Vera Guldemeester Persoonlijke verhalen Vandaag, 13:04

Leestijd: 3 minuten

Opgebiecht: ‘Ik heb het vriendje van mijn dochter niet zo vriendelijk verzocht afstand te nemen’

George (45) zag het meteen toen zijn dochter haar nieuwe vriendje mee naar huis nam: dit was geen match. Waar zij tot over haar oren verliefd was, gingen bij hem alle alarmbellen af. En in plaats van het aan te kijken, besloot hij op zijn eigen, niet bepaald subtiele manier in te grijpen.

“Vanaf het moment dat ze hem mee naar huis nam, wist ik genoeg. Echt, soms heb je dat gewoon als ouder. Ze stond daar in de deuropening met dat joch naast zich en alles in mij riep: nee. Gewoon nee. Zo’n fout typetje, je weet wel. Zo’n petje en zo’n klein tasje schuin over de borst. Ik zag het en dacht meteen: dit gaat ‘m niet worden.

Helemaal verliefd 

Mijn dochter was helemaal verliefd. Dat zag ik ook wel. Ze straalde, giechelde en zat constant op haar telefoon. Toen hij weer weg was, vroeg ik haar voorzichtig of ze écht verliefd was. Ze keek me aan alsof ik gek was. ‘Ja pap, natuurlijk.’ Ik knikte, maar ik kon het me dus totaal niet voorstellen.

Hij kwam daarna nog een paar keer bij ons thuis. En elke keer bevestigde hij mijn gevoel. Geen normaal gesprek, geen plannen en geen ambitie. Hij vond het heerlijk om een beetje rond te hangen met zijn vrienden. Mijn dochter mag vriendjes hebben, absoluut. Maar dan wel een normale jongen. Iemand met een toekomst, niet iemand die haar tijd staat te verdoen.

Stukje meelopen 

Op een gegeven moment was ik er gewoon klaar mee. Hij wilde weggaan en had zijn jas al aan. En ineens dacht ik: als ik nu niks zeg, blijf ik me hieraan ergeren. Dus ik vroeg of hij een stukje met me mee wilde lopen. ‘Even een blokje om’, zei ik. Hij keek wat ongemakkelijk, maar ging mee.

Ik heb het niet eromheen gedraaid. Daar ben ik niet zo van. Ik zei hem dat ik niet vond dat hij en mijn dochter bij elkaar pasten. Dat ik geen toekomst zag én dat zij meer verdient dan dit. Dat hij haar tijd verspilde en dat ik dat als vader niet kon aanzien. Ik zei ook dat ik liever niet meer had dat hij haar zag. Niet vriendelijk, nee. Maar wel eerlijk.

Genoeg bevestiging 

Hij zei weinig terug, dat was eigenlijk al genoeg bevestiging. Twee dagen later was het uit. Mijn dochter kwam huilend thuis. Ze schreeuwde dat ik me er niet mee had moeten bemoeien. Dat het haar leven was. En ja, dat snap ik ook wel. Maar tegelijkertijd voelde ik me ook opgelucht. Soms moet je als ouder ingrijpen, want soms zie je dingen die zij nog niet kan zien. Dit was zo’n moment.

Ze is jong, ze komt hier echt wel overheen. En over een paar jaar lacht ze hier misschien zelfs om. Vriendjes komen en gaan, maar ik blijf haar vader. En ik blijf haar beschermen. Ook als dat betekent dat ik af en toe even niet zo vriendelijk moet zijn.”

* Om privacy-redenen is er een schuilnaam gebruikt. De echte naam is bekend bij de redactie.

Meer Opgebiecht verhalen lezen?

• Opgebiecht… Ik kan niet wachten totdat mijn zoon het huis uitgaat 
• Opgebiecht… De kinderbijslag gebruik ik voor mezelf  
• Opgebiecht… ‘Mijn man denkt dat ik iedere maand 1000 euro spaar, maar ik maak alles op’
• Opgebiecht… ‘Ik maak het huiswerk en de werkstukken van mijn zoon (14)’