Vera Guldemeester Persoonlijke verhalen vandaag, 11:12

Leestijd: 3 minuten

Dionne (15): ‘Ik wil helemaal niet roken, maar ik doe het om erbij te horen’

Voor veel jongeren begint roken als iets kleins, iets sociaals. Maar voor Dionne (15) voelt het inmiddels als een gewoonte waar ze eigenlijk helemaal niet achter staat, en waar ze toch niet zomaar mee stopt.

In de rubriek Puberverhaal delen pubers eerlijk hun struggles in het leven. Van zorgen thuis tot onzekerheden, vriendschappen en mentale gezondheid om andere jongeren en ouders meer inzicht te geven.

“Als je mij een jaar geleden had gevraagd of ik ooit zou gaan roken, had ik echt keihard nee gezegd. Ik vond het vies, dom en totaal niet nodig. Maar nu sta ik zelf iedere dag met een sigaret in mijn hand. En eerlijk? Ik wil het helemaal niet.

Het begon gewoon op school. In de pauzes gingen een paar meiden uit mijn klas altijd naar een plek achter het fietsenhok. Eerst liep ik alleen mee, gewoon om erbij te staan. Ik wilde niet degene zijn die alleen achterbleef.“

Opmerkingen 

“In het begin zei ik nog: ‘Nee, ik rook niet’, maar dan krijg je toch opmerkingen. Niet eens heel gemeen, maar wel van die dingen als: ‘Ah joh, doe niet zo braaf’ of ‘Eentje kan echt geen kwaad.’ En op een gegeven moment nam ik er dus toch één.

Ik weet nog dat ik dacht: wat ben ik aan het doen? Het was hartstikke vies. Ik moest hoesten en voelde me vooral stom, maar tegelijk hoorde ik er ineens wel bij. En dat gevoel is blijkbaar sterker dan hoe vies ik het vind. Nu is het gewoon een ding geworden. Elke pauze bijna en soms ook na school. En ik baal er eigenlijk van, want het is niet wie ik ben. Maar stoppen voelt ook niet als een optie.“

Weer alleen

“Want wat dan? Dan sta ik daar weer alleen, gaan ze vragen stellen of denken ze dat ik saai ben. Dat klinkt misschien overdreven, maar zo voelt het wel.

En thuis weet niemand iets. Mijn ouders zouden echt woest worden. Die zijn sowieso al streng. Als ze hierachter komen, kan ik alles wel vergeten. Mijn rijbewijs later, uitgaan, vertrouwen, echt alles. Daar ben ik echt bang voor. Thuis doe ik alsof er niks aan de hand is en op school doe ik iets waar ik eigenlijk helemaal niet achter sta.

Soms denk ik echt: morgen stop ik, maar dan is het pauze en loop ik toch weer mee. Omdat ik niet durf om anders te zijn. Ik wil gewoon dat ze me leuk vinden, zonder dat ik daar iets voor hoef te doen wat ik eigenlijk niet wil.”

* Om privacy-redenen is er een schuilnaam gebruikt. De echte naam is bekend bij de redactie.