Drie ouders, één baby: Sanne (37) en twee vaders over hun bijzondere gezin en meerouderschap
Sanne (37), Peter (41) en Martijn (33) vormen samen een bijzonder gezin. Ze zijn de ouders van zoontje Lux, die nu bijna zeven weken oud is. Hun weg naar dit meerouderschap begon niet vanuit een traditionele relatie, maar vanuit een gedeelde kinderwens en een zoektocht naar verbinding. Wat begon met een oproep, groeide uit tot een hecht gezin verdeeld over twee huishoudens. “We wisten heel snel: dit voelt helemaal goed.”
Hoe zijn jullie als drie ouders bij elkaar gekomen?
Sanne: “Toen een collega zwanger was en dit mooie nieuws met mij deelde, raakte me dat enorm. Ik ben gaan onderzoeken waar dat gevoel ineens vandaan kwam. Toen besefte ik: ik heb wel een kinderwens, maar dat hoeft niet per se binnen een liefdesrelatie. Via Meer Dan Gewenst, een Nederlandse stichting die zich inzet voor mensen met een kinderwens buiten de traditionele gezinsvorm, plaatste ik een oproep. Ik zocht twee mannen met een kinderwens. Twee vaders, en dus meerouderschap, betekent voor mij: alleen maar meer liefde voor een kind.”
Peter: “Martijn en ik waren al lang bezig met hoe we onze kinderwens konden vormgeven. Voor ons voelde meerouderschap uiteindelijk als de juiste weg. We hadden al oproepen geplaatst en reacties gehad, maar de perfecte klik en/of denkwijze ontbrak steeds. Dat was soms best confronterend. Je vraagt je af of het ooit gaat lukken.”
Martijn: “Je investeert veel in zo’n traject. Het doet ook emotioneel iets met je. Een week voordat we Sanne’s oproep zagen, wilden we eigenlijk een time-out in onze zoektocht nemen.”
Peter: “En toen zagen we haar bericht. Zo warm, zo liefdevol. We voelden meteen: hier moeten we op reageren.”
Martijn: “We herkenden onszelf in haar verhaal. Dat gevoel hadden we nog niet eerder gehad. Het was echt een soort liefde op het eerste gezicht.”
Hoe verliep het kennismaken?
Martijn: “We begonnen met mailen. Lange berichten, over van alles en nog wat. We wisselden elkaar af, zodat we allebei een band met Sanne konden opbouwen. Dat bevestigde alleen maar: we moeten elkaar snel zien.”
Sanne: “Het voelde een beetje als daten, maar met een ander doel. We vonden alle drie dat het gevoel eerst goed moest zitten, voordat we het überhaupt over een kind zouden hebben. Maar dat het vanaf minuut één zo zou klikken hadden we allemaal nooit durven dromen.”
Peter: “We hebben het heel natuurlijk laten verlopen. Elkaar leren kennen, familie en vrienden ontmoeten, soms ook apart afspreken. Je moet het met z’n drieën goed hebben, maar ook één-op-één.”
Martijn: “We zijn alle drie verschillend, maar vullen elkaar aan. Sanne haalt uit ons allebei iets waardoor het klopt als geheel.”
Sanne: “De stichting gaf ook tips over communicatie en hoe je dit traject aanpakt. Maar wij hebben veel op gevoel gedaan en ons eigen pad hierin gevolgd. Alles is bespreekbaar, dat is onze basis.”
Wanneer werd de weg naar het meerouderschap serieus?
Sanne: “Peter en Martijn waren verloofd toen we elkaar leerden kennen, en ik was ook aanwezig zijn op hun bruiloft. Na hun huwelijksreis kreeg ik de vraag: we zien het met jou zitten, gaan we dit samen doen?”
Peter: “‘Dat gevoel was er eigenlijk al, maar toen lag het echt op tafel.”
Sanne: “We besloten ervoor te gaan, maar dachten ook: wanneer dan? Een half jaar nadat onze beslissing officieel op tafel lag wilden we proberen zwanger te worden . Alleen liep het anders, want ik had een vleesboom aan mijn baarmoeder die eerst operatief verwijderd moest worden. In die periode waren Peter en Martijn er volledig voor mij. Dat versterkt je band enorm. Daarna konden we het echt proberen. Vanaf dat moment ging het snel: onze zoon Lux is bijna zeven weken geleden geboren, 3,5 jaar nadat we elkaar ontmoetten.”
Wat regelden jullie voorafgaand aan het meerouderschap?
Peter: “Je moet over heel veel dingen nadenken. Opvoeding, waarden, toekomstscenario’s. We hebben voor de zwangerschap al een uitgebreid ouderschapsplan opgesteld, voor onszelf en voor Lux.”
Martijn: “Je bespreekt echt alles. Dat is niet altijd het leukste, maar wel nodig. Je wilt dat alles duidelijk is.”
Peter: “En altijd met één uitgangspunt: het belang van het kind.”
Hoe zit het met wetgeving en regels?
Martijn: “Die lopen enorm achter als het gaat om meerouderschap. Er is maar plek voor twee wettelijke ouders. Eén van ons is op papier dus geen ouder.”
