Vera Guldemeester Persoonlijke verhalen vandaag, 13:02

Leestijd: 3 minuten

Bibi (39) in Opgebiecht: ‘Ik hoop dat mijn partner binnenkort de handdoek in de ring gooit’

Soms weet je al lang dat een relatie niet meer werkt, maar lukt het toch niet om zelf de knoop door te hakken. Voor Bibi (39) voelt het alsof ze vastzit in een situatie waar ze eigenlijk uit wil, maar ze durft het niet.

“Als je mij een paar jaar geleden had gevraagd hoe het ging tussen mij en mijn partner, had ik waarschijnlijk gezegd: prima. Niet perfect, maar goed genoeg. Inmiddels voelt dat zó ver weg.

Automatische piloot

Ik ben mijn relatie eigenlijk gewoon zat. Het is leeg. We praten nauwelijks nog echt met elkaar, alles gaat op de automatische piloot. Als we al praten, eindigt een gesprek vaak in irritaties of kleine ruzies. Over niks, maar tegelijkertijd ook over alles.

Het ergste is misschien nog wel dat ik hem nauwelijks meer kan verdragen en ik weet dat dat geen goed teken is. Toch heb ik onze relatie nog niet verbroken en dat frustreert me misschien nog wel het meest aan mezelf. Want diep van binnen weet ik allang dat dit niet meer is wat ik wil.

Bang voor reactie van partner

Maar… ik ben bang voor zijn reactie. Hij kan heel heftig reageren. Niet per se fysiek, maar wel emotioneel. Boos, verwijtend en soms zelfs een beetje manipulerend. Ik zie het gewoon al voor me: dat het escaleert, dat hij me dingen naar mijn hoofd slingert, dat het een enorm drama wordt. En daar zie ik zó tegenop dat ik maar blijf zitten waar ik zit.

Dus wat er gebeurt, is eigenlijk nog vreemder: ik hoop dat híj het uitmaakt. Dat hij op een dag zegt: ‘Dit werkt niet meer.’ Dat hij de handdoek in de ring gooit, zodat ik het niet hoef te doen. 

Vastzitten

Ik betrap mezelf er zelfs op dat ik afstandelijker doe, minder moeite doe en soms zelfs expres kortaf ben. In de hoop dat hij denkt: wat is er met haar, dit hoeft voor mij niet meer. Maar dat gebeurt dus niet. Mijn partner lijkt zich er óf niet bewust van, óf hij negeert het. Misschien omdat hij het ook moeilijk vindt, ik weet het niet. En dus zitten we vast. In iets wat eigenlijk al voorbij is, maar waar niemand een punt achter zet.

Soms denk ik: hoe ben ik hier beland? Dat je zo afhankelijk wordt van iemands reactie dat je je eigen leven niet meer durft te sturen. Ik weet dat dit niet gezond is. Dat ik eigenlijk zelf de regie moet pakken, maar die stap voelt zo groot. Dus blijf ik hopen dat hij het doet. Dat hij degene is die zegt: dit is klaar.”

* Om privacy-redenen is er een schuilnaam gebruikt. De echte naam is bekend bij de redactie.

Meer Opgebiecht verhalen lezen?

• Opgebiecht… Ik kan niet wachten totdat mijn zoon het huis uitgaat 
• Opgebiecht… De kinderbijslag gebruik ik voor mezelf  
• Opgebiecht… ‘Mijn man denkt dat ik iedere maand 1000 euro spaar, maar ik maak alles op’
• Opgebiecht… ‘Ik maak het huiswerk en de werkstukken van mijn zoon (14)’