Vera Guldemeester
Vera Guldemeester Persoonlijke verhalen Bijgewerkt: 26 feb 2026, 
Leestijd: 4 minuten

Opgebiecht: ‘Ik wil helemaal geen borstvoeding geven, maar mijn man pusht me’ 

Fiona (31) is zeven maanden zwanger van haar eerste kind en kijkt uit naar het moederschap. Toch hangt er één onderwerp als een donkere wolk boven haar zwangerschap: borstvoeding. “Waar ik al jaren zeker weet dat ik het niet wil, wil mijn man dat ik het op z’n minst probeer.”

“Ik ben echt blij dat ik zwanger ben. We hebben hier samen voor gekozen, hebben er lang over gepraat en zitten eigenlijk over alles op één lijn. Over namen, de inrichting van de babykamer, opvang later en hoe we werk willen verdelen. Ja, we zijn het bijna altijd eens. Behalve over dit ene onderwerp: borstvoeding.

Nooit een twijfel geweest

Voor mij is het nooit een twijfel geweest. Mijn zus heeft drie kinderen en ik heb van dichtbij gezien hoe heftig het bij haar ging. De slapeloze nachten waarin ze, als de baby eindelijk sliep, zelf niet kon rusten omdat ze moest kolven. Een baby die slecht aanhapte, uren huilde van frustratie. Bloedende tepels, borstontstekingen en koorts. Ik heb haar zien huilen aan de keukentafel omdat ze zich falend voelde als het niet lukte. Toen wist ik al: als ik ooit een kind krijg, wil ik dit niet. 

Flesvoeding

Nu het zover is, merk ik dat mijn gevoel niet is veranderd. Ik wil flesvoeding geven. Gewoon vanaf het begin duidelijkheid, zodat mijn lichaam ook van mij blijft en we de zorg kunnen verdelen. Ik zie voor me dat mijn man ’s nachts ook een voeding kan doen, dat ik niet de enige ben die fysiek nodig is. Dat idee geeft me rust.

Maar hij ziet dat anders. Hij zegt dat borstvoeding ‘het beste’ is, dat het gezonder is, dat het zo’n bijzondere band creëert. En elke keer als hij dat zegt, voel ik me alsof ik iets belangrijks ontzeg aan ons kind. Alsof ik een slechte moeder ben nog voordat ik begonnen ben. Hij zegt dat ik het in elk geval moet proberen, dat ik niet bij voorbaat moet afhaken. Maar voor mij voelt dat niet als proberen, het voelt als over mijn grens gaan.

Ruzie over borstvoeding

We hebben er inmiddels meerdere keren ruzie over gehad. Echte ruzie, met tranen en verwijten. Hij snapt niet waarom ik zo stellig ben, ik snap niet waarom hij mijn ‘nee’ niet gewoon kan accepteren. Het is mijn lichaam. Ik ben degene die negen maanden zwanger is, die straks moet bevallen en die fysiek moet herstellen. Waarom voelt het dan alsof ik me moet verantwoorden?

Soms ga ik bijna twijfelen door alles wat ik hoor. Verloskundigen die vragen of ik al een borstvoedingscursus heb geboekt of vriendinnen die zeggen dat het ‘zo speciaal’ is. Overal lijkt de boodschap: een goede moeder geeft borstvoeding. En als je dat niet doet, moet je daar op z’n minst een heel goede reden voor hebben.

Spanning

Maar mijn reden is simpel: ik wil het niet. Het idee alleen al geeft me spanning. Ik wil na de bevalling niet continu bezig zijn met aanleggen, kolven, productie en schema’s. Ik wil ruimte om te herstellen, om te wennen en om samen met mijn man die eerste weken door te komen als een team. In plaats daarvan voelt het nu alsof we tegenover elkaar staan. Alsof dit ene onderwerp alles overschaduwt.

Ik word er gek van dat hij blijft aandringen. Alsof mijn gevoel minder zwaar weegt dan zijn overtuiging. Ik wil dat hij me steunt, niet dat hij me probeert te overtuigen. Dit zou een periode moeten zijn waarin we samen uitkijken naar ons kindje. In plaats daarvan hebben we discussies over mijn borsten. Wat ik nu het hardst nodig heb, is dat hij mijn keuze respecteert, want moeder worden begint voor mij niet met borstvoeding. Het begint met vertrouwen. En dat wil ik niet kwijt, nog voordat onze baby er is.”

* Om privacy-redenen is er een schuilnaam gebruikt. De echte naam is bekend bij de redactie.

Meer Opgebiecht verhalen lezen?

Foutje gezien? Mail ons. Wij zijn je dankbaar.

Ieder weekend het beste van J/M Ouders in je mailbox 👪

Start je weekend goed met onze mooiste verhalen.