Vera Guldemeester Persoonlijke verhalen Bijgewerkt: 29 jan 2026, 11:52

Leestijd: 3 minuten

Opgebiecht: ‘Buurtkinderen die bij ons komen spelen, mogen bij ons niet naar de wc’

Bij Kim (38) thuis is het altijd gezellig druk. Er lopen regelmatig buurtkinderen in en uit, maar er geldt één keiharde huisregel: ze mogen niet bij haar thuis naar de wc. “Ik weet dat er ouders zijn die het overdreven, ongezellig of streng vinden. Maar eerlijk? Mijn huis, mijn regels.”

“Ik zeg het gewoon hardop: buurtkinderen mogen bij ons niet naar de wc. Alleen mijn eigen twee kinderen. En nee, dat is geen grap en nee, ik voel me daar niet schuldig over. Ik ben er namelijk helemaal klaar mee.

Thuis naar wc 

We wonen in een buurt waar de deuren openstaan en kinderen de hele middag van het ene huis naar het andere rennen. Hartstikke leuk, echt waar. Ik vind het fijn dat ze hier komen spelen. Ze mogen koekjes, limonade en ze mogen binnen én buiten spelen. Maar zodra iemand zegt: ‘Ik moet plassen of poepen’, zeg ik: ‘Ga maar even naar huis.’

En dat is echt niet zielig. Hun huis is vaak letterlijk twee deuren verderop. Het is geen marathon die ze eerst moeten lopen, dus zo erg is het echt niet.

Klaar met andermans wc-gebruik

Waarom ik die regel heb? Simpel. Ik ben zó klaar met andermans wc-gebruik. Echt. Al die remsporen, plasspetters en wc-brillen die kletsnat zijn. Bah! En dan moet ik het weer schoonmaken, want ja, ik ben degene die het ziet, ruikt en opruimt. Alsof ik zin heb om vijf keer per middag de wc te boenen omdat er weer zes kinderen langs zijn geweest.

En dan heb ik het nog niet eens over hoe vaak ze gaan. Het is echt bizar. Met z’n allen zijn ze soms wel zes keer per uur naar de wc. Water doorspoelen, handen wassen en weer doortrekken. We leven in dure tijden. Water is niet gratis. Ik hoef geen openbare toiletten te runnen in mijn eigen huis.

Niet eens van mijn kinderen 

Ik heb het echt geprobeerd hoor. Eerst dacht ik: ach, stel je niet zo aan. Maar na de zoveelste keer schrobben terwijl ik dacht ‘dit is niet eens van mijn kinderen’, was ik er klaar mee. Dus heb ik de regel ingevoerd.

Sommige kinderen snappen het prima. Die zeggen gewoon: ‘Ik ga even naar huis plassen!’ en komen daarna vrolijk terug. Anderen vinden het lastig en proberen toch te smeken. ‘Maar ik moet echt heel nodig!’ Dan zeg ik: ‘Dan moet je ook echt heel snel naar huis.’

Mijn regels

Ik weet dat er ouders zijn die het overdreven, ongezellig of streng vinden. Maar eerlijk? Mijn huis, mijn regels. Ik ben geen wc-juf en geen schoonmaakdienst voor de hele straat.

En weet je wat het grappige is? Sinds die regel er is, is mijn wc ineens altijd schoon. Toeval? Dacht het niet. Buurtkinderen zijn welkom, heel erg welkom zelfs. Maar plassen en poepen? Dat doen ze lekker thuis.”

* Om privacy-redenen is er een schuilnaam gebruikt. De echte naam is bekend bij de redactie.

Meer Opgebiecht verhalen lezen?

• Opgebiecht… Ik kan niet wachten totdat mijn zoon het huis uitgaat 
• Opgebiecht… De kinderbijslag gebruik ik voor mezelf  
• Opgebiecht… ‘Mijn man denkt dat ik iedere maand 1000 euro spaar, maar ik maak alles op’
• Opgebiecht… ‘Ik maak het huiswerk en de werkstukken van mijn zoon (14)’