Sabine van der Spoel Ouderschap gisteren, 11:03

Leestijd: 7 minuten

Lars verloor zijn vrouw en bleef achter met 2 dochters: ‘Haar laatste wens gaf mij ruimte voor geluk’

Je vrouw verliezen en alleen achterblijven met twee jonge kinderen: voor Lars de Jong werd het werkelijkheid toen zijn vrouw kwam te overlijden. Opeens stond hij er als vader alleen voor. “Je moet door, voor de kinderen, maar ook voor jezelf.”

“In 2008 leerde ik mijn vrouw Janet kennen tijdens een managementopleiding in Utrecht. We hadden meteen een leuke klik. Na de opleiding sprak ik met een paar mensen af om wat te eten, maar Janet ging niet mee; ze vond het wel mooi geweest. Dat typeerde haar krachtige persoonlijkheid wel: ze was heel stellig. Toch stuurde ze me die dag nog een berichtje om me veel plezier te wensen. Toen ik liet weten dat het etentje al snel was afgelopen, stelde ze voor om samen nog wat te drinken. Dat hebben we gedaan en dat was het begin van onze relatie.

Toen onze oudste dochter Olivia in juli 2012 geboren werd, wilden we snel trouwen om alles goed te regelen. Op 5 september, precies vier jaar nadat we elkaar hadden leren kennen, zijn we getrouwd. Later kregen we nog een tweede dochter, Carice.”

Een tumor in haar baarmoeder

“In mei 2019 viel bij Janet de uitnodiging voor het bevolkingsonderzoek naar baarmoederhalskanker op de deurmat. Ze was net 40 geworden en na wat aandringen van mij maakte ze de afspraak bij de huisarts. Die belde na het onderzoek echter met slecht nieuws: ze bleek een tumor op haar baarmoeder te hebben. Het goede nieuws was dat de tumor klein was, 1 centimeter bij 1 centimeter, en dat ze die operatief konden verwijderen. Eind juli vond de operatie plaats en in augustus kregen we het bericht dat ze ‘genezen’ was. 

We dachten dat Janet het gered had, maar tijdens een reguliere controle in april 2021 kregen we opnieuw slecht nieuws. Ik weet nog dat ik na een wandeling thuiskwam en Janet op de bank zat en zei: ‘Ik ga dood.’ Ze bleek een grote tumor in haar bekken te hebben met uitzaaiingen in haar longen, lymfeklieren en lever. Het nieuws sloeg bij mij in als een bom. Ik was zo ontdaan en gebroken dat ik alleen maar kon huilen. Janet zei: ‘Met mij gaat het nu weer. Ga jij naar boven, dan zien de kinderen het nu niet. Tot op haar laatste moment dacht ze altijd aan een ander.

Na haar diagnose kon Janet nog een levensverlengende behandeling van zes chemo’s krijgen. De eerste paar maanden kwam ze vrij goed door, maar vier maanden na haar diagnose begon ze het steeds zwaarder te krijgen. We zagen dat haar gezondheid aanzienlijk afnam; ze was toen echt ongeneeslijk ziek. Op 2 januari 2022 is Janet overleden.”

Na haar overlijden

“Na haar overlijden was ik verdrietig, maar ik ervoer ergens ook opluchting. Voor mij was het zwaarste moment vóór haar overlijden, toen ze zo erg leed. We hadden een paar dagen voor haar overlijden een feestje van Carice en toen ik Janet naar bed bracht, was ze zo op. Ik had haar goed neergelegd. Ik gaf haar een kus en ik weet nog wel dat ik zei: ‘Ik hoop dat je morgen niet meer wakker wordt’, en ze reageerde met: ‘Ik hoop het ook.’ Ik hoopte dit puur omdat het voor haar zo zwaar was geworden. Daar vond ik troost in: dat ze niet meer leed. 

Daarna ging het leven natuurlijk wel gewoon door. Ik moest ook door, voor de meiden. Je staat op, maakt het ontbijt en gaat door. Natuurlijk breekt af en toe je hart of schieten de tranen erin op een onbewaakt moment, bijvoorbeeld wanneer ik een foto van haar zag, maar ik moest doorgaan voor de kinderen.

