Vera Guldemeester Persoonlijke verhalen 2 mei 2026, 11:05

Leestijd: 4 minuten

Evie (15) wil naar het mbo, maar haar ouders pushen havo: ‘Alsof mbo minder waard is’

Voor Evie (15) draait school allang niet meer alleen om leren, maar vooral om verwachtingen. Waar zij zelf een duidelijk beeld heeft van wat ze wil, lijken haar ouders een compleet ander pad voor ogen te hebben en dat zorgt voor steeds meer spanning.

In de rubriek Puberverhaal delen pubers eerlijk hun struggles in het leven. Van zorgen thuis tot onzekerheden, vriendschappen en mentale gezondheid, om andere jongeren en ouders meer inzicht te geven.

Evie: “School vind ik eigenlijk best oké. Echt waar. Ik ga er niet met tegenzin naartoe en er zijn vakken die ik leuk vind, maar ik vind het ook gewoon lastig. Ik zit op vmbo-tl en moet echt mijn best doen om alles bij te houden. Het komt me niet aanwaaien. En dat is precies wat mijn ouders maar niet lijken te begrijpen.

Enige goede pad

De laatste tijd gaat het thuis eigenlijk alleen nog maar over ‘later’. Over wat ik moet doen, waar ik naartoe moet, wat verstandig is. Mijn ouders hebben het er steeds over dat ik na mijn examen naar de havo moet, en daarna misschien wel door kan naar het vwo. En uiteindelijk: de universiteit. Alsof dat het enige goede pad is. Maar dat is helemaal niet wat ik wil.

Ik wil gewoon naar het mbo. Ik wil schoonheidsspecialiste worden. Dat lijkt me leuk, lekker bezig zijn met mensen. Ik zie mezelf echt niet nog jaren in de schoolbanken zitten voor iets waar ik eigenlijk helemaal niet gelukkig van word. Alleen: die keuze krijg ik dus niet.

Doodongelukkig

Als ik het erover begin, wordt het meteen weggewuifd. Dan zeggen ze: ‘Dat is zonde van je niveau’ of ‘je kunt zoveel meer dan dat.’ Alsof mbo iets slechts is. Alsof je dan gefaald hebt. En dat doet me echt wat, want waarom is wat ík wil minder waard? Waarom moet ik iets doen waar zij trots op kunnen zijn, maar waar ik zelf misschien doodongelukkig van word?

Het zorgt er ook voor dat de sfeer thuis verandert. Elk gesprek loopt uit op discussie. Als ik een keer een minder goed cijfer haal, zeggen ze meteen: ‘Zie je wel, je moet harder werken, anders red je de havo straks niet.’ Maar ik wil die havo helemaal niet. Soms heb ik echt het gevoel dat ze me niet zien zoals ik ben, maar zoals ze willen dat ik ben.

Onzeker

Ik merk ook dat ik er onzeker van word. Alsof wat ik wil niet goed genoeg is. Terwijl ik juist dacht dat het goed was dat ik al weet wat me leuk lijkt. Veel mensen hebben dat nog helemaal niet op mijn leeftijd. En het gekke is: hoe meer ze pushen, hoe minder zin ik krijg om überhaupt nog mijn best te doen. Niet omdat ik lui ben, maar omdat het voelt alsof het toch nooit goed is.

Ik wil gewoon dat ze naar me luisteren. Niet meteen invullen wat beter is of wat ‘meer kansen’ geeft. Ik snap heus wel dat ze het goed bedoelen, maar dit voelt niet als helpen. Dit voelt als duwen in een richting die niet is wat ik wil. Ik wil geen leven leiden waar zij trots op zijn. Ik wil een leven waar ík gelukkig van word.”

* Om privacy-redenen is er een schuilnaam gebruikt. De echte naam is bekend bij de redactie.