Ruth Smeets Kinderen vandaag, 09:03

Leestijd: 6 minuten

Van Nederlandse bakfietsouders naar boer en boerin in Italië: ‘We wilden meer léven in plaats van alleen maar bezig zijn’

Ze waren het haasten in Nederland meer dan zat. Daarom verhuisden Luc (39) en Feiya (40) met hun drie kinderen naar Italië. In Le Marche runnen ze een boerderijcamping. Hoewel hun leven drukker is dan ooit, voelt het veel vrijer.

In de rubriek Ons leven in het buitenland vertellen ouders over hun keuze om Nederland achter zich te laten en met hun kinderen een nieuw bestaan op te bouwen in het buitenland.

“Nederland voelde vaak als rennen, plannen en haasten. We wilden al een tijdlang meer léven in plaats van alleen maar bezig zijn. We verlangden naar rust, natuur en meer tijd samen als gezin.

Daarom verhuisden we eind 2024 naar Italië. De regio Le Marche, in het midden van het land en aan de Adriatische Zee, voelde meteen goed. Het is er nog puur, zonder massatoerisme. Het echte Italiaanse leven is nog heel zichtbaar. De bergen, zee, dorpjes, natuur en vriendelijkheid van de mensen maken dat alles hier échter en rustiger voelt.

Emigreren met kinderen

De kinderen waren acht, zes en drie jaar oud toen we Nederland achterlieten. In het begin vonden ze het vooral spannend. Alles veranderde: het land, de taal, de school en hun vriendjes.

Gelukkig zijn kinderen heel flexibel. Uiteindelijk zagen ze vooral het avontuur. Nu leven ze buiten, tussen de dieren, midden in de natuur en met veel vrijheid. Achteraf rolden zij er veel makkelijker in dan wijzelf.

Het leven op de camping

In Le Marche begonnen we een kleinschalige boerderijcamping. Dat is chaotisch en gezellig, maar ook heel intens. Geen dag is hetzelfde. Een ochtend kan zomaar beginnen met het voeren van alpaca’s en mini-ezels, waarna we de gasten helpen en pizza’s bakken. Tussendoor proberen we ook gewoon ‘papa en mama’ te zijn.

Juist door de kleinschaligheid zeggen veel mensen dat het voelt alsof ze bij ons in de achtertuin op bezoek zijn, in plaats van op een camping. Dat maakt het heel bijzonder. Werk en privé lopen hier volledig door elkaar heen. Onze kinderen groeien letterlijk op tussen de gasten, dieren en campingactiviteiten. Dat is soms pittig, want we staan altijd ‘aan’. Maar we kregen er veel meer waardevolle gezinstijd voor terug.

Drukker, maar vrijer dan ooit

Ons leven veranderde compleet na de verhuizing. Soms zeggen we lachend dat we van ‘bakfietsouders’ zijn veranderd in een boer en boerin in Italië. Waar we vroeger vooral bezig waren met agenda’s, werk, school en haast, staan we nu de dieren te voeren, rijden we op een tractor en runnen we samen een camping. Ons leven is misschien drukker dan ooit, maar het voelt veel vrijer.

In Nederland leefden we volgens agenda’s en schema’s. Hier gaat het vaker zoals het loopt. We plannen minder strak en dat bevalt verrassend goed. Die manier van vertragen zouden Nederlanders best wat meer mogen overnemen. Meer samen eten, minder haasten. En kinderen mogen volgens ons gerust wat meer meedraaien in het ‘echte leven’.

Opvoeden in Italië

Dat is in Italië heel vanzelfsprekend. Kinderen gaan mee naar restaurants, familiebezoeken en dorpsevenementen, vaak tot laat in de avond. Familie staat hier centraal. Grootouders spelen bij veel gezinnen een grote rol in het dagelijks leven.

Niet gek dus, dat Italianen zich weleens verbazen over de Nederlandse manier van opvoeden en leven. Ze vinden het vooral bijzonder hoe direct wij zijn. We zeggen vrij snel waar het op staat, terwijl zij dingen vaak wat zachter brengen. Ook valt het hen op hoe zelfstandig Nederlandse kinderen zijn. Onze kinderen doen veel zelf en krijgen veel vrijheid.

Wij vinden vooral de verschillen rondom weer en kleding bijzonder. Nederlanders trekken bij een kleine zonnestraal al snel hun korte broek en T-shirt aan. Italianen leven meer volgens de kalender. Is het officieel herfst, maar buiten nog twintig graden, dan lopen ze alsnog met mutsen, dikke jassen en sjaals. Wij gaan dan juist met blote benen naar buiten. Met als gevolg dat we ons een wandelende attractie voelen.

Naar school in Italië

De kinderen voelen zich steeds meer zowel Nederlands als Italiaans. Ze nemen van beide culturen dingen over. Thuis blijven ze natuurlijk Nederlands, maar op school en met vriendjes pikken ze steeds meer Italiaanse gewoontes, woorden en humor op. Het mooie is dat ze daardoor heel open opgroeien.

Op school zijn de klassen kleiner en staan er vaak twee docenten voor één groep. Daardoor krijgen onze kinderen veel meer persoonlijke aandacht. Ze worden hier echt gezien. Leerkrachten kennen de kinderen goed en merken het meteen als iets niet goed gaat. Dat waarderen we enorm.

Tegelijkertijd ligt er meer nadruk op discipline, netheid en respect richting docenten. Op schoolpleinen spelen kinderen veel minder vrij en wild dan we waren gewend. Scholen zijn hier voorzichtiger: docenten zijn bang dat kinderen zich bezeren, en aansprakelijkheid en verzekeringen spelen een grotere rol. Daardoor gaat het er soms wat rustiger en gecontroleerder aan toe.

Gemis naar Nederland

De kinderen zijn dol op het leven hier. Op de vrijheid, het buitenspelen, het verzorgen van de dieren, zwemmen, vriendjes maken op de camping en het avontuur om hen heen. Toch missen ze ook familie en vriendjes in Nederland. Die dingen kunnen naast elkaar bestaan.

Wij missen vooral de nabijheid van dierbaren. Even naar opa en oma of spontaan afspreken zit er niet meer in. En dan is er natuurlijk nog het gemis van typisch Nederlandse dingen, zoals hagelslag of een frikandel speciaal.

En eerlijk is eerlijk: sommige dingen lopen in Italië extreem langzaam. Bureaucratie is hier echt een vak apart. Maar de focus op samenleven maakt veel goed. Het leven draait hier om meer dan alleen werken. Mensen maken echt tijd voor elkaar.

Van dromen naar doen

Natuurlijk was de verhuizing soms zwaar. En ja, er waren zeker momenten waarop we dachten: waar zijn we aan begonnen? Maar uiteindelijk voelen we dat we hier echt léven, op een manier die beter past bij ons gezin.

Droom je ook van een leven in het buitenland, wacht dan niet op het perfecte moment. Dat bestaat niet. Als je blijft wachten tot alles zeker is, doe je het waarschijnlijk nooit. Kinderen passen zich vaak beter aan dan je denkt. Uiteindelijk onthouden ze later niet hoeveel spullen ze hadden, maar vooral het avontuur dat jullie samen hebben beleefd.”

Een leven in het buitenland klinkt vaak als een droom, maar er komt veel bij kijken. J/M Ouders sprak emigratie-expert Karin Wouters over wat zo’n grote verandering doet met kinderen.