Vera Guldemeester Persoonlijke verhalen vandaag, 09:07

Leestijd: 3 minuten

Emily (42): ‘Mijn dochter (15) haalt expres slechte cijfers zodat ze bij haar vriendje in de klas blijft’

Wat doe je als je kind alle capaciteiten heeft, maar er bewust voor kiest om die niet te benutten? Voor Emily (42) is het een frustrerende en zorgelijke situatie: haar dochter van 15 laat haar schoolprestaties versloffen en dat lijkt alles te maken te hebben met haar vriendje.

“Mijn dochter is altijd slim geweest, echt slim. Ze haalde zonder veel moeite goede cijfers, had alles snel door en haar docenten waren altijd positief. We hebben ons eigenlijk nooit zorgen hoeven maken over school. Tot nu.

Cijfers kelderen

De laatste maanden zag ik haar cijfers ineens kelderen. Eerst dacht ik nog: misschien is het even een dipje, kan gebeuren. Maar toen ik haar rapport zag, wist ik dat er meer aan de hand was. Onvoldoendes voor vakken waar ze normaal achten en negens voor haalde. Dat klopt gewoon niet.

Dus ik ben met haar gaan zitten. Ik heb gewoon rustig gevraagd wat er speelt. In het begin kreeg ik het standaardantwoord: ‘Het is gewoon moeilijker’. Maar ik ken mijn dochter. Dit was geen ‘moeilijker’. Dit was iets anders. Uiteindelijk kwam de aap uit de mouw. Ze wil blijven zitten, expres. Waarom? Omdat haar vriendje blijft zitten. Haar vriendje kon het niveau vorig jaar al niet aan, maar ging toen met hakken over de sloot over. Dit jaar lukt het hem écht niet. 

Gevolgen voor haar toekomst

Ik wist echt even niet wat ik hoorde. Ze gaf zelf toe dat ze minder leert, toetsen half maakt of gewoon niet haar best doet. Allemaal zodat ze volgend jaar weer bij hem in de klas kan zitten. Ik vind het zo zonde. Niet eens alleen van die cijfers, maar van haar potentie. Ze kan zoveel en ze gooit het gewoon weg voor een jongen.

En ik snap heus wel dat die eerste liefde intens is. Dat alles daarom draait, maar dit? Dit gaat zo ver. Dit heeft gewoon gevolgen voor haar toekomst. Wat het ook lastig maakt, is dat ze het zelf totaal niet als een probleem ziet. Voor haar is dit logisch. ‘Dan zitten we tenminste samen’, zei ze. Alsof dat het belangrijkste is.

Spijt krijgen

We hebben er inmiddels meerdere gesprekken over gehad. Soms rustig, soms wat minder rustig, dat geef ik eerlijk toe. Ik probeer haar uit te leggen dat dit vriendje maar tijdelijk is, dat school belangrijker is en dat ze later spijt gaat krijgen. Maar het lijkt niet echt binnen te komen.

Ze zegt dat ze het onder controle heeft en dat ze het volgend jaar wel weer oppakt, maar zo werkt het natuurlijk niet. Ik merk dat ik me er echt zorgen om maak. Ook omdat het iets zegt over hoe ze keuzes maakt. Dat ze zo afhankelijk is van iemand anders in haar beslissingen. Ik hoop echt dat ze zelf gaat inzien wat ze aan het doen is. Dat ze weer een beetje die motivatie terugvindt die ze altijd had. Want dit, dit is gewoon niet wie ze is.”

* Om privacy-redenen is er een schuilnaam gebruikt. De echte naam is bekend bij de redactie.