Lucas Westerbeek Columns vandaag, 11:06

Leestijd: 5 minuten

Mentor Lucas: ‘Rosa (16) wil stoppen met school en gaan werken, maar haar verhaal laat iets anders zien’

Op een ochtend kreeg ik een berichtje van Rosa.

In de appgesprekken is de letterlijke tekst gebruikt. Daarom kunnen er hier en daar wat fouten in staan.

“Hooiii ik heb me keuze gemaakt dat ik niet verder wil leren en dat ik werken ga.”

Rosa zit bij me in de klas, het laatste jaar op school. Ze draagt meestal een rijbroek, twee verschillende kleuren sokken en haar lange blonde haar in een paardenstaart.

“Wat goed dat je een keuze hebt gemaakt”, antwoordde ik. “Fijn voor je. Je moet me maandag maar even vertellen hoe je dat hebt bedacht.”

Een open dag in de stad

Een paar weken eerder zaten we in de auto, op weg naar een open dag van het ROC Horeca. Middenin het centrum van de stad. Ik luisterde met een half oor naar de gesprekken op de achterbank. Drie leerlingen uit m’n klas kletsten over school, vapen, roken en over andere leerlingen. Mijn aandacht was vooral bij het verkeer.

Het was druk op straat. Half op de stoep stond een vuilniswagen, die met een kraan een container optilde en leegde boven de laadbak. Een politiebus met zwaailicht en sirene passeerde ons op het fietspad. Rosa herkende de buurt.

“M’n opa heeft hier vroeger gewoond. In een groot huis met drie verdiepingen.”
“Wat deed hij voor werk?”, vroeg ik.

Ze antwoordde dat ze dat niet wist.

“Hij heeft genoeg geld op z’n rug”, zei ze. “Als hij veel biertjes heeft gedronken, geeft hij alle vrouwen in z’n huis 100 euro.”
“Alleen de vrouwen?”, vroeg ik.

Ze knikte. Afgelopen kerst had ze nog 100 euro van hem gekregen.

“Maar m’n moeder wil hem niet meer zien. Ik weet ook niet waarom.”

Een droom met paarden

Rosa is vaak te laat in de les of helemaal afwezig. Ze wilde wel mee naar de open dag, maar een baan in de horeca wil ze niet. Haar droom is een opleiding met paarden, vertelde ze me. En daarna een manege beginnen, in Spanje.

Maar voor zo’n opleiding heeft ze mbo-niveau 2 of 3 nodig. En dat gaat op dit moment niet lukken. Dus misschien wil ze toch wel eerst beginnen met een mbo-opleiding Horeca, niveau 1.

Ze is gek op paarden. Ze heeft zelf ook een paard, Aron heet hij. Gekregen van de nieuwe vrouw van haar vader. ‘M’n stiefmoeder’, noemt ze haar. Haar moeder is jaren geleden vertrokken. Rosa woont nu bij haar vader en haar stiefmoeder. En een paar maanden geleden kreeg ze een broertje.

Altijd een reden

Rosa komt van het vmbo, maar daar mocht ze niet blijven. Ze was opstandig, schold docenten uit, spijbelde veel en haalde te lage cijfers. Dus moest ze naar het praktijkonderwijs. Tegen haar wil in.

Iedere ochtend, als ik haar niet zie in de klas, stuur ik haar een berichtje.

“Goedemorgen Rosa, waar ben je?”
“In me bed, me vader heeft al opgebeld naar school omdat ik last heb van migraine.”

Een dag later:

“Hee meester ik zou zo naar school maar ik werd net gebeld dat Aron zo naar de dierenarts kan dus moet bij m’n eigen paard zijn, is dat een probleem?”
“Wat is er met je paard?”
“Jaa tis een abces waar ze het vocht er uit hebben gehaald en ze komen dan weer voor een antibiotica-spuit.”

“Nou, dat klinkt wel positief. Dan komt het vast weer goed. Succes!”

Een stage die mislukt

Op haar laatste stage mocht ze niet blijven. De stagebegeleidster stuurde me een bericht.

“Voor de vakantie ging het goed met Rosa, maar deze week is ze nog helemaal niet geweest en ik heb ook geen afmelding ontvangen.”

Een week later hoefde ze niet meer terug te komen.

Rosa zei dat ze het niet naar haar zin had. Dat ze vooral stallen moest uitmesten. Ze vond snel een nieuwe stage.

“Hee meester ik heb een nieuwe stageplek gevonden. Zou ik morgen me stageformulier kunnen laten maken…”

Ook daar gaat het eerst goed. Maar al snel volgen de bekende berichten weer:

“Heey ik ben vandaag thuis lig in bed met migraine.”
“Meester ik moet morgen op stal zijn want de dierenarts komt.”
“Me vader zegt dat ik naar school moet maar ik lig met migraine in bed.”

Afspraken die niet doorgaan

Ik probeer een gesprek te plannen met Rosa, haar moeder en de jobcoach. Maar afspraken worden telkens afgezegd.

“Ik ben er niet ben ziek.”
“Verkouden en me hele rug armen en kuiten staan vast.”

Ook haar moeder zegt steeds af:

“Goedemorgen moet helaas afzeggen mijn cv ketel moet vervangen…”
“Goedemiddag morgen gaat helaas niet lukken…”
“Goedemiddag helaas griep te pakken…”

Als ik haar moeder bel, vraagt ze:

“Waarom moet ik erbij zijn?”

Ze vindt dat haar vader het maar moet oplossen. En er zijn volgens haar genoeg problemen.

Thuissituaties

Ik kan me moeilijk voorstellen hoe het is om op te groeien tussen gescheiden ouders, nieuwe partners en halfbroertjes. Zelf groeide ik op in een gezin dat bij elkaar bleef. Pas later kreeg mijn moeder een nieuwe partner, en zelfs toen vond ik dat lastig.

Eindelijk een gesprek

Ik bel haar vader. Hij zegt dat hij er maandag bij zal zijn.

Ze komen samen binnen. Rosa en haar vader. Ik geef hem een hand en vraag Rosa hoe het met Aron gaat.

“Goed, de wondjes zijn al dicht maar hij heeft vocht in z’n benen, waardoor beide benen dik zijn en het veel gekoeld moet worden.”
“Zielig hoor. Komt het wel weer goed?”
“Ja, het zal met een weekje wel weg moeten gaan.”