Mijn minderjarige zoon wil een tatoeage: zijn reden voor die astronaut zet me aan het denken

Ik zit achter de laptop op het moment dat mijn zoon de kamer binnenkomt lopen. “Mam, ik moet je iets vertellen.” Hij loopt achter mij langs om drinken te pakken. “Wat wil je vertellen?”, vraag ik. “Je gaat het niet leuk vinden”, gaat hij verder en gaat naast mij op tafel zitten. Ik kijk op van de laptop en kijk hem aan. Even is het stil. “Ik ga een tatoeage nemen.”

Mijn blik is nog steeds op hem gericht. Een minderjarige puber met heftige emotiewisselingen wil een tatoeage. Geen idee hoelang hij al met dit idee rondloopt, maar mijn inschatting is dat er wellicht nog wel enige sturing mogelijk is. “Oké, heb je iets in gedachten?” vraag ik luchtig.

“Ja, ik wil een astronaut op mijn onderarm,” zegt hij vastberaden. De beweging die hij erbij maakt, zorgt bij mij voor lichte paniek. Hij zet zijn duim en wijsvinger ver uit elkaar op zijn onderarm. Triomfantelijk kijkt hij me aan. “Hm… is dat niet een beetje groot?” vraag ik voorzichtig.

“Je bent nog zo jong, misschien verstandig om met iets kleins te beginnen. Op je bovenarm of zo, zodat je er een shirt over kan dragen.” Bedachtzaam formuleer ik mijn antwoord. Vragen stellen zonder meteen zijn tattoo-project af te schieten is best een lastige klus.

“Nou ja, kan misschien ook.” Ik voel een lichte golf van opluchting. Er is onderhandeling mogelijk. “Waarom een astronaut?” “Een astronaut is gewichtsloos en ver weg van deze wereld,” antwoordt hij vol passie.

Zijn reactie maakt iets in mij los. Dat hij blij wordt van het idee niet op deze wereld te zijn, gaat verder dan de tattoo. Ik vind het heel verwarrend dat een negatief zelfbeeld samengaat met een positief tattoo-project. “Nou jongen, ik wil je wel een voorstel doen. Als jij slaagt voor je examen, krijg je van mij een tatoeage. Maar dan wil ik wel een compromis sluiten over de grootte en plek waar hij komt.”

Hij kijkt me vol ongeloof aan. Dit had hij duidelijk niet verwacht. “Wow, cool!” Hij springt van de tafel en loopt de kamer uit. Het tikken van de klok versterkt de stilte waarin ik achterblijf. Het beeldscherm van de laptop is zwart; we staan beide even op pauze. Mijn gevoel zegt dat na dit gesprek de tattoo bij mijn zoon ook even in de pauzestand staat.

Reacties