Vera Guldemeester
Vera Guldemeester Persoonlijke verhalen vandaag, 
Leestijd: 4 minuten

Roel (42): ‘Ik werk expres op zaterdagochtend, zodat ik niet naar de sportwedstrijden van mijn kinderen hoef’

Roel (42) heeft twee zoons op voetbal en een dochter op basketbal. Jarenlang bracht hij zijn zaterdagen door langs koude velden en in rumoerige sporthallen. Toen hij de mogelijkheid kreeg om op zaterdagochtend vanuit huis te werken, hoefde hij daar niet lang over na te denken. Alleen weet zijn gezin niet dat hij die keuze helemaal zelf heeft gemaakt.

In de rubriek Vader bekent delen vaders openhartig hun verhaal over liefde, vrijheid en de ingewikkelde vraag wat goed ouderschap eigenlijk betekent.

“Er zijn ouders die het geweldig vinden om iedere zaterdag langs een sportveld te staan. Die staan om acht uur ’s ochtends al enthousiast met een thermoskan koffie langs de lijn en schreeuwen alsof hun kind in de Champions League speelt. Ik bewonder dat oprecht, maar ik ben niet zo’n vader. Ik vind het vooral koud, vroeg en ontzettend tijdrovend.

Altijd wel een wedstrijd

We hebben drie kinderen: onze zoons van elf en negen zitten allebei op voetbal en onze dochter van dertien speelt basketbal. Dat betekent dat er op zaterdag altijd wel ergens een wedstrijd is. Soms beginnen de jongens al om 8.30 uur en moet onze dochter om 10.30 uur aan de andere kant van de stad zijn. Jarenlang verdeelden mijn vrouw en ik de wedstrijden. De een ging naar voetbal, de ander naar basketbal en soms reden we halverwege de ochtend nog van de ene sportclub naar de andere.

In het begin vond ik dat best gezellig. Je leert andere ouders kennen, drinkt een kop koffie en ziet je kinderen plezier maken, maar na een paar jaar begon ik er steeds meer tegenop te zien. Mijn hele zaterdag stond in het teken van sport. Uitslapen was onmogelijk en tegen de tijd dat we allemaal thuis waren, was de halve dag voorbij. Dan moesten de boodschappen en het huishouden nog gebeuren.

Werken op zaterdagochtend

Een paar maanden geleden kwam mijn werkgever met een voorstel. We hadden het druk en er was de mogelijkheid om op zaterdagochtend een paar uur extra vanuit huis te werken. In ruil daarvoor kreeg je doordeweeks een vrije middag. Je snapt het al: ik hoefde er geen seconde over na te denken.

Ik vertelde thuis dat er op mijn werk een nieuwe regeling was en dat ik voortaan op zaterdag moest werken. Mijn vrouw vond het jammer, maar begreep dat werk soms voorgaat. Ze vroeg hoe lang het zou duren en ik zei dat ik dat nog niet precies wist. Technisch gezien was dat niet helemaal gelogen, maar ik liet natuurlijk wel een belangrijk detail weg: ik had zelf enthousiast ja gezegd.

Werken in joggingbroek

Sindsdien zijn mijn zaterdagochtenden werkelijk heerlijk. Mijn vrouw vertrekt met de kinderen naar de wedstrijden en ik zwaai ze uit vanuit de voordeur. Daarna trek ik mijn joggingbroek aan, zet een grote kop koffie en klap mijn laptop open. Geen koude voeten, geen geschreeuw langs de lijn en geen gedoe met parkeerplaatsen bij sporthallen. Ik werk rustig een paar uur door en verdien er ook nog extra geld mee.

Het mooiste vind ik misschien nog wel die vrije middag doordeweeks, want dan zijn de kinderen op school en is mijn vrouw aan het werk. Ik heb dan het huis helemaal voor mezelf. Soms doe ik een paar klusjes, maar meestal ga ik lekker wandelen, kijk ik een serie of zit ik even lekker in de tuin. Dat is een luxe die ik jarenlang nauwelijks heb gehad.

Soms schuldig voelen

Natuurlijk voel ik me soms schuldig. Vooral als mijn dochter enthousiast vertelt dat ze een belangrijke wedstrijd heeft gewonnen en vraagt of ik de volgende keer misschien wel kan komen. Dan zeg ik dat ik mijn best zal doen, terwijl ik weet dat ik waarschijnlijk gewoon achter mijn laptop zit.

Mijn vrouw begint inmiddels ook te mopperen, want ze vindt het zwaar om die zaterdagochtenden zelf te doen. En dat begrijp ik best, daarom probeer ik op zondag wat extra dingen in huis te doen, maar eerlijk gezegd weet ik dat het niet helemaal eerlijk verdeeld is.

Geniet van rustige ochtenden 

Laatst zei ze dat ze hoopte dat mijn zaterdagdiensten snel zouden stoppen en ik antwoordde dat ik het ook jammer vond dat ik zo weinig wedstrijden zag. Terwijl ik diep vanbinnen dacht: alsjeblieft niet. Ik geniet veel te veel van die rustige ochtenden.

Misschien moet ik gewoon toegeven dat ik niet iedere week langs een sportveld wil staan. Dat betekent toch niet dat ik geen betrokken vader ben? Ik help met huiswerk, breng de kinderen naar trainingen en ben er als ze me nodig hebben. Alleen heb ik niet de behoefte om iedere zaterdag uren naar zo’n wedstrijd te kijken.

Hoe langer ik mijn mond houd, hoe moeilijker het wordt om eerlijk te vertellen dat ik die zaterdagdiensten helemaal niet verplicht hoef te draaien. Voorlopig geniet ik nog even van mijn koffie in mijn joggingbroek, maar ergens weet ik dat dit gesprek er een keer moet komen.”

* Om privacy-redenen is er een schuilnaam gebruikt. De echte naam is bekend bij de redactie.

Meer lezen over vaderschap?

Foutje gezien? Mail ons. Wij zijn je dankbaar.

Vera Guldemeester
Geschreven door Vera Guldemeester

Vera (1989) heeft de studie Media, Informatie en Communicatie gedaan en is in 2012 afgestudeerd in de richting ‘Tijdschriften’. Sindsdien is ze (eind)redacteur voor diverse bekende (online) magazines, waaronder JM Ouders. Haar passies? Reizen, eten, interieur, edelstenen, keramiek en natuurlijk opvoeden. Ze is dan ook ervaringsdeskundige en moeder van twee kinderen van negen en vier jaar. Voor J/M Ouders verdiept ze zich in persoonlijke verhalen, rubrieken als ‘Had ik maar nooit’, ‘Opgebiecht’, dilemma’s en nog veel meer.

Reacties