Opeens stond ik er in mijn eentje voor, ook op momenten waarop je lastige beslissingen moet nemen. Je kunt geen vader en moeder tegelijkertijd zijn. Er kwamen ook praktische vragen bij: wie brengt de kinderen naar hockey en wie zorgt voor de kleren van de meiden? Er veranderde veel, maar tegelijkertijd was ik er ook al wel wat aan gewend. We waren toen Janet nog leefde al langzaam steeds meer dingen met z’n drieën gaan doen, want mama kon niet altijd mee.”

Eerlijk tegen de kinderen

“Tijdens het ziekteproces van Janet zijn we altijd heel eerlijk tegen de kinderen geweest, en zij stonden er heel onbevangen in. Toen we te horen kregen dat ze zou overlijden en we heel emotioneel waren, kwam de jongste binnen en vroeg: ‘Waarom huilen jullie? Mama is er toch nog?’ Zij hielpen ons ook weer relativeren, en doordat we er tijdens het ziekteproces heel open over praatten, hebben we goed afscheid kunnen nemen. We konden tegen elkaar zeggen: ‘Ik houd van je, dank je wel en ik hoop tot ziens.’ 

Ook na het overlijden van Janet bleef ik met de meiden open praten over hun moeder. Als er een liedje van de uitvaart op de radio komt, zeggen we: ‘Mama is er weer.’ De situatie is verschrikkelijk en daar kies je niet voor, maar je hebt wel een keuze in hoe je ermee omgaat. Ik probeerde samen met hen vanuit veerkracht verder te gaan met het leven. Je mag boos, gefrustreerd en verdrietig zijn, maar we keken vooral terug op hoe waardevol onze tijd samen is geweest en op de tijd die we wél hebben gehad. En het voordeel met jonge kinderen is dat zij simpelweg doorgaan, wat jou dwingt om ook door te gaan.

Je mag verder:

“Het is inmiddels vier jaar geleden dat Janet overleed. Ik merkte dat mijn dochters steeds vaker herinneringen aan hun moeder door elkaar haalden en daarom besloot ik een boek te schrijven. Ik wilde alles vastleggen wat ze anders misschien zouden vergeten over hun moeder.

De titel van mijn boek, Je mag verder, heb ik heel bewust gekozen. Het waren namelijk de woorden die Janet zelf tegen mij zei toen een van onze kinderen vroeg of papa dan weer een nieuwe vrouw zou vinden. ‘Ik mag toch hopen dat je verdergaat met je leven!’, zei Janet toen. ‘Dus ga ervoor als je dat wilt. Ik hoop dat je iemand ontmoet, ik hoop dat je gelukkig wordt!’”

Geluk mag bestaan

“Langzaam en heel geleidelijk kwam er in mijn leven weer ruimte voor geluk. Inmiddels heb ik een nieuwe partner. Haar steun, maar ook die van anderen, gaf me weer lucht en ruimte. Aan het begin vroeg ik me nog wel af of het al wel kon, maar dat heb ik losgelaten. Schuldgevoelens heb ik er nooit bij gehad. We hebben op een heel mooie en goede manier afscheid genomen en de herinneringen aan Janet draag ik altijd met me mee.

Verdergaan betekent voor mij niet dat je het verlies wegdrukt, maar dat je het geluk weer toelaat. Je moet door, voor de kinderen, maar ook voor jezelf. Het is niet dat je het verlies wegdrukt, maar dat het geluk weer naast de herinnering mag bestaan.”

Exclusieve deal op JM Ouders

Zin om er in november even tussenuit te gaan, maar geen zin om alles los te regelen? Deze deal in de Belgische Ardennen maakt het makkelijk: je verblijft in een viersterrenhotel inclusief ontbijt én krijgt toegang tot de Grotten van Han en het Wildpark. Een compleet mini-avontuur, zonder dat je zelf eindeloos hoeft te plannen.

Geschreven door Sabine van der Spoel

Ze zeggen dat je je nooit 100 procent kunt voorbereiden op het ouderschap, maar tegen beter weten in doet Sabine toch een poging. Wat zijn de voor- en nadelen van gentle parenting? En hoe houd je het ook een beetje leuk voor jezelf? Hoewel ze zelf nog geen kinderen heeft, blijkt haar zoektocht naar antwoorden een onuitputtelijke bron van inspiratie voor de artikelen die ze schrijft voor J/M Ouders. Als ze niet achter haar laptop zit om te schrijven, gaat ze graag naar concerten en de bioscoop, maakt ze een relaxte wandeling door het bos of is ze haar volgende reis aan het plannen.

Reacties