Peter: “Dat heeft gevolgen voor praktische dingen. Denk aan medische beslissingen of een bankrekening openen. Je moet echt alles vastleggen.”
Martijn: “Zelfs als een keizersnede van toepassing zou zijn moet je nadenken wie erbij mag zijn. Dat soort dingen kom je tegen.” Gelukkig denken ook veel mensen hierin met ons mee.
Tegelijkertijd hebben wij daar in de praktijk geen seconde aan gedacht. Misschien loopt de wetgeving nog niet helemaal mee, maar gedurende de hele zwangerschap hebben we ons daar geen moment druk om hoeven maken. Iedereen met wie we te maken hadden – van verloskundige tot ziekenhuis – dacht enorm met ons mee. Daardoor voelde geen van ons zich ooit minder dan de ander.”
Hoe verdelen jullie de zorg voor Lux?
Sanne: “In de kraamtijd waren Peter en Martijn twee weken bij mij in huis. We verdeelden de nachten, dat was heel fijn.”
Peter: “Daarna gingen we weer naar onze eigen huizen en bouwden we het rustig op richting een 50/50-verdeling.”
Sanne: “Dat ging eigenlijk sneller dan verwacht, omdat Lux het zo goed doet.”
Martijn: “We wonen ook maar tien minuten van elkaar vandaan. Dat is echt ideaal.”
Peter: “We doen heel veel samen. Het is niet zo dat als hij bij ons is, Sanne hem dagen niet ziet of andersom. Natuurlijk hebben we afspraken gemaakt, maar veel gaat ook gewoon vanzelf.”
Hoe ervaren jullie het ouderschap met z’n drieën?
Martijn: ”We noemen het bewust meerouderschap en geen co-ouderschap. Dat laatste voelt alsof je iets verdeelt, terwijl wij het echt samen doen. We voeden Lux met z’n drieën op, als één team.”
Peter: “Wat we vaak terugkrijgen, zijn vragen over de biologische vader. Mensen willen dat toch graag weten.”
Martijn: “Terwijl dat voor ons eigenlijk geen rol speelt. We zijn allebei evenveel vader. Het is voor ons echt een non-issue.”
Peter: “We voelen ons allebei vanaf het begin even verantwoordelijk en betrokken. Het maakt in de praktijk en gevoelsmatig ook geen verschil, we doen alles samen en nemen samen beslissingen.”
Sanne: “Omdat onze gezinsvorm nog niet zo bekend is, merk je wel dat je veel moet uitleggen. Mensen zijn nieuwsgierig, soms ook een beetje zoekend naar hoe het werkt. Mij wordt bijvoorbeeld vaak gevraagd of ik het moeilijk vind om Lux ‘af te geven’. Maar zo voelt het niet. Hij heeft drie ouders. Natuurlijk mis ik hem als hij niet bij mij is, maar ik weet dat hij in goede handen is.”
Martijn: “Die vragen begrijpen we ook wel. Het is anders dan wat de meeste mensen gewend zijn.”
Sanne: “Maar we staan er volledig achter. En juist daarom vertellen we ons verhaal graag. We merken dat het helpt om het voor anderen inzichtelijker te maken.”
Peter: “We hopen ook een beetje bij te dragen aan een breder beeld van wat een gezin kan zijn. Dat het niet per se in één vorm hoeft te passen.”
Wat willen jullie meegeven aan anderen die meerouderschap overwegen?
Martijn: “Er is geen handleiding voor deze vorm van ouderschap. Je kunt niet even een stappenplan volgen en denken: zo doen we het. Voor ons voelde heel sterk dat het uit gevoel moet komen. Natuurlijk moet je dingen praktisch regelen, maar als de basis niet goed zit, red je het daar niet mee. Je bent tenslotte de rest van je leven met elkaar verbonden.”
Sanne: “Iedereen doet het ouderschap op zijn eigen manier. Wat voor ons werkt, hoeft voor een ander niet te werken. Daarom zeg ik altijd: kijk vooral naar wat bij jou past. En blijf daarbij steeds denken vanuit het kind. Dat helpt je ook om keuzes te maken als iets ingewikkeld wordt.”
Peter: “Dat is voor ons echt de kern geweest vanaf het begin: het kind staat op één. Bij elke beslissing die we nemen, groot of klein, stellen we onszelf die vraag. Wat is het beste voor hem? Dat geeft richting en rust.”
Sanne: “Als iemand zich hierin herkent of geïnspireerd raakt, hopen we vooral dat diegene durft te vertrouwen op zijn of haar gevoel.”
Hoe zien jullie de toekomst?
Martijn (lachend): “Voor nu bekijken we het vooral per dag, of eigenlijk per luier. Lux is nog zo klein, alles verandert continu. Je zit echt in het moment en probeert daarin je weg te vinden.”
Peter: “Tegelijkertijd geeft dat ook rust. We hoeven het nog niet allemaal uitgestippeld te hebben. We hebben tot nu toe gemerkt dat we samen sterk staan en goed communiceren. Daardoor hebben we er vertrouwen in dat we alles aankunnen wat er op ons pad komt. We willen vooral ook heel erg veel genieten met – en van Lux en met elkaar.”
