Ruth Smeets Kinderen vandaag, 09:07

Leestijd: 5 minuten

De hoogzwangere, dove Marisa (34) en haar zoontje (5) waren maandenlang dakloos: ‘Opgeven was geen optie’

Maandenlang zwierf ze zwanger en met haar zoontje van plek naar plek, op zoek naar een woonruimte die er niet was. Het verhaal van de dove Marisa (34) die dakloos was, ging rond in de media en maakte veel los. Inmiddels is er licht aan het einde van de tunnel.

“Mijn zoontje en ik woonden jarenlang bij de ouders van mijn ex-partner. We hadden het voornemen om naar Spanje te emigreren en reisden die kant op. Achteraf bleek dat we deze stap onvoldoende hadden voorbereid, bijvoorbeeld op het gebied van voorzieningen en huisvesting.

In deze periode werd de situatie voor mijn zoontje en mij steeds minder stabiel en passend. Mijn ex wilde zich in Spanje vestigen, terwijl ik concludeerde dat dit, gezien de omstandigheden en behoeften van mijn zoontje, niet in zijn belang was. Hij moet bijvoorbeeld naar een dovenschool. Daarom koos ik ervoor om met mijn zoontje terug te keren naar Nederland. Zo wilde ik hem de stabiliteit en voorzieningen bieden die hij nodig heeft voor zijn ontwikkeling.

Hoogzwanger en dakloos

Vanuit diezelfde overweging besloot ik de relatie te beëindigen en zelfstandig verder te gaan. Een moeilijke, maar noodzakelijke keuze. Na die stap begon een heel zware periode: ik was hoogzwanger en werd dakloos. Via een tolk benaderde ik talloze instanties, waaronder gemeenten, maar zij verwezen me telkens door naar de daklozenopvang. Hulp bleef uit, omdat ik als ‘zelfredzaam’ werd gezien.

Toch bleef ik doorgaan. Opgeven was geen optie. In het laatste trimester werd het nog zwaarder. De gemeente bood me een flexwoning aan, op voorwaarde dat ik direct zou verhuizen. Als ik ‘nee’ zou zeggen, zou ik mijn kansen verspelen en zou de gemeente mij niet meer helpen. Dat gaf veel stress. Verloskundigen en hulpverleners raadden het af om te verhuizen, omdat ik al maanden last had van harde buiken. Uiteindelijk belandde ik in het ziekenhuis: ik voelde mijn baby niet meer.

Die flexwoning liet ik aan me voorbijgaan. Het voelde niet goed en ik moest mijn intuïtie volgen. Ik koos voor mijn gezondheid en die van mijn baby. Dat betekende dat ik er alleen voor kwam te staan: de gemeente zou me niet meer helpen. Toch bleef ik positief en hield ik mezelf voor dat het goed zou komen. Mijn focus lag op de bevalling, het herstel en het creëren van een veilige en stabiele basis voor mijn kinderen.

Juiste keuze

Pas na een artikel in het AD kwam er iets in beweging. Dat was overweldigend. Ik had nooit verwacht dat mijn verhaal zoveel impact zou hebben. Veel mensen namen contact op met de redactie en tipten stichting Lekker Geven, de laagdrempelige non-profit van huis- en straatarts Michelle van Tongerloo. Zo kreeg ik uiteindelijk de juiste hulp.

Mijn zoontje en ik kwamen terecht op een zorgboerderij. Dat voelde drie maanden lang als een warm bad. Vanaf dag één waren we gelukkig. Hoewel mijn zoontje in het begin niet alleen naar buiten durfde en zich aan mij vastklampte, werd hij snel spraakzamer en vrolijker. Hij speelde graag buiten en zocht verbinding met de natuur.

Als moeder raakte me dat diep. In zijn jonge leven heeft hij al veel meegemaakt. Nu zag ik eindelijk verandering bij hem. Hij kreeg ruimte om weer kind te zijn. Het bevestigde dat ik de juiste keuze heb gemaakt.

Een nieuw huis

Op een avond stopte ik mijn zoontje in bed toen mijn moeder ineens binnenkwam. Dat doet ze normaal nooit. Meteen zag ik de blijdschap en tranen in haar ogen. Ze vertelde me dat ik een huis had gekregen. Ik durfde niet meteen te juichen, juist omdat ik in de maanden daarvoor veel teleurstellingen kreeg. Maar diep vanbinnen voelde ik: hiervoor heb ik het gedaan.

Eerder vroeg mijn zoontje vaak: ‘Mama, heb je al een huis gevonden?’ Op de zorgboerderij voelde hij zich zo thuis dat hij die vraag steeds minder vaak stelde. Ik nam hem mee naar de bezichtiging en vertelde hem dat wij in het nieuwe huis gaan wonen. Hij was heel enthousiast en blij. Hij zei: ‘Mama, hier gaan wij dus wonen. Mama, de baby en ik. Met z’n drieën.’

Stabiliteit en rust

Ik kijk er enorm naar uit om eindelijk een eigen huis te hebben. Niet langer afhankelijk van anderen, maar een plek die echt van ons is. Onze spullen liggen al meer dan vier jaar in opslag. Het is tijd om mijn kinderen de stabiliteit, rust, veiligheid en liefde te geven die ze verdienen. Daarvoor heb ik bewust gekozen toen ik uit een onstabiele situatie stapte.

Ik kijk uit naar de kleine dingen: samen dansen, schilderen, kleuren en genieten. Gewoon een thuis creëren waar mijn kinderen zich veilig en vrij kunnen voelen.

Tussen wal en schip

Ik hoop dat mensen, hulporganisaties en gemeentes beter begrijpen dat er ook vrouwen met kinderen zijn zoals ik. Vrouwen die bewust een moeilijke, maar noodzakelijke keuze maken om hun kinderen uit een onveilige situatie te halen. En daarna tussen wal en schip belanden.

Niet iedereen die dakloos raakt, hoort in een opvangtraject. Soms is iemand zelfredzaam en toch dringend op zoek naar een woning. Omdat ik als zelfredzaam werd gezien, kreeg ik geen urgentieverklaring en hielp de gemeente me niet verder.

Uiteindelijk heb ik geluk gehad dat stichtingen zoals Lekker Geven, Toekomst en Room for a Change zich voor mij hebben ingezet. Ook het echtpaar van de zorgboerderij heeft veel voor me gedaan. Daarvoor ben ik ontzettend dankbaar.”