Lisette Gerbrands Persoonlijke verhalen vandaag, 13:00

Leestijd: 6 minuten

Martijn (39) droeg tijdelijk alleen de zorg voor vier kinderen: ‘Tot mijn verrassing genoot ik er ook van’

Martijn (39) en Larissa (38) verdelen de zorg voor hun kinderen in het dagelijks leven zoveel mogelijk gelijk. Ze overleggen voortdurend en proberen het samen goed te regelen. Zijn verhaal gaat niet over een vader die normaal weinig doet en ineens ontdekt wat zorgen voor kinderen inhoudt. Het gaat over iets anders: het verschil tussen de zorg delen en alles in je eentje dragen.

“Toen Larissa werd geopereerd, kwam de zorg voor onze vier kinderen tijdelijk volledig op mij neer. Ik moest alles zelf regelen, zonder met haar te kunnen overleggen of taken met haar af te wisselen. Dat was soms behoorlijk aanpoten, maar tot mijn eigen verrassing genoot ik er ook van.

Normaal gesproken verdeel je de taken. De een doet dit, de ander dat. Je stemt dingen af en hebt iemand naast je om mee te overleggen. Als je er alleen voor staat, werkt dat anders. Dan moet je zelf beslissingen nemen en zorgen dat alles blijft draaien. Ik vond het fijn om die volledige verantwoordelijkheid te pakken. Niet omdat ik het normaal gesproken niet zou kunnen, maar omdat ik nu merkte hoe het is als alles even bij jou ligt.

De nachten

Wat me tijdens die dagen misschien wel het meest aan het denken heeft gezet, waren de nachtvoedingen. Eén nacht werd ik vier keer wakker. Ik moest niet alleen een voeding geven, maar ook mijn oudste helpen, die niet kon slapen. En alsof dat nog niet genoeg was, belde mijn vader me ook nog eens per ongeluk. Het was zo’n nacht waarop alles tegelijk lijkt te gebeuren. Natuurlijk wist ik al dat Larissa veel doet. Met vier kinderen zie je heus wel hoeveel werk het ouderschap met zich meebrengt. Maar weten dat iemand vaak wakker wordt, is iets anders dan zelf meerdere keren per nacht uit bed moeten en ondertussen ook de rest van het gezin draaiende houden.

Dat inzicht zat voor mij niet zozeer in één grote gebeurtenis, maar juist in al die kleine dingen die zich opstapelen. Een kind dat aandacht nodig heeft, een nacht die anders loopt dan gepland, een volgende ochtend waarop iedereen gewoon weer verder moet. Het zijn verantwoordelijkheden die niet verdwijnen omdat je moe bent.

Stress

Toen bekend werd dat Larissa werd geopereerd en ik alleen voor de kinderen zou zorgen, stroomden de berichten binnen. Binnen een paar uur stonden mijn appjes vol met mensen die hulp aanboden. Dat was ontzettend lief en het voelde goed om te merken dat mensen met ons meeleefden. Tegelijkertijd vond ik het ook een beetje ongemakkelijk. Ik vroeg me af waarom er zo vanzelfsprekend van werd uitgegaan dat ik het als vader misschien niet allemaal alleen zou redden. Zouden mensen net zo massaal hulp hebben aangeboden als Larissa degene was geweest die thuis voor vier kinderen moest zorgen terwijl haar partner wegviel? Ik weet het niet. Ik wil daar ook geen stellige conclusie aan verbinden, want ik ken de andere kant van die situatie niet. Maar de vraag bleef wel bij me hangen.

Mijn moeder en schoonmoeder hoorden bijvoorbeeld allebei stress in mijn stem. Zelf had ik dat gevoel helemaal niet zo. Natuurlijk was het druk en chaotisch, en er was ook echt iets aan de hand: Larissa moest herstellen van een operatie. Maar voor mij voelde het vooral als een doodgewone, drukke dag met vier kinderen. Wat voor mij normaal voelde, klonk voor anderen blijkbaar al snel alsof er sprake was van een crisis. Misschien zegt dat iets over hoe mensen de belasting van een ouder inschatten. Of misschien hoorden zij iets in mijn stem wat ik zelf niet doorhad. Ik weet het niet precies. Ik weet alleen dat ik het zelf eigenlijk best goed vond gaan.

