Julia Osendarp Persoonlijke verhalen vandaag, 11:04

Leestijd: 7 minuten

Ellen (34) verloor één van haar tweelingdochters: ‘Eentje in de maxicosi, de ander in een uitvaartmandje’

Ellen Jans-van Schaijk (34) verliet het ziekenhuis met twee dochters: Hannah in een maxicosi, haar stilgeboren tweelingzusje Suze in een uitvaartmandje. Zes jaar later vertelt ze in Geboren in Stilte hoe dat verlies haar gezin veranderde. „Suze zal altijd verweven zijn in ons leven”, zegt ze tegen Metro.

Ellen en haar man zijn ruim zes jaar geleden dolblij als ze te horen krijgen dat ze ouders worden van een tweeling. „Ik voelde tijdens de beginperiode van de zwangerschap al dat het er twee waren”, vertelt Ellen. „Hoewel we als kersverse ouders echt wel even overdonderd waren door het nieuws, kon na een paar weken de voorpret beginnen. Een tweelingkinderwagen kopen, babyspulletjes uitzoeken en de babykamer inrichten voor de komst van onze twee dochters. Het idee dat ik een tweeling kreeg, vond ik fantastisch; ze zouden namelijk nooit alleen zijn.” 

Bij 33 weken leek alles goed, tot de echo van 13 februari

Als Ellen zo’n 26 weken zwanger is, heeft ze een raar gevoel. „Het leek alsof ik minder leven in mijn buik voelde. Suze bleek een stuk kleiner te zijn en bleef achter qua groei, waardoor we werden doorverwezen naar het Radboudumc. Tijdens de kerstperiode moesten we continu naar het ziekenhuis voor controles en begaven we ons op en af in onzekerheid. Totdat we na 33 weken goed nieuws kregen en weer terecht konden in ons regionale Brabantse ziekenhuis. Dat hadden we allemaal – al die spanning en onzekerheid – maar mooi achter de rug, dachten we nog.”

Maar als het koppel op 13 februari 2020 ter controle komt in hun regionale ziekenhuis, blijkt het mis te zijn. „Eerder sprak ik nog hardop uit dat de meiden een feestje aan het bouwen waren in mijn buik en nogal druk waren. Nietsvermoedend lieten we de echo maken. Toen ik het gezicht van de gynaecoloog zag, wist ik eigenlijk al dat het niet goed was. Ik zag de paniek in haar ogen.”

Waarom Ellen na het overlijden van Suze nog weken zwanger bleef

Suze blijkt namelijk al een paar dagen te zijn overleden. „Vanaf dat moment beland je in een rollercoaster. De bewegingen die ik in mijn buik voelde, kwamen door Hannah die meer ruimte innam. Maar omdat mijn bevalling nog niet op gang was gekomen, was het advies dat ik de zwangerschap zou voortzetten. Omdat het een twee-eiige tweeling was, kon dat. Voor Hannah was het beter als ze zo lang mogelijk in de buik bleef, maar tegelijkertijd wist ik dat Suze stilgeboren eruit zou komen.”

Ellen omschrijft die periode als een grote waas. Gelijktijdig begeeft Nederland zich in de opperste spanningen rondom de coronacrisis en eerste lockdown. „Sommige dingen kan ik me ook niet goed meer herinneren, maar je belandt in een soort regelmodus. Dat is heel raar, maar ik ben hele praktische zaken gaan regelen. Zoals het omruilen van de kinderwagen en het organiseren van de uitvaart. Met 37,5 week ben ik uiteindelijk op 12 maart bevallen.” 

Hannah ging mee in een maxicosi, Suze in een uitvaartmandje

„Eerst kwam Hannah, daarna volgde Suze via een natuurlijke bevalling”, vertelt Ellen verder. „Mijn placenta’s moesten later nog op de operatiekamer worden verwijderd en daardoor ben ik nog een paar uur van de kaart geweest. Terwijl Hannah bij mijn man lag, werd Suze opgebaard met de watermethode. Voor mijn man is dat heel heftig moment geweest. Ik werd weggereden richting de operatiekamer en hij bleef achter met Hannah op zijn borst.”

En dan mogen Ellen en haar gezin terug naar huis. „Dan verlaat je met twee baby’s het ziekenhuis. Eentje in de maxicosi en de ander in een uitvaartmandje. Na vier dagen hebben we Suze moeten cremeren. Die crematie vond – door corona –  met z’n viertjes plaats. Zonder enige familie erbij. Ook dat is een onwerkelijke situatie. Je doet het, neemt afscheid en gaat naar huis. Maar dat besef komt pas later.” 

