Vera Guldemeester Persoonlijke verhalen vandaag, 13:10

Leestijd: 3 minuten

Waarom Rosalie (39) haar dochter (11) niet laat meegaan op schoolkamp: ‘Er kan te veel misgaan’

Voor veel kinderen is het hét hoogtepunt van groep 8: het schoolkamp. Een paar dagen weg zonder ouders, laat opblijven en vooral heel veel lol maken. Maar voor Rosalie (39) voelt datzelfde kamp allesbehalve als een leuk vooruitzicht, eerder als iets waar ze geen moment gerust op kan zijn.

“Mijn dochter zit in groep 8, dus ja, daar hoort natuurlijk een schoolkamp bij. Haar klas gaat drie dagen naar de Veluwe, slapen in houten hutjes, allemaal activiteiten in het bos en een kampvuur erbij. Als ik haar hoor, klinkt het geweldig. Ze heeft het er al maanden over met haar vriendinnen en iedereen kijkt ernaar uit. Maar ik? Ik voel er alleen maar spanning bij.

Niet veilig

Ik vertrouw het gewoon niet. Misschien klinkt dat overdreven, maar dat is hoe het voor mij voelt. Drie dagen weg, ergens in het bos, met een groep kinderen en maar een paar leraren. Wie houdt daar echt het overzicht?

Er kan zoveel misgaan tijdens het schoolkamp. Kinderen die ’s nachts uit hun tent gaan, dingen die gebeuren waar niemand zicht op heeft, ongelukken of ruzies… En ja, misschien denk ik te ver door, maar dat is gewoon hoe mijn hoofd werkt. Zeker in deze tijd, waarin je toch ook andere dingen hoort en ziet, voelt het voor mij gewoon niet veilig genoeg.

Boze dochter

Ik heb het ook besproken met school. Ze proberen me gerust te stellen: ze vertelden hoe alles geregeld is, hoeveel begeleiding er meegaat en dat ze duidelijke regels hebben. Maar het haalt mijn gevoel niet weg.

Mijn dochter is echt boos op me. Die begrijpt er helemaal niks van. ‘Iedereen gaat op schoolkamp, mam!’ zegt ze dan. En dat klopt ook. Ze voelt zich buitengesloten nog voordat het kamp begonnen is. Dat vind ik verschrikkelijk voor haar, echt waar. Maar tegelijkertijd denk ik: ik ben haar moeder. Als ik er geen goed gevoel bij heb, dan ga ik haar daar toch niet heen sturen?

Gevoel klopt niet

De leraren hebben ook nog geprobeerd om me over te halen. Of ze misschien één nachtje mocht, of dat ik erover na wilde denken. Maar voor mij is het gewoon nee. En dat maakt me misschien de ‘lastige ouder’, dat voel ik ook wel. Maar ik moet er niet aan denken dat er iets gebeurt en ik heb haar daar naartoe laten gaan terwijl ik al twijfelde.

Natuurlijk gun ik haar die ervaring. Dat ze herinneringen maakt met haar klas, dat ze erbij hoort. Maar niet ten koste van mijn gevoel dat het niet klopt. Misschien heeft ze later wel gelijk en denk ik: had ik haar maar laten gaan, maar op dit moment kan ik dat gewoon niet.”

* Om privacy-redenen is er een schuilnaam gebruikt. De echte naam is bekend bij de redactie.