Blijven draaien

Na twee dagen dacht ik: dit is soms zwaar en chaotisch, maar eigenlijk ook verrassend leuk. Het leukste vond ik dat ik merkte dat ik het kon. Het gezin bleef draaien, ook toen Larissa tijdelijk niet kon meehelpen. Natuurlijk liep niet alles perfect en waren er momenten waarop ik handen tekortkwam. Maar het lukte om voor de kinderen te zorgen en de dagen samen door te komen. Bovendien bracht het me extra tijd met mijn kinderen. Meer momenten samen, meer aandacht voor wat zij nodig hadden en meer ruimte om echt met hen bezig te zijn. Die qualitytime vond ik heel fijn.

Larissa voelde zich ondertussen schuldig dat ze na haar operatie niet kon helpen. Dat vond ik helemaal niet nodig. Ze was geopereerd en moest herstellen. Dat was op dat moment haar taak, en ik wilde juist dat ze de ruimte had om dat te doen. Ik weet niet precies waar dat schuldgevoel vandaan kwam, ik kan ook niet zeggen of andere moeders of ouders zich in dezelfde situatie net zo zouden voelen. Ik kan alleen vertellen hoe het bij ons ging. Wij zijn gewend om als team samen te werken, en voor mij was het vanzelfsprekend dat ik de zorg tijdelijk volledig overnam.

Volledige verantwoordelijkheid

Dat ik me tijdens deze dagen niet volledig overvallen voelde, heeft waarschijnlijk ook te maken met hoe we het vanaf het begin hebben aangepakt. Toen onze eerste dochter werd geboren, hebben Larissa en ik er bewust voor gekozen om tijdens de verlofperiode allebei een tijd alleen met haar te zijn. Een deel deden we samen, een deel deed Larissa alleen en een deel deed ik alleen. Zo leerden we allebei al vroeg om de volledige verantwoordelijkheid voor ons kind te dragen. Je ontdekt dan hoe het is om zelf de dag in te delen, beslissingen te nemen en op je eigen gevoel te vertrouwen. Die basis heeft me tijdens deze week geholpen.

Ik ben er daarom ook van overtuigd dat het goed kan zijn als een van de ouders af en toe echt even helemaal weg is. Bijvoorbeeld een paar dagen op vakantie met vrienden of vriendinnen, terwijl de ander thuis alles overneemt. Niet omdat je elkaar iets moet bewijzen, maar omdat je elkaar zo de ruimte geeft om even iets anders te doen. Degene die thuisblijft, krijgt de kans om de volledige verantwoordelijkheid te ervaren. En degene die weggaat, hoeft zich niet met alles thuis bezig te houden. In ons geval kon Larissa zich richten op haar herstel, zonder het gevoel te hoeven hebben dat ze ondertussen ook nog voor de kinderen moest zorgen.

Het altijd alleen doen

Wat ik vooral meeneem uit deze ervaring, is dat mijn respect voor ouders die er alleen voor staan nog groter is geworden. Ik heb nu ervaren hoe het is om tijdelijk alles zelf te moeten regelen. Maar ik wist ook dat het weer voorbij zou gaan. Dat maakte een verschil. Ik kon genieten van de tijd met de kinderen, juist omdat ik wist dat Larissa na haar herstel weer naast me zou staan. Voor ouders die dit iedere dag doen, is er niet altijd zo’n vooruitzicht op afwisseling. Ik vond het mooi om te ontdekken dat ik de verantwoordelijkheid niet alleen aankon, maar er ook plezier uit haalde. Tegelijkertijd heb ik opnieuw gezien hoeveel er komt kijken bij de zorg voor vier kinderen en hoeveel kleine taken je normaal gesproken samen opvangt.

Voor mij is de belangrijkste les dan ook niet dat ik nu beter begrijp hoe zwaar het ouderschap kan zijn. Dat wist ik al. Het is vooral dat ik nog meer waardeer wat het betekent om de zorg samen te dragen én om elkaar de ruimte te geven het ook alleen te kunnen. Want uiteindelijk gaat het er voor mij niet om wie de meeste taken uitvoert. Het gaat erom dat we allebei weten dat we het kunnen, dat we elkaar vertrouwen en dat we er voor elkaar zijn als het even nodig is.”

Geschreven door Lisette Gerbrands

Als moeder van twee zoons van 7 en 3 jaar ziet Lisette (1985) dagelijks hoe groot de afstand kan zijn tussen theorie en praktijk. Die ervaring neemt ze mee in haar werk, waarin journalistieke nieuwsgierigheid en herkenbare verhalen samenkomen. Met haar achtergrond in Communicatie schrijft ze vanuit Den Bosch verhalen die laten zien dat er niet één juiste aanpak bestaat. Ze biedt ouders herkenning, nuance en perspectief in een fase van het leven waarin vragen vaak belangrijker zijn dan antwoorden.

Reacties