Vera Guldemeester Persoonlijke verhalen vandaag, 09:02

Leestijd: 4 minuten

Fons (45): ‘Ik wil dat mijn vrouw weer aan het werk gaat nu ons kind groter is’

Toen hun kind werd geboren, vonden Fons (45) en zijn vrouw het logisch dat zij voorlopig thuisbleef. Inmiddels is hun kind vier en gaat het naar de basisschool. Fons had verwacht dat zijn vrouw weer zou gaan werken, maar zij ziet dat anders. En daar beginnen de spanningen over op te lopen.

In de rubriek Vader bekent delen vaders openhartig hun verhaal over liefde, vrijheid en de ingewikkelde vraag wat goed ouderschap eigenlijk betekent.

“Toen onze zoon werd geboren, hebben mijn vrouw en ik samen besloten dat zij voorlopig thuis zou blijven. Ze werkte daarvoor drie dagen per week en verdiende prima, maar we vonden het allebei fijn als er de eerste jaren iemand thuis was. Ik werkte fulltime, dus financieel konden we het net redden. We hoefden geen ingewikkelde opvangconstructies te regelen en onze zoon had altijd een van ons om zich heen. Destijds stond ik daar helemaal achter.

Andere situatie 

Alleen is de situatie inmiddels veranderd. Onze zoon is net vier geworden en gaat sinds kort naar de basisschool. Natuurlijk is hij niet ineens zelfstandig en zijn de schooldagen korter dan een werkdag, maar er is wel weer ruimte ontstaan. Ik ging er eigenlijk vanzelfsprekend van uit dat mijn vrouw zou kijken naar een baan voor twee of drie dagen per week. Niet omdat ik vind dat ze per se fulltime moet werken, maar omdat het voor ons gezin financieel een enorm verschil zou maken.

Alles is de laatste jaren duurder geworden, veel duurder zelfs. De boodschappen, de energierekening, verzekeringen, kleding voor onze zoon: ik heb het gevoel dat ons geld iedere maand sneller op is. Ik verdien niet slecht, maar ik moet behoorlijk opletten om alles te kunnen betalen. We gaan nauwelijks op vakantie en als er iets groots kapotgaat, moeten we meteen aan onze spaarrekening zitten. Ik vind het vervelend dat die verantwoordelijkheid volledig op mijn schouders ligt.

Grote overgang 

De eerste keer dat ik over werken begon, zei mijn vrouw dat onze zoon eerst maar eens moest wennen aan school. Dat vond ik redelijk, het is ook een grote overgang voor zo’n kleintje. Maar inmiddels is hij gewend en gaat hij met plezier naar school. Toen ik het onderwerp opnieuw aansneed, zei ze dat ze hem niet meteen naar de buitenschoolse opvang wilde sturen. Ook daar kon ik nog wel inkomen, al zijn er natuurlijk genoeg banen die je onder schooltijd kunt doen.

Maar na een paar gesprekken kwam uiteindelijk de echte reden boven tafel: ze wil gewoon niet meer werken. Ze vindt het fijn zoals het nu is en ziet ertegenop om weer ergens te moeten solliciteren, collega’s te hebben en aan verplichtingen vast te zitten. Dat begrijp ik ergens wel, als ik kon kiezen tussen een vrije ochtend en om acht uur op kantoor zitten, wist ik het ook wel. Alleen heb ik die keuze niet.

Geen waardering 

Wat me vooral dwarszit, is dat ze doet alsof ik haar iets onredelijks vraag. Zodra ik over geld begin, zegt ze dat ik haar niet waardeer en dat ik geen idee heb hoeveel ze thuis doet. Maar dat is helemaal niet wat ik bedoel, ik zie echt wel dat zij veel regelt. Ze doet de boodschappen, zorgt voor een schoon huis, haalt onze zoon op en zorgt ervoor dat er eten op tafel staat. Daar ben ik haar dankbaar voor, alleen kunnen we van een schoon huis de hypotheek niet betalen.

Laatst stelde ik voor dat ze misschien twee ochtenden per week kon beginnen, gewoon rustig opbouwen. Ze werd meteen boos en zei dat ik haar niet onder druk moest zetten. Sindsdien hangt er een soort spanning tussen ons. Ik durf het onderwerp bijna niet meer aan te snijden, terwijl ik ondertussen iedere maand zit te rekenen.

Verantwoordelijk voor inkomen

Ik wil niet de man zijn die zijn vrouw vertelt wat ze moet doen, maar ik wil ook niet degene zijn die in zijn eentje verantwoordelijk blijft voor ons hele inkomen, terwijl we ooit samen andere afspraken hebben gemaakt. Ik heb het gevoel dat zij haar keuze al heeft gemaakt en dat ik de financiële gevolgen maar moet opvangen. En dat vind ik eerlijk gezegd steeds moeilijker.”

* Om privacy-redenen is er een schuilnaam gebruikt. De echte naam is bekend bij de redactie.

Meer lezen over vaderschap?

• Kluun – Help! Ik heb mijn vrouw zwanger gemaakt!
• Kluun – Help! Ik heb een puber!
• David Borman – Je eerste 1000 vaderdagen
• Chris Bergström – Man wordt vader
• Jan Versteegh – Doodmoe en dolgelukkig

Geschreven door Vera Guldemeester

Vera (1989) heeft de studie Media, Informatie en Communicatie gedaan en is in 2012 afgestudeerd in de richting ‘Tijdschriften’. Sindsdien is ze (eind)redacteur voor diverse bekende (online) magazines, waaronder JM Ouders. Haar passies? Reizen, eten, interieur, edelstenen, keramiek en natuurlijk opvoeden. Ze is dan ook ervaringsdeskundige en moeder van twee kinderen van negen en vier jaar. Voor J/M Ouders verdiept ze zich in persoonlijke verhalen, rubrieken als ‘Had ik maar nooit’, ‘Opgebiecht’, dilemma’s en nog veel meer.

Reacties