Lotte van Zijl Persoonlijke verhalen vandaag, 08:58

Leestijd: 4 minuten

Kees reist elf maanden met gezin én camper door Europa: ‘Waar zijn we aan begonnen?‘

Je baan opzeggen, je huis verkopen en met twee kinderen elf maanden door Europa reizen. Het klinkt als een droom, maar hoe is het om met z’n vieren op slechts negen vierkante meter te leven? Vader Kees (51) besloot samen met zijn vrouw Tessa (44) en hun zoons (15 en 12) het avontuur aan te gaan. Aan J/M Ouders vertelt hij over de uitdagingen, de mooiste momenten en de onverwachte les die hij van zijn kinderen leerde.

Van een vaste routine naar een leven vol avontuur

Een koophuis, twee kinderen en een vaste routine: het leven van het gezin van Kees leek op papier helemaal in orde. Toch begon er iets te knagen. “Het gezinsleven en vaderschap, hoe welkom ook, leken iets bij me weg te hebben genomen dat ik maar moeilijk terugvond: avontuur. Tessa en ik droomden al langer van een leven in de natuur. Misschien met een eigen camper. We wisten het niet.

Tot begin 2024 het kwartje viel. We besloten ons vertrouwde leven tijdelijk achter ons te laten. We zegden onze banen op, verkochten ons huis en kozen voor een reis van elf maanden door Europa. Dat ging niet zonder twijfels. Want hoe regel je thuisonderwijs? Wat doe je met de leerplicht? En kies je voor een caravan of camper als je nog nooit hebt gekampeerd?“

Vooral het moment waarop ze hun zoons over hun plannen vertelden, maakte indruk. “Die reageerden vrij geschokt. ‘Waar zijn we aan begonnen?‘, zeiden we daarna tegen elkaar. ‘Doen we hier wel goed aan?‘ We zetten door en maakten één duidelijke afspraak: als iemand écht niet meer verder wilde, zouden we stoppen“, vertelt Kees.

Negen vierkante meter met twee bijna-pubers

“Uiteindelijk werd het een camper, de grootste die we met rijbewijs B mochten besturen. Een praktisch ingedeeld tiny house op wielen, maar nog altijd slechts negen vierkante meter voor vier personen. Zo intensief samenleven vraagt heel veel van elkaars geduld en improvisatievermogen. Zeker toen de winter aanbrak. Campings sloten hun deuren, de temperaturen daalden en soms was er nergens een plek te vinden om de gasfles bij te vullen“, deelt Kees. “Grappig genoeg begon ik juist de structuur te missen waaraan ik thuis zo graag wilde ontsnappen. Thuis zaten de vastigheid en het ritme me in de weg, maar dat was nu ineens onze houvast op die kleine ruimte.“

Ook zorgde de beperkte ruimte regelmatig voor irritaties. “‘Ik ga even een rondje lopen‘ werd ons codewoord voor ‘ik ben het helemaal zat‘. En ik, nota bene degene die dit hele avontuur had aangewakkerd, was degene die dat het meeste zei. Waar ik thuis naar mijn werk kon gaan om even afstand te nemen, was dat onderweg een stuk lastiger. Dat dwong me om irritaties uit te spreken. Pas dan konden we weer verder reizen. Maar juist de moeilijke momenten zorgden uiteindelijk voor meer verbondenheid. Langzaam kom je in een flow met elkaar en weet je goed wat je aan elkaar hebt.“

‘Als het huiswerk klaar was, begon het avontuur’

Het dagelijkse leven van het gezin zag er ineens compleet anders uit. Kees stond vaak als eerste in ‘de keuken‘ voor het ontbijt. Zaten de jongens aan tafel? Dan ging hij buiten trainen. Tessa begeleidde het schoolwerk. “Soms deden de jongens een uurtje schoolwerk, soms twee. Als ze zich verveelden, pakten ze ook zelf hun schoolwerk op. Als het huiswerk klaar was, begon het avontuur. We bezochten steden, maakten wandelingen door de natuur, gingen zwemmen en bezochten zelfs een buitenlandse voetbalwedstrijd. Ook brachten we twee weken door op wintersport.“

Kees: “Een van onze mooiste herinneringen speelde zich af in Griekenland. Het was winter en we hadden geen gas meer om mee te koken of de camper te verwarmen. We hakten hout, maakten een vuur en bakten vissticks boven de vlammen. Later baadden we samen met andere reizigers in de warme zwavelbronnen van Thermopylae. Om ons heen lagen besneeuwde bergtoppen, terwijl de maan het landschap verlichtte. Het was een pure, zintuigprikkelende ervaring. Heel bijzonder.“

‘Mijn kinderen bleken mijn voorbeeld’

Na elf maanden onderweg ontdekte Kees iets wat hij vooraf niet had verwacht. Hij vertrok met het idee om zijn kinderen een belangrijke levensles mee te geven. Maar uiteindelijk waren het juist zijn zoons die hem iets leerden. “Tessa en de jongens veerden onderweg vrij makkelijk mee met het ongemak en de verveling. Ze accepteerden dat dat er gewoon bij hoorde. Ik verzette me daartegen. De flexibiliteit van mijn kinderen maakte indruk. Zij zijn daarin echt mijn voorbeeld“, vertelt Kees.

“De reis heeft me niet compleet veranderd, maar wel verrijkt. Vooral de hechte band die we als gezin hebben opgebouwd, is me veel waard.“ Over hun avontuur schreef hij het boek We hadden ook thuis kunnen blijven, waarin hij terugblikt op de reis. Inmiddels woont het gezin weer in Nederland, op een nieuwe plek. Of er een volgend avontuur komt? “Ik heb geopperd om naar China te fietsen“, vertelt Kees lachend. “Maar dat ziet de rest van het gezin nog niet zitten. Voor nu blik ik vooral terug op een prachtig gezinsavontuur met de camper. Dat had ik voor geen goud willen missen.“

Geschreven door Lotte van Zijl

Lotte van Zijl (1998) is freelance redacteur met een media- en communicatiediploma op zak en een onweerstaanbare liefde voor verhalen die mensen raken, of dit nu over psyche, lifestyle, reizen of een ander onderwerp gaat. Voor J/M Ouders spreekt ze ouders die de opvoeding net even anders doen en experts die ouders weer een stukje houvast en informatie geven. Ze houdt van zon, surfen en nieuwe culturen ontdekken en reist daarom met haar laptop in haar backpack de wereld over - van Rotterdam en Portugal tot Indonesië en Nieuw-Zeeland.

Reacties