Opvoedstijlen: dit typeert een ‘tigermom’

Hoe jij je kind opvoedt, is door de ouder(s) zelf te bepalen. Er bestaan veel verschillende opvoedstijlen.

Maar sinds 2011 is ook de ‘tigermom’, ofwel tijgermoeder, een beruchte benaming geworden voor ouders die (te) veel van hun kinderen verwachten.

De geboorte van de tigermom

De meeste mensen die al bekend zijn met de term tigermom of tijgermoeder, kennen dit van van de schrijfster van het boek ‘Battle Hymn of the tiger mother’, Amy Chua. Ze schreef dit autobiografische boek in 2011 en wilde er mee aantonen dat Chinese ouders betere opvoeders zouden zijn dan Westerse ouders. Het boek werd echter een autobiografie waarin juist de harde tegenstellingen tussen de Westerse en de Chinese opvoedstijlen werd benadrukt.

Wat typeert een tijgermoeder?

Amy Chua omschrijft het geven van zelfvertrouwen aan kinderen als het grootste verschil in opvoeden. Ze is van mening dat kinderen van Westerse ouders teveel worden geprezen. Hierdoor krijgen ze weliswaar meer zelfvertrouwen, maar worden ze ook sneller lui. Door kinderen juist niet van zelfvertrouwen te voorzien, maar ze juist over hun grenzen van hun kunnen te duwen, zullen ze zowel op school, als bij extracurriculaire activiteiten zoals muziek en sport, uitblinken.

Prestatiegericht zijn is een van de belangrijkste kenmerken van een tigermom.

Tijgerouders gaan er vanuit dat als hun kind maar de juiste diploma’s heeft en over de juiste vaardigheden beschikt, het automatisch succesvol zal zijn.

Kinderen worden onder grote druk tot deze prestaties gedreven. Amy Chua beschrijft bijvoorbeeld zelf in haar boek dat ze haar jongste dochter graag een moeilijk pianostuk wilde laten leren. Als het haar op een dag niet zou lukken, zou haar elke dag speelgoed worden afgenomen. Toen dit niet lukte, volgde het schrappen van avondeten en lunches. Daarna beschreef ze haar dochter meerdere dagen achter elkaar te hebben laten oefenen, totdat ze het foutloos kon spelen. Volgens haar was haar dochter uitzinnig over haar eigen prestatie, en wilde ze daarna niet meer stoppen met reciteren.

Reacties

De reacties op haar boek waren logischerwijs zeer uiteenlopend. Ze kreeg ontzettend veel kritiek van ouders en pedagogen, die vonden dat kinderen op deze manier faalangst ontwikkelden. Ook konden ze geen kind meer zijn, liepen ze een achterstand op op het vlak van sociale ontwikkeling en verloren ze hun zelfvertrouwen compleet.
Voorstanders gaven juist in zekere mate toe dat kinderen met bepaalde talenten misschien wel baat konden hebben bij een strengere opvoedmethode, waarbij prestatie het hoofddoel is.

Een belangrijke mening was die van Chua’s oudste dochter, die zich ook uitsprak over de publicatie van het boek van haar moeder. Zij gaf aan helemaal geen slechte herinneringen te hebben gehad aan haar jeugd. Ze stelt dat zowel de herinneringen in het boek als de reacties erop soms sterk overdreven waren. Ze sloot af in een open brief door te stellen dat als ze nu zou komen te overlijden, ze het gevoel zou hebben gehad dat ze altijd voor 110% heeft geleefd. En dat ze dat aan haar tijgermoeder te danken heeft.

Lees ook:

Reageer op artikel:
Opvoedstijlen: dit typeert een ‘tigermom’
Sluiten