Ruth Smeets
Ruth Smeets Gezondheid vandaag
Leestijd: 5 minuten

Moeder (32) over haar creatieve manier van eten serveren: ‘Mensen zijn verbaasd over hoe goed en hoeveel onze kinderen eten’

Noëlle Berendsen (32) houdt niet van strijd aan tafel. Daarom maakt ze van broccoli een mini-dorpje, noemt ze edamameboontjes ‘groene snoepjes’ en serveert ze boterhammen als een feestje. Het resultaat? Kinderen die zonder morren linzenstoofpot, olijven en inkvisringen eten. “Kleine aanpassingen maken een groot verschil.

“Tijdens een festival met collega’s, partners en kinderen zaten we met z’n allen aan lange tafels, vol met eten om te delen. De meeste kinderen aten frietjes. Onze kinderen werkten na hun portie nog een half bord linzenstoofpot naar binnen en smulden van inktvisringen, zonder dat ze vroegen wat het precies was. Collega’s vroegen lachend of hun kinderen niet een weekje bij ons konden komen eten.

Dat was geen uitzondering. Op onze bruiloft stonden overal borrelplanken met kaas, olijven en andere hapjes. De oudste was nog geen twee, maar at overal vrolijk van mee. Mensen stonden er echt van te kijken. Dat zegt eigenlijk alles.

Noëlle Berendsen (32) maakt van broccoli een mini-dorpje
Noëlle Berendsen (32) maakt van broccoli een mini-dorpje Eigen beeld

Geen strijd aan tafel

Sinds ik mijn kinderen op een speelse manier groenten voorschotel, is de sfeer aan tafel heel anders. De spanning is verdwenen. Ze kijken nieuwsgierig naar hun bord en beginnen vaak gewoon te eten. Dat betekent niet dat alles altijd opgaat of dat ze alles lekker vinden, maar ze staan er wel voor open. Dat vind ik het belangrijkst.

Geen gedoe of strijd, maar ruimte om samen te praten en intussen te eten. Daarbij blijven ze nieuwsgierig. Ze durven iets nieuws te proberen, zonder druk.

Eten moet vooral leuk blijven

Het was eigenlijk nooit een bewust plan om eten op een creatieve manier te serveren. Eten is bij ons thuis altijd belangrijk geweest. We koken veel, eten samen aan tafel en maken daar bewust tijd voor. Ik vind het oprecht één van de leukste dingen die er is. Ik leef om te eten, niet andersom.

Ooit volgde ik een propedeusejaar Food & Business. Levensmiddelentechnologie bleek uiteindelijk niet mijn ding, maar alles rondom voeding, consumentengedrag en creativiteit vond ik ontzettend interessant. Die liefde voor eten is altijd gebleven.

Toen ik moeder werd, wilde ik mijn kinderen diezelfde positieve associatie meegeven. Niet dat ze alles moeten lusten, maar wel dat ze nieuwsgierig durven zijn. Ik merkte al snel dat kinderen heel anders naar eten kijken dan volwassenen. Een beetje speelsheid maakt het laagdrempeliger. Zo groeide het creatief serveren vanzelf. Niet vanuit een groot plan, maar vanuit de gedachte dat eten vooral leuk, gezellig en ontspannen moet zijn.

Van broccoli-dorpjes tot feestboterhammen

Inspiratie vind ik via Instagram, TikTok, kookboeken, foodmagazines en Pinterest. Al verzin ik veel uiteindelijk gewoon zelf. Ik kijk wat er op het bord ligt en maak daarvan een verhaal. Bloemkool wordt een bloemetje, broccoli een mini-dorpje en edamamebonen zijn groene snoepjes. Die kleine aanpassingen maken een groot verschil.

Ook maak ik regelmatig snackbordjes met groenten, fruit, crackertjes en nootjes. Of wat wij thuis ‘feestboterhammen’ noemen: een boterham in vier stukjes, met op elk stukje ander beleg. Het eten is precies hetzelfde, maar ziet er net even anders uit.

Buiten eten vinden de kinderen ook geweldig. Een lunch in het bos, een picknick in de tuin. Door een andere omgeving voelt het ineens als avontuur. Verder bied ik groenten niet alleen aan bij het avondeten, maar ook de lunch of als tussendoortje. Op zulke momenten zijn kinderen vaak minder moe en is de druk lager. Met als resultaat dat ze makkelijker eten.

En minstens zo belangrijk: proeven gaat verder dan mensen denken. Kijken, aanraken, ruiken en gewoon even wennen aan hoe iets eruitziet of voelt, horen er allemaal bij. Geef je daarvoor ruimte, dan volgt proeven vaak vanzelf.