Hoe Ellen tegelijk moest zorgen voor Hannah en rouwen om Suze

De kraamtijd en het verlies van Suze lopen door elkaar heen. Ellen omschrijft het als een verwarrende periode. „Sommige keuzes werden mij toen uit handen genomen door mijn omgeving. En ik was vooral heel erg op Hannah gericht in die tijd. Zij was aanhankelijk en ik vroeg me steeds af of ze iets miste. Maar als ik haar ’s avonds ging voeden, ging ik toch nadenken en realiseerde ik me hoe het had kunnen zijn.” 

Ellen vertelt dat de daadwerkelijke rouw en verwerking zich pas in een later stadium aandienen. „De eerste weken waren intens, maar voor rouw kwam pas later ruimte. Een paar jaar later ben ik hulp gaan zoeken en actief gaan rouwen. Soms kon ik heel erg verdrietig worden als mensen over Suze begonnen en ook de vragen die Hannah aan mij stelde, wakkerden verdriet aan. Daarom vond ik dat ik er wat mee moest doen.” 

Waarom Ellen jarenlang geen tweelingkinderwagen kon zien

„Als je een tweeling verwacht, kijk je heel erg uit naar bepaalde dingen. Onder meer het feit dat ze altijd samen – en dus nooit alleen – zouden zijn”, vertelt Ellen. „Maar toen we Suze verloren, veranderden veel van die verwachtingen in angst. Lang kon ik geen tweelingkinderwagen verdragen of ik kon er enorm tegen opzien om Hannah voor het eerst alleen naar school te brengen. Maar ook het idee dat iemand zich ooit zou voorstellen en de naam Suze zou uitspreken, kon ik als beangstigend ervaren. Maar zodra die dingen dan eenmaal gebeurden, was het allemaal oké. De angsten waren achteraf vooral angsten; de realiteit was minder eng dan ik dacht.”

Onderdeel van Ellens verwerking is haar medewerking aan het boek Geboren in Stilte, dat wordt mogelijk gemaakt door Stichting Nooit Voorbij. In dat boek doorbreken zeventien ouders het zwijgen over hun stilgeboren kind. Geboren in Stilte verschijnt tijdens de Baby Loss Awareness Week, die van 9 tot en met 15 oktober plaatsvindt. „Omdat Suze stilgeboren is, heb je aan haar als persoon weinig herinneringen. Als een ouder persoon overlijdt, zijn die herinneringen er wel. Ik vind het belangrijk dat haar naam genoemd wordt en dat haar verhaal vastligt. Dat doe ik voor mijn andere kinderen en voor mijn eigen verwerking.” 

In Geboren in Stilte delen 17 ouders hun verlies

De ontmoeting met de andere ouders die aan het boek meewerken, doet Ellen uiteindelijk goed. „Sommigen verloren een kindje al tientallen jaren terug en anderen hadden pas net een kindje verloren. Je vindt bij elkaar veel erkenning en het maakt niet uit als je verdriet hebt. Dat hoort erbij en je verstaat elkaar.” 

Dochter Hannah is inmiddels 6 jaar en ze heeft een broertje, Fedde, van 4. En ook Suze is en blijft onderdeel van het gezin. „Mijn man en ik zijn niet per se praters. Maar thuis is het heel normaal om over Suze te spreken. Dat doen onze kinderen ook. Soms kijken we samen foto’s of maken de kinderen knutselwerken voor ‘haar hoekje’ in ons huis. Dat helpt ons goed. Maar ook zo’n interview als dit is waardevol, dan doet Suze er weer helemaal toe.”

Hoe Hannah (6) opgroeit met het verhaal van haar tweelingzus Suze

Al geeft Ellen toe dat sommige momenten extra lastig blijven. „De maand maart blijft ingewikkeld. We herdenken Suze op 12 maart, maar vieren ook gelijktijdig de verjaardag van Hannah. Maar die maand blijft moeilijk en we zitten dan bewust wat meer in onze cocon. Dat gevoel gaat niet meer weg.” 

Hannah is vroeg in haar leven haar tweelingzus verloren. Dat realiseert ook Ellen zich maar al te goed. „Ik vraag me natuurlijk soms wel af of zij het gevoel krijgt dat ze iets mist. Nu is dat niet aan de orde. Maar Suze wordt vaak genoemd. Ze is daar wel mee bezig en vraagt veel over haar zusje. Suze zal altijd verweven zijn in ons leven.” 

Wat volgens Ellen echt helpt na het verlies van een baby

Het boek Geboren in Stilte is onder meer geschreven om stil te staan bij een verlies dat voor de buitenwereld vaak onzichtbaar blijft. Maar wat kan de buitenwereld doen bij een stilgeboren kindje? „Een berichtje, praktisch hulp of dingen uit handen nemen, kunnen heel fijn zijn. Hulp zit hem niet in grote gebaren en soms is er gewoon zijn al genoeg. Steun zit hem vaak in hele eenvoudige dingen. Laat van je horen en laat zien dat je er voor iemand bent.”

Reacties