Een knuffel zonder dat daar iets van hoeft te komen. Liefde gaat niet vanzelf. Maar aandacht voor elkaar hoeft geen klus te zijn. Maak ruimte, blijf nieuwsgierig en kies elkaar steeds opnieuw. Juist daarin zit de kracht van een lange relatie.”

Geschreven door Lisette Gerbrands

Als moeder van twee zoons van 7 en 3 jaar ziet Lisette (1985) dagelijks hoe groot de afstand kan zijn tussen theorie en praktijk. Die ervaring neemt ze mee in haar werk, waarin journalistieke nieuwsgierigheid en herkenbare verhalen samenkomen. Met haar achtergrond in Communicatie schrijft ze vanuit Den Bosch verhalen die laten zien dat er niet één juiste aanpak bestaat. Ze biedt ouders herkenning, nuance en perspectief in een fase van het leven waarin vragen vaak belangrijker zijn dan antwoorden.

Reacties