Vera Guldemeester
Vera Guldemeester Persoonlijke verhalen Bijgewerkt: 5 feb 2026, 
Leestijd: 3 minuten

Opgebiecht: ‘Ik woon met mijn zoontje in een bevuild huis’ 

Wat ooit begon met een paar volle vuilniszakken die nog even moesten wachten tot ze naar de container kon brengen, is inmiddels uitgegroeid tot iets waar Christina (36)  zich diep voor schaamt. “Het enige plekje dat ik echt schoon kan houden is zijn slaapkamer.”

“Ik ben een alleenstaande moeder van een zoontje van vier en kamp met een burn-out. Sinds die burn-out heb ik ook last van verschillende angsten en daardoor voelt zelfs de kleinste huishoudelijke taak als het beklimmen van een berg.

Het werd steeds meer 

Het begon allemaal langzaam. Eerst dacht ik: het is maar een paar zakken die nog even blijven staan. Morgen ruim ik het wel op, maar morgen kwam nooit. En toen werd het steeds meer. De afwas, het vuilnis: overal spullen die gewoon bleven liggen. Soms kijk ik rond en denk ik: hoe is dit zo ver gekomen?

Mijn dag draait eigenlijk alleen nog om mijn zoontje. Naar school brengen, ophalen, dat is het. Verder lig ik vooral in bed. Alles daar omheen is te veel. Zelfs één keer stofzuigen voelt voor mij alsof ik een marathon moet lopen. Mijn energie is gewoon op. Het enige plekje dat ik echt schoon kan houden is zijn slaapkamer. Daar mag hij spelen, daar blijft het veilig en netjes. Alles daarbuiten probeer ik zoveel mogelijk buiten zijn zicht te houden.

Schamen voor bevuild huis

Het ergste vind ik dat ik weet dat het niet meer kan zo. Dat het niet goed is voor ons allebei. Ik wil hulp inschakelen, maar ik schaam me zo. Wat zullen ze wel niet denken als ze binnenkomen en al die zakken, rommel en afval zien? Ik voel me nu al veroordeeld en er is nog niemand geweest.

En dan die angst… dat ze mijn kind afpakken. Hij is de enige die ik nog heb. Als iemand zou zeggen dat hij hier niet kan blijven, omdat we in een bevuild huis wonen, weet ik niet wat ik zou doen. Dat kan ik gewoon niet verdragen. Daarom probeer ik eerst zelf zoveel mogelijk op te ruimen. Ik denk steeds: één kamer per keer, maar zelfs dat idee maakt me moe. Het voelt onmogelijk.

Cirkel doorbreken 

Het voelt soms alsof ik vastzit in een cirkel die ik niet kan doorbreken. Ik probeer lief te blijven voor mezelf, ik probeer voor mijn zoontje te zorgen, hem aandacht te geven, te knuffelen, samen te lezen en samen te lachen. Maar het huishouden? Dat lukt me gewoon niet. Het voelt alsof ik faal, terwijl ik weet dat ik hem alles geef wat hij nodig heeft.

Soms droom ik over hoe het zou zijn als alles weer schoon was. Een fris huis, ramen open en geen schaamte meer als iemand aanbelt. Gewoon weer adem kunnen halen, kunnen leven zonder stress over rommel. Misschien is hulp vragen wel het dapperste wat ik kan doen. Voor mezelf, maar vooral voor mijn zoontje. Ik hoop alleen dat ik de kracht kan vinden om die stap te zetten.”

* Om privacy-redenen is er een schuilnaam gebruikt. De echte naam is bekend bij de redactie.

Meer Opgebiecht verhalen lezen?

Foutje gezien? Mail ons. Wij zijn je dankbaar.

Ieder weekend het beste van J/M Ouders in je mailbox 👪

Start je weekend goed met onze mooiste verhalen.