Elke vader kent deze klussenlijst: je krijgt hem nooit af en iedereen vult hem aan

We hebben thuis een klussenlijst. Nou ja, eigenlijk klussen die op een lijst stáán. De klussenlijst als zodanig bestaat niet. Tenminste, niet in de vorm van een boodschappenlijstje. Daarmee loop je de supermarkt in, je koopt vervolgens alles wat er op staat en daarmee is de kous af. De lijst zelf eindigt in de prullenbak.

Zo niet de klussenlijst. Die verdwijnt namelijk nooit in de prullenbak. Het is geen tastbare lijst, maar een fenomeen dat permanent door het huis rondwaart. Je hebt er geen erg in, totdat iemand ineens begint over dat schilderijtje dat nog opgehangen moet worden en dat ‘op de lijst’ zou staan.

Het aantal personen dat ongevraagd items toevoegt, neemt met de jaren ook toe. Zo meldde mijn zoon laatst dat zijn lekke band al een tijdje op de lijst stond.

“”Weet je wat”, zeg ik, “ik ga jou leren hoe je zelf een band plakt.” Dat was natuurlijk niet helemaal de bedoeling.

Even later gaan we toch aan de slag. Ik geef hem de bandenlichters. Onduidelijk gereedschap voor de ongeoefende bandenlichter, zo blijkt al snel. Na een klein uurtje is de band er toch af, het lek gevonden en het plakkertje erop geplakt. Negen van de tien keer staat hij morgen alsnog plat, maar voor nu wil ik dit vader-zoonmomentje niet verstoren.

Tevreden lopen we weer naar binnen waar mijn vrouw net een nieuw klusje op de lijst heeft gezet.

Reacties