Vera Guldemeester Persoonlijke verhalen Bijgewerkt: 12 feb 2026, 15:47

Leestijd: 4 minuten

Opgebiecht: ‘Ik wil niet dat mijn schoonmoeder bij ons in de straat komt wonen’ 

Toen Cathy (43) hoorde dat haar schoonmoeder een appartement in dezelfde straat had gekocht, zakte de moed haar in de schoenen. Natuurlijk begrijpt ze dat haar man dicht bij zijn moeder wil zijn na het overlijden van zijn vader, maar het idee dat haar schoonmoeder straks praktisch om de hoek woont, bezorgt haar nu al slapeloze nachten. “Zonder dat ik ook maar iets wist, had ze een appartement gekocht. In ónze straat.”

“Mijn man en zijn moeder zijn altijd al enorm hecht geweest. Echt zo’n moeder-en-zoonduo dat elkaar elke dag belt en alles deelt. In het begin vond ik dat best wennen, maar ik dacht altijd: zolang het bij één keer per week afspreken blijft, red ik me wel. Die zondagse koffie? Prima. Een verjaardag extra vieren? Ook goed. Maar meer moest het echt niet worden.

Rouw is zwaar

Vorig jaar overleed mijn schoonvader en geloof me, dat vond ik oprecht vreselijk. Mijn schoonouders waren meer dan veertig jaar samen. Mijn man ging haar daarna meteen vaker opzoeken, soms wel twee of drie keer per week. Ik begreep dat wel. Rouw is zwaar en hij wilde er voor haar zijn.

Alleen had ik nooit verwacht wat daaruit zou voortkomen. Op een avond zei mijn man heel luchtig: ‘Mam denkt erover om wat dichter bij ons te gaan wonen. Ze mist ons en haar kleinkinderen’ Ik lachte nog en zei: ‘Ja hoor, op haar leeftijd gaat ze echt niet meer verhuizen.’ Nou… dus wel. Sterker nog: ze had het op dat moment blijkbaar al geregeld.

Appartement in onze straat 

Zonder dat ik ook maar iets wist, had ze een appartement gekocht. In ónze straat, op twee minuten lopen. Toen mijn man het vertelde, voelde ik mijn hart letterlijk sneller kloppen. Ik wist niet of ik moest lachen, huilen of heel hard moest wegrennen. Begrijp me niet verkeerd: ze is geen vervelende vrouw, maar ze is heel erg aanwezig. Als moeder, schoonmoeder én als oma. Ze weet altijd alles beter en bemoeit zich met alles. Het valt onze kinderen zelfs op. Daarom vond ik het altijd genoeg om haar één keer in de week te zien. Daarna heb ik echt weer even tijd nodig om op te laden.

Ik zie het nu al helemaal voor me. Dat ze meerdere keren per dag komt binnenvallen, dat ze iedere avond komt eten en dat ze mee wil helpen in het huishouden. Want ja, ook daar heeft ze commentaar op: op ons huishouden. Het is te rommelig of de wasmand is te vol. 

Gezellig

Het ergste is dat mijn man totaal niet lijkt te begrijpen waarom ik het spannend vind. Hij zegt steeds: ‘Je overdrijft. Mijn moeder is echt niet zo.’ Maar hij ziet haar door een andere bril. Hij vindt het alleen maar gezellig.

Ik heb voorzichtig gezegd dat ik misschien vooraf wat afspraken wil maken. Niet onaardig, maar gewoon duidelijk. Bijvoorbeeld dat ze niet onaangekondigd langskomt. Of dat we vaste momenten afspreken, maar volgens hem lossen dat soort dingen zichzelf wel op. Nou, ik geloof daar dus helemaal niets van. Niet met haar in ieder geval. 

Schuldig voelen

Ik krijg het er serieus benauwd van als ik eraan denk dat ze over twee maanden al hier woont. En tegelijk voel ik me schuldig. Want mag je dit eigenlijk wel denken? Ze heeft haar man verloren. Natuurlijk wil ze dichter bij haar zoon zijn, maar betekent dat automatisch dat ze ook dichter bij mijn leven moet zijn? Misschien valt het allemaal mee. Misschien komt ze alleen op de koffie en gaat ze daarna weer naar huis, maar ergens diep vanbinnen ken ik het antwoord al.”

* Om privacy-redenen is er een schuilnaam gebruikt. De echte naam is bekend bij de redactie.

Meer Opgebiecht verhalen lezen?

• Opgebiecht… Ik kan niet wachten totdat mijn zoon het huis uitgaat 
• Opgebiecht… De kinderbijslag gebruik ik voor mezelf  
• Opgebiecht… ‘Mijn man denkt dat ik iedere maand 1000 euro spaar, maar ik maak alles op’
• Opgebiecht… ‘Ik maak het huiswerk en de werkstukken van mijn zoon (14)’