Vera Guldemeester Persoonlijke verhalen vandaag, 11:01

Leestijd: 4 minuten

Opgebiecht: ‘Mijn man heeft drie broers die veel leuker zijn’

Pauline (35) is vijf jaar samen met haar man en samen hebben ze een zoontje van twee. Ze houdt van hem en hun gezin, maar tijdens elke verjaardag of elk familiediner knaagt er iets. Want naast haar man staan daar zijn drie broers en die lijken in alles leuker. “Soms denk ik: hoe zou het zijn geweest als ik met één van hen was geëindigd?”

“Ik weet hoe het klinkt. Alsof ik ondankbaar ben en alsof ik spijt heb van mijn huwelijk. Dat is niet zo. Ik hou van mijn man, we hebben samen een prachtig kind en ons leven is stabiel. Maar er is iets wat me steeds vaker aan het denken zet, vooral als we bij zijn familie zijn.

Drie broers 

Hij heeft drie broers. Drie. En ze zijn allemaal leuk, knap, zorgzaam en attent. Ze maken grapjes zonder iemand te kwetsen, helpen hun moeder automatisch in de keuken en vragen oprecht hoe het met je gaat. Als ik zie hoe ze met hun partners omgaan, een hand op een rug, even een kus op het voorhoofd en een zachte blik, dan voel ik iets wat ik liever niet wil voelen. Soms denk ik: hoe zou het zijn geweest als ik met één van hen was geëindigd?

Mijn man is ook lief, begrijp me niet verkeerd. Maar hij kan ook ontzettend bot en ongeduldig zijn. Als hij moe is, snauwt hij snel. Op een verjaardag kan hij een opmerking maken die net te scherp is, waardoor ik me klein voel waar anderen bij zijn. En als ik daar later iets van zeg, draait hij het vaak om. Dan ben ik ‘te gevoelig’ of ‘maak ik overal een probleem van’.

Zorgen maken 

De laatste tijd begin ik me zelfs zorgen te maken. Ik zie trekjes die ik eerder niet zo duidelijk zag. Hij kan slecht tegen kritiek, wil vaak gelijk hebben en als iets niet loopt zoals hij wil, ligt het zelden aan hem. Soms denk ik: zijn dit narcistische trekjes? Of overdrijf ik dan? Het maakt me onzeker dat ik daar überhaupt over nadenk.

Wat het extra ingewikkeld maakt, is het contrast binnen die familie. Zijn moeder is een warme vrouw, zacht en zorgzaam. Dat zie je terug in zijn broers. Zij hebben haar mildheid, haar geduld. Maar mijn man lijkt meer op zijn vader. Hard, direct en minder ruimte voor emotie. Dat had ik al vrij snel door toen we net samen waren, maar toen zag ik het als stoer en krachtig. Nu voelt het soms als afstandelijk.

Schuldgevoel 

Elke keer als we met de hele familie aan tafel zitten, betrap ik mezelf erop dat ik naar zijn broers kijk. Hoe ze praten, hoe ze lachen en hoe ze hun kinderen optillen. En dan voel ik bijna een soort weemoed. Niet omdat ik verliefd op ze ben, maar omdat ik zie wat ik soms mis. En daarna voel ik me schuldig.

Want dit is mijn man, de vader van mijn kind en de man met wie ik mijn leven deel. Je kiest niet opnieuw na vijf jaar. Je blijft en je werkt eraan. Dat is wat ik mezelf steeds vertel. Toch merk ik dat het me raakt dat ik tijdens elke familiebijeenkomst met mijn neus op de feiten word gedrukt. Dat ik zie dat het ook anders had kunnen zijn.

Eigen schaduwkanten 

Misschien idealiseer ik zijn broers wel en hebben zij hun eigen schaduwkanten die ik niet zie, maar het contrast is groot genoeg om me aan het denken te zetten. Ik zou soms zo graag willen dat hij wat meer leek op zijn broers. Wat meer van zijn moeders zachtheid had en wat minder van zijn vaders hardheid. Ik vraag me steeds vaker af of dat iets is wat nog kan groeien of dat ik dit gewoon voor de rest van mijn leven moet accepteren.”

* Om privacy-redenen is er een schuilnaam gebruikt. De echte naam is bekend bij de redactie.

Meer Opgebiecht verhalen lezen?

• Opgebiecht… Ik kan niet wachten totdat mijn zoon het huis uitgaat 
• Opgebiecht… De kinderbijslag gebruik ik voor mezelf  
• Opgebiecht… ‘Mijn man denkt dat ik iedere maand 1000 euro spaar, maar ik maak alles op’
• Opgebiecht… ‘Ik maak het huiswerk en de werkstukken van mijn zoon (14)’