Anne Tonen Ouderschap vandaag, 09:02

Leestijd: 4 minuten

‘We vlogen elkaar letterlijk in de haren’: Nora over het eerste jaar na de geboorte van haar dochter

“Het eerste jaar is zwaar.” Toen Nora van der Heuvel (39) zwanger was, hoorde ze die waarschuwing vaak. Maar wat dat in de praktijk betekende? Daar had bijna niemand het over. “Ik had graag concrete voorbeelden gehoord. Want de realiteit bleek heel anders dan het beeld dat ik kende uit films, op Instagram en van mensen om me heen.”

Nora was 37 toen ze moeder werd van dochter Sallie. Tijdens haar zwangerschap voelde ze zich juist sterker en vrouwelijker dan ooit. “Ik voelde me vrij. Je hoeft je ineens niet meer druk te maken over hoe je eruitziet. Ik voelde me op en top vrouw.”

Na de bevalling sloeg dat gevoel volledig om. “Ik voelde me leeg. Alsof mijn lichaam niet meer van mij was. Alles deed pijn, ik had geen energie en ik voelde me totaal niet sexy. Ik was niet depressief, maar ik voelde me wel heel slecht.”

‘We vlogen elkaar letterlijk in de haren’

Dat het eerste jaar zwaar zou zijn, wist Nora. Maar de enorme impact op haar relatie had ze nooit zien aankomen.“We kennen elkaar drie jaar voordat we aan kinderen begonnen. We wisten zeker dat we dit samen wilden, maar niemand vertelde wat slaapgebrek, hormonen en continu ‘aan’ staan met je relatie doen.”

Toen hun dochter vier maanden oud was, escaleerde een ruzie volledig. “We vlogen elkaar letterlijk in de haren. Ik ben nog nooit zo geschrokken van mezelf. Ik was compleet door het lint. Achteraf denk ik: een cocktail van slaaptekort, hormonen en heel lang geen seks.”

De discussies gingen over van alles. “Wie doet wat? Je bent allebei moe. Alles voelt als te veel. Letterlijk de trap oplopen vond ik al zwaar, laat staan koken, wassen of het huis opruimen.”

Geen zin in seks

Ook over seks na de bevalling wordt volgens Nora te weinig eerlijk gesproken. “Ik gaf een jaar borstvoeding en had nul behoefte aan seks. Echt nul. Er gebeurde daar helemaal niks. Die zin begint nu, anderhalf jaar later, pas langzaam terug te komen.”

Dat zorgde voor spanning. “Mijn vriend had die behoefte wel. Mijn aandacht en liefde gingen volledig naar onze dochter. Ik had gewoon geen ruimte meer voor hem.”

Volgens Nora zou het helpen als daar opener over wordt gesproken. “Iedereen zegt: je seksleven wordt minder. Maar wat betekent dat? Hoe ga je ermee om als je elkaar afwijst? Of als je je partner even niet aantrekkelijk vindt? Dat zijn de gesprekken die we veel vaker zouden moeten voeren.”

Altijd alert

De grootste verandering vond Nora misschien nog wel dat ze zichzelf kwijtraakte. “Alles wat vroeger werkte om me beter te voelen, werkte ineens niet meer. Normaal ging ik een massage nemen of iets leuks doen en voelde ik me daarna weer opgeladen. Nu was dat gevoel na vijf minuten alweer weg.”

Ze omschrijft het alsof haar zenuwstelsel voortdurend aanstaat. “Je bent op elk geluidje alert. Moet ik in actie komen? Is er iets? Dat put je volledig uit. Nu, na anderhalf jaar, begin ik pas een beetje te ontspannen.”

Daarbovenop kwam de borstvoeding. Sallie weigerde de fles, waardoor Nora elke drie uur moest voeden. “Ik dacht: dan blijf ik gewoon borstvoeding geven. Maar ondertussen ging ik daar heel langzaam aan onderdoor. Toen ik uiteindelijk stopte, kon ik echt geen seconde langer meer.”

Geen 50/50

Ook binnen haar relatie voelde het soms ongelijk. “Mijn vriend was ontzettend lief. Hij nam dingen over en verraste me soms met bloemen. Maar ergens vond hij het ook frustrerend dat het zo lang duurde voordat ik me weer beter voelde.”

Die frustratie botste soms met Nora’s gevoel.“Ik dacht alleen maar: ik heb een kind op de wereld gezet, ik geef borstvoeding en mijn hele lichaam is veranderd. Natuurlijk kan dit niet 50/50 zijn. Een man draagt geen zwangerschap en geeft geen borstvoeding.”

Volgens Nora zaten zij en haar partner lange tijd vooral in de overlevingsstand. “We waren geen team. Ik was alleen maar bezig mijn hoofd boven water te houden.”

Tijd doet veel

Inmiddels gaat het beter. Hun dochter is ouder, er is weer ruimte voor elkaar en ook hun relatie herstelt. “We zijn hier sterker uitgekomen. Tijd doet heel veel. Gelukkig heeft mijn vriend veel humor. Dat heeft ons er echt doorheen geholpen.”

Ze merkt dat ook de intimiteit langzaam terugkomt. “Nu we weer seks hebben, voelt dat ook echt weer fijn. Ik ben blij dat ik mezelf daarin nooit heb geforceerd. Dat was niet goed geweest.”

Meer eerlijkheid

Zou ze, als ze dit allemaal vooraf had geweten, nog steeds moeder zijn geworden? “Ja. Ik had Sallie voor geen goud willen missen. De liefde voor je kind is zo onvoorwaardelijk, die is dieper dan ik ooit had kunnen voorstellen.”

Toch had ze graag meer begeleiding gehad. “Ik had gewild dat iemand me had verteld wat er mentaal allemaal kan gebeuren. En waar je terecht kunt als je vastloopt. Want waar ga je eigenlijk naartoe voor steun?”

Voor Nora is dat de belangrijkste boodschap. Niet dat het moederschap alleen maar zwaar is, want dat is het zeker niet. “Aan de ene kant is het soms gruwelijk zwaar, aan de andere kant is het ook ongelooflijk mooi. Juist als we beide kanten eerlijk delen, voelen we ons minder alleen. Dan weet je tenminste: dit hoort er óók bij.”

Geschreven door Anne Tonen

Hoewel journalist Anne Tonen (1987) uit Amsterdam zelf al jarenlang weet dat ze geen kinderwens heeft, ziet ze door haar leeftijd steeds meer mensen om zich heen een gezin stichten. Juist die nieuwsgierigheid naar het moderne gezinsleven en alles wat daarbij komt kijken, zorgt ervoor dat ze zich graag verdiept in persoonlijke verhalen over ouderschap, relaties en familie. Met haar achtergrond bij De Telegraaf en RTL Boulevard bouwde ze een groot netwerk op binnen de wereld van BN’ers en influencers. In haar interviews durft ze alles te vragen en zoekt ze naar eerlijke, kwetsbare verhalen waarin anderen zich kunnen herkennen. Verhalen die laten zien dat niemand alles perfect doet en waardoor lezers zich minder alleen voelen.