Sanne: “Onze start is misschien anders dan die van veel andere gezinnen, maar uiteindelijk zijn we gewoon een gezin. Met dezelfde vragen, dezelfde onzekerheden en dezelfde mooie momenten.”
Martijn: “Het meerouderschap is een reis die wij ook voor het eerst aangaan, en Lux groeit natuurlijk met ons mee. Wat nu werkt, kan over een paar jaar weer anders zijn. We blijven daarom goed naar elkaar luisteren.”
Peter: “Dat is eigenlijk hoe we alles tot nu toe hebben gedaan: op gevoel, in overleg en met vertrouwen in elkaar. Dat heeft ons al heel ver gebracht.”
Sanne: “Dus ja, we kijken vooruit, maar zonder alles vast te timmeren. In de toekomst kan er zomaar nog een partner bij mij in het plaatje komen. Daarover hebben we natuurlijk ook gesprekken gevoerd hoe we denken dat voor ons te zien. Zolang het goed voelt en we blijven communiceren, weten we dat we op de juiste weg zitten.”
Wat hopen jullie voor Lux?
Peter: “Dat hij voelt hoe enorm gewenst hij is. Vanaf het allereerste begin hebben we hier met z’n drieën zo bewust voor gekozen. Ik hoop dat hij altijd die liefde blijft voelen, in alles wat we doen.”
Martijn: “Dat hij opgroeit met het besef dat hij uit heel veel liefde is geboren. Niet alleen van ons drieën, maar ook van de mensen om ons heen. Hij heeft eigenlijk drie families die allemaal van hem houden. Dat is echt een rijkdom: een overvloed aan liefde.”
Peter: “We vonden het daarom ook heel belangrijk hoe onze families tegenover deze vorm van ouderschap stonden. Gelukkig was dat meteen positief. We zijn echt warm ontvangen bij elkaars naaste omgeving. Dat geeft ook rust, voor ons én voor Lux.”
Sanne: “Ik hoop vooral dat hij altijd zijn eigen pad durft te volgen. Net zoals wij dat hebben gedaan. Dat hij leert vertrouwen op zijn gevoel, en niet alleen kijkt naar wat ‘hoort’ volgens de maatschappij.”
Martijn: “Als hij later maar weet: ik ben precies goed zoals ik ben, en ik ben omringd door liefde.”
Favoriete speelgoed van de redactie
Onze redactie is altijd op zoek naar speelgoed dat meer doet dan alleen vermaken. Wij selecteren de mooiste en hipste producten voor ons kroost en die delen we graag met onze lezers. Speelgoed dat niet alleen kwalitatief en duurzaam is, maar ook bijdraagt aan de ontwikkeling en aansluit bij de principes van Montessori. Zelf ontdekken, leren door te doen en spelen met aandacht. In dit overzicht delen we onze favoriete vondsten.
Stapelstein
Redacteur Vera: “Die kleurrijke stapelstenen van Stapelstein zijn in ieder gezin een groot succes. Je kunt ze gebruiken om het evenwicht van je kind te trainen, ze kunnen erop zitten/tollen of ze kunnen ze op kleur sorteren. Alles is mogelijk en dat maakt het extra leuk.”
Magneettegels
Redacteur Lisette: “Het lijkt zo simpel: gekleurde magnetische tegels die je aan elkaar klikt. Maar mijn twee jongens (6 en 3) bouwen er de meest fantasierijke creaties mee, van kastelen tot metershoge knikkerbanen en autogarages. Ondertussen zijn ze ongemerkt bezig met ruimtelijk inzicht, creativiteit en probleemoplossend denken. En dat maakt het, tussen alle dino’s door, misschien wel het leukste speelgoed in huis.”
Kapla
Kapla
Hoofdredacteur Sofie: “Simpeler kan het niet: blankhouten latjes, Mijn kinderen (4 en 6) zijn er gek op en maken er de mooiste bouwwerken van. Van hekjes voor de boerderij tot de Eiffeltoren. En het stimuleert ook nog hun creativiteit en bouwkundig inzicht.“
Houten regenboog
Redacteur Amarins: “De houten regenboog lijkt op het eerste gezicht simpel, maar blijkt hier in huis een echte alleskunner. Mijn zoon (2) gebruikt de bogen voor van alles: als brug, tunnel, huisje voor poppetjes of zelfs als wieg voor zijn knuffels. Het nodigt uit tot vrij spel en hij oefent er ongemerkt zijn motoriek, ruimtelijk inzicht en creativiteit mee.”
Lichtgewicht fiets
Redacteur Sofie:“Op deze lichtgewicht kinderfiets hebben mijn beide kinderen heel snel leren fietsen.”
:format(jpeg):background_color(fff)/https%3A%2F%2Fwww.jmouders.nl%2Fwp-content%2Fuploads%2F2026%2F02%2FSophie-2026.jpg.jpeg)
:format(jpeg):background_color(fff)/https%3A%2F%2Fwww.jmouders.nl%2Fwp-content%2Fuploads%2F2026%2F04%2F101.jpg)