Duidelijke kaders, zonder druk

Ik houd niet van strijd. Als iets niet werkt, zoek ik liever een andere ingang. Ik push niet, maar vraag me eerder af: hoe kan het anders? Mijn man lacht weleens om mijn ideeën aan tafel. Een speels bordje hier, een grappige naam daar. Maar het werkt. En dat is uiteindelijk wat telt.

Wel hebben we duidelijke kaders. Gooien met eten doen we niet. En we koken écht geen alternatief als de kinderen iets niet lusten. Wat op tafel staat, is wat er is. Aziatisch, Indiaas of Italiaans: ze eten gewoon met ons mee.

Ze moeten altijd eerst proeven voordat ze mogen zeggen dat ze iets niet lusten. Toch is er zelfs binnen die kaders veel ruimte. Kinderen mogen vrij zijn om iets te proberen, zonder druk. Het is normaal om te moeten wennen aan sommige smaken. En wat blijkt? Als ik zelf ontspannen blijf, nemen ze die houding vaak over.

Niet alles hoeft lekker te zijn

Natuurlijk lust iedereen bepaalde dingen niet. Onze oudste eet bijvoorbeeld echt geen geitenkaas. Dat is helemaal prima. Wij hebben zelf ook dingen waar we niet dol op zijn. Dat bespreken we gewoon aan tafel, zodat het normaal voelt dat je niet alles lekker hoeft te vinden.

Mijn jongste kind is weer heel anders. Als hij iets niet wil, gebeurt het niet. Rustig blijven, praten met humor en het later nog eens proberen werkt bij hem het beste. Soms lukt het die dag niet, dat is oké. Morgen is er weer een nieuwe dag.

Waarom samen eten ertoe doet

Andere ouders zijn vaak verbaasd over hoe goed en hoeveel onze kinderen eten. Op feestjes scheppen ze vaak als eerste op. Mensen willen weten hoe we dat voor elkaar krijgen. Eerlijk? Waarschijnlijk is het deels geluk. We hebben twee goede eters. Ja, daarop hebben we ongetwijfeld invloed gehad, maar je kunt kinderen niet dwingen om te eten.

Ik hoop vooral dat onze kinderen later voelen dat eetmomenten tot de belangrijkste momenten van de dag horen. Het is tijd om samen te zitten, te kletsen en te horen hoe ieders dag was. Onze leefkeuken is echt het middelpunt van het huis. Hopelijk nemen ze die gezelligheid aan tafel later mee. Net als het belang van samen eten, aandacht hebben voor elkaar en daarvoor bewust tijd maken.”

Favoriete speelgoed van de redactie

Onze redactie is altijd op zoek naar speelgoed dat meer doet dan alleen vermaken. Wij selecteren speelgoed dat niet alleen kwalitatief en duurzaam is, maar ook bijdraagt aan de ontwikkeling en aansluit bij de principes van Montessori.

Stapelstein

Redacteur Vera: “Die kleurrijke stapelstenen kun je gebruiken om het evenwicht van je kind te trainen, ze kunnen erop zitten/tollen of ze kunnen ze op kleur sorteren.”

Magneettegels

Redacteur Lisette: “Mijn twee jongens (6 en 3) bouwen er de meest fantasierijke creaties mee, van kastelen tot metershoge knikkerbanen en autogarages. En dat maakt het, tussen alle dino’s door, misschien wel het leukste speelgoed in huis.”

Kapla

Kapla

Hoofdredacteur Sofie: “Simpeler kan het niet: blankhouten latjes, Mijn kinderen (4 en 6) zijn er gek op en maken er de mooiste bouwwerken van. Van hekjes voor de boerderij tot de Eiffeltoren. En het stimuleert ook nog hun creativiteit en bouwkundig inzicht.

Houten regenboog

Redacteur Amarins: “Mijn zoon (2) gebruikt de bogen voor van alles: als brug, tunnel, huisje voor poppetjes of zelfs als wieg voor zijn knuffels. Het nodigt uit tot vrij spel en hij oefent er ongemerkt zijn motoriek, ruimtelijk inzicht en creativiteit mee.”

Lichtgewicht fiets

Redacteur Sofie:“Op deze lichtgewicht kinderfiets hebben mijn beide kinderen heel snel leren fietsen.”

Foutje gezien? Mail ons. Wij zijn je dankbaar.

Ieder weekend het beste van J/M Ouders in je mailbox 👪

Start je weekend goed met onze mooiste verhalen.