Vera Guldemeester
Vera Guldemeester Persoonlijke verhalen vandaag, 
Leestijd: 4 minuten

Opgebiecht: ‘De overstap naar de middelbare school voelt zwaarder dan verwacht’

De dochter van Sanne (41) zat jarenlang op een kleine en gezellige basisschool waar iedereen elkaar kende en waar de sfeer vertrouwd was. Nu zit ze op een grote middelbare school, waar alles groter, drukker en onpersoonlijker voelt. Inmiddels zit haar dochter twee weken op die school en merkt Sanne dat de overgang haar veel meer doet dan ze vooraf had verwacht.

“Mijn dochter zat op een hele kleine basisschool en daar was het gewoon ontzettend gezellig. Iedereen kende elkaar, de juffen en meesters wisten precies wie ze voor zich hadden en mijn dochter voelde zich daar echt helemaal thuis. Ze liep er iedere ochtend naar binnen alsof ze haar tweede huis binnenstapte. Daarom wist ik natuurlijk wel dat de overstap naar de middelbare school groot zou worden, maar ik dacht eerlijk gezegd dat we daar allebei wel snel aan zouden wennen.

Ze is nu twee weken bezig en ik merk dat het veel zwaarder voelt dan ik had verwacht. Niet alleen voor haar, maar ook voor mij.

Alles is ineens zo groot

De middelbare school waar ze terecht is gekomen, is ontzettend groot. Er lopen honderden kinderen rond en waar ze op de basisschool precies wist wie iedereen was, kent ze nu bijna niemand. Ze moet iedere dag door een enorm gebouw lopen, verschillende lokalen zoeken, op tijd bij haar lessen zijn en ondertussen ook nog proberen te onthouden welk rooster ze wanneer heeft.

Ik weet dat dat allemaal bij de leeftijd hoort en dat kinderen daar uiteindelijk vanzelf hun weg in vinden, maar als moeder vind ik het best lastig om haar zo te zien zoeken. De eerste dagen kwam ze thuis met verhalen over dat ze in paniek was omdat ze haar lokaal niet kon vinden, dat ze in de verkeerde gang stond en dat ze tijdens de pauze niet goed wist bij wie ze moest gaan zitten. Ze zegt dan dat het wel gaat, maar ik zie aan haar dat ze moe is.

Altijd zo fijn op basisschool

Wat me vooral raakt, is dat ze haar basisschool echt mist. Ze heeft het daar zo fijn gehad en ineens is alles weg. Haar vriendinnen zijn verspreid over verschillende middelbare scholen en met sommige meisjes die ze jarenlang iedere dag zag, heeft ze nu bijna geen contact meer.

Dat had ik vooraf natuurlijk wel bedacht, maar je realiseert je pas hoe groot zo’n verandering is als je het daadwerkelijk ziet gebeuren. Ze zegt soms: ‘Ik wil gewoon weer terug naar mijn oude school.’ Dan probeer ik haar gerust te stellen en zeg ik dat ze het tijd moet geven, maar ondertussen voel ik zelf ook een brok in mijn keel.

Niet alleen voelen 

Mijn dochter is niet iemand die makkelijk op een groep afstapt en meteen nieuwe vriendinnen maakt. Ze kijkt liever eerst de kat uit de boom. Op de basisschool kende iedereen haar al en hoefde ze daar eigenlijk nooit over na te denken. Nu moet ze opnieuw beginnen.

Ik vraag me daardoor steeds af of ze straks wel een leuke vriendinnengroep vindt en of ze zich uiteindelijk echt thuis gaat voelen. Misschien maak ik me veel te druk en is dit over een paar maanden allemaal alweer vergeten, maar op dit moment vind ik het gewoon lastig.

Mijn man zegt dat we haar vooral de ruimte moeten geven en niet iedere dag moeten vragen hoe het gaat, omdat we haar daarmee misschien juist het gevoel geven dat er iets mis is. Daar zit ook wel wat in, maar als moeder wil je gewoon weten of je kind gelukkig is.

Duurt even

Ik probeer mezelf voor te houden dat twee weken natuurlijk helemaal niets zijn. Ze moet nog ontzettend veel ontdekken en waarschijnlijk duurt het gewoon even voordat alles vertrouwd voelt. Een nieuwe school, nieuwe leraren, nieuwe klasgenoten, een ander ritme en veel meer zelfstandigheid is natuurlijk nogal wat.

Toch had ik niet verwacht dat ik hier zelf zo mee bezig zou zijn. Ik mis die kleine basisschool bijna net zo erg als zij en ik merk dat ik soms verlang naar de tijd waarin ik precies wist hoe haar dag eruitzag en zij gewoon ontspannen thuiskwam.”

* Om privacy-redenen is er een schuilnaam gebruikt. De echte naam is bekend bij de redactie.

Meer Opgebiecht verhalen lezen?

Foutje gezien? Mail ons. Wij zijn je dankbaar.

Vera Guldemeester
Geschreven door Vera Guldemeester

Vera (1989) heeft de studie Media, Informatie en Communicatie gedaan en is in 2012 afgestudeerd in de richting ‘Tijdschriften’. Sindsdien is ze (eind)redacteur voor diverse bekende (online) magazines, waaronder JM Ouders. Haar passies? Reizen, eten, interieur, edelstenen, keramiek en natuurlijk opvoeden. Ze is dan ook ervaringsdeskundige en moeder van twee kinderen van negen en vier jaar. Voor J/M Ouders verdiept ze zich in persoonlijke verhalen, rubrieken als ‘Had ik maar nooit’, ‘Opgebiecht’, dilemma’s en nog veel meer.